(Door: “Balkanske priče”)
We denken dat we de Tweede Wereldoorlog hebben gewonnen, maar we hebben verloren en leven nu allemaal in het Vierde Rijk. Die hele oorlog is nooit gestopt! Alleen verplaatst en een andere strategie. Dit Vierde Rijk wil wat ze in 40/45 niet gelukt is: Rusland! De wereld stevent in hoog tempo af op een Derde Wereldoorlog, zo vreest documentairemaker en journalist John Pilger. “Terwijl de wereld in de richting van een nieuwe Koude Oorlog raast met een mogelijke nucleaire confrontatie door de situatie in Oekraïne, speelt de Westerse ´vrije pers´ weer de rol van de gehoorzame propaganda machine. Het demoniseren van Rusland door een eenzijdig verhaal te presenteren, geeft voeding aan een gevaarlijke agressie”, aldus Pilger. Volgens hem zijn de Verenigde Staten op dit moment de grootste bedreiging voor een wereldvrede en de grootste risicofactor voor een nucleaire oorlog. Diegene die nog twijfelt dat de leidinggevende elite van de VS in staat is om een dergelijke catastrofe te starten, moet maar eens denken aan de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki. De politiek en media maken de Europeanen langzaam rijp voor een nieuwe slachting op ons continent…
E.J. Bron 
The Balkans Chronicles.Goed artikel,alleen wat ik niet begrijp van de zogenaamde extreem rechtse hitler aanbidders.Hitler en de nazi,s zijn socialisten oftewel extreem links.
LikeGeliked door 1 persoon
USA heeft die kernbommen op de Japanse steden gegooid, om Japan tot overgave te dwingen!
Ken de geschiedenis!!!
LikeLike
De Amerikaanse geschiedschrijver Gar Alperovitz stelde in zijn boek Atomic Diplomacy (1965) dat president Harry S. Truman de bommen vooral had gebruikt om Sovjetleider Joseph Stalin te intimideren en buiten de oorlog in Azië te houden.Het werpen van de atoombommen was daarmee niet de laatste oorlogshandeling van de Tweede Wereldoorlog, maar de eerste diplomatieke zet in de Koude Oorlog.Daarbij hadden de Japanners zich volgens Alperovitz ook zonder de bom wel overgegeven.
LikeLike
Net Jaap de Hoop Scheffers geeft antwoord op de vraag: als de NAVO niet zo opgeschoven was naar het Oosten (tegen de afspraak in ) zou het dan anders gelopen zijn. Dan zegt Jaap: nee hoorPoetin gaat door en het blijft niet bij Oekraiene. Waarom in vredesnaam vraagt de ander niet: hoe komt u aan die wetenschap dan? Hoe weet u dat zo zeker? Nooit worden dat soort vragen gesteld. Je kunt net zo goed niets meer vragen, want er wordt niets maar dan ook niets geleerd en de ander wordt ook niet aan het denken gezet. Wat een verschrikking is die media.
LikeGeliked door 2 people
LikeGeliked door 1 persoon
Ik ben voor een ; What happens in Ukraine stays in Ukraine en geen inmenging laten die 2 landen het zelf uitvechten.
Europa is al het schaakbord geweest voor 2 wereldoorlogen… leren mensen dan nooit dat je niet voor idioten en psychopaten moet gaan vechten en hier bedoel ik de globalistische stokers in dit verhaal mee…geweldig hoe Putin hier, heel beheerst al jaren mee omgaat.. en al dat gelul over Putin , ik heb liever 100 Putin’s dan een LeugenPaus.
LikeGeliked door 1 persoon
Pilger is een nuttige idioot van Putin. In zijn artikel ‘In Oekraïne slepen de VS ons naar een oorlog met Rusland’ in het linkse vod, The Guardian, komt hij tot de volgende uitspraken. Citaat:
…
De naam van “onze” vijand is in de loop der jaren veranderd, van communisme tot islamisme, maar over het algemeen is het elke maatschappij die onafhankelijk is van de westerse macht en strategisch bruikbare of grondstofrijke gebieden bezet houdt, of slechts een alternatief biedt voor de Amerikaanse overheersing. De leiders van deze dwarsliggende naties worden gewoonlijk met geweld aan de kant geschoven, zoals de democraten Mohammed Mossedeq in Iran, Arbenz in Guatemala en Salvador Allende in Chili, of ze worden vermoord, zoals Patrice Lumumba in de Democratische Republiek Congo. Allen zijn onderworpen aan een westerse mediacampagne van belastering – denk aan Fidel Castro, Hugo Chávez, nu Vladimir Poetin.
….
Nou zijn alle genoemde figuren toch echt allen dictators en massamoordenaars. Dus zoveel over de hersencellen van Pilger, die zich dan ook met de volgene uitspraak volledig diskwalificeert:
Pilger: “Het is een schrijnende ironie dat Poetin de enige leider is die de opkomst van het fascisme in het Europa van de 21ste eeuw veroordeelt.”
https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/may/13/ukraine-us-war-russia-john-pilger
LikeLike
Jan:welke leider vecht nog tegen islamitisch fascisme en nazisme?En ik weet alleen dat het Westen deze twee nazi-sekten steunt,al jaren!…
LikeLike
Deze feiten zeggen precies het tegenovergestelde van wat u zegt:https://zlj13051967.wordpress.com/2022/02/17/de-deep-state-schaduwregering-in-de-vs-gaf-het-groene-licht-aan-biden-om-rusland-aan-te-vallen/
LikeLike
De strijd in Oekraïne betekent alles
Fascisme keert terug naar het continent dat het ooit verwoestte
We vergeten gemakkelijk hoe het fascisme werkt: als een helder en stralend alternatief voor de alledaagse plichten van het leven, als een viering van het overduidelijke en totaal irrationele tegen gezond verstand en ervaring in. Fascisme kenmerkt zich door strijdkrachten die er niet uitzien als strijdkrachten, onverschilligheid voor de wetten van de oorlog bij de toepassing ervan op mensen die als minderwaardig worden beschouwd, de viering van het “imperium” na contraproductieve landroof. Fascisme betekent de viering van de naakte mannelijke vorm, de obsessie met homoseksualiteit, die tegelijkertijd gecriminaliseerd en nagebootst wordt. Fascisme verwerpt liberalisme en democratie als schijnvormen van individualisme, dringt aan op de collectieve wil boven de individuele keuze, en fetisjeert de glorieuze daad. Omdat de daad alles is en het woord niets, zijn woorden er alleen om daden mogelijk te maken, en vervolgens om er mythen van te maken. Waarheid kan niet bestaan, en dus is geschiedenis niets meer dan een politiek middel. Hitler kon spreken over Paulus als zijn vijand, Mussolini kon de Romeinse keizers oproepen. Zeventig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn we vergeten hoe aantrekkelijk dit alles ooit was voor de Europeanen, en dat alleen een nederlaag in de oorlog het in diskrediet bracht. Vandaag zijn deze ideeën in opmars in Rusland, een land dat zijn historische politiek organiseert rond de Sovjetoverwinning in die oorlog, en de Russische sirenenzang heeft een vreemde aantrekkingskracht in Duitsland, het verslagen land dat ervan had moeten leren.
De pluralistische revolutie in Oekraïne kwam als een schokkende nederlaag voor Moskou, en Moskou heeft als tegenprestatie een aanval op de Europese geschiedenis uitgevoerd. Terwijl de Europeanen gealarmeerd of gefascineerd volgen hoe de Russische speciale strijdkrachten zich van de Krim naar Donetsk en Luhansk verspreiden, proberen de propagandisten van Vladimir Poetin de Europeanen een alternatieve realiteit voor te spiegelen, een geschiedenis die nogal afwijkt van wat de meeste Oekraïners denken, of van wat de bewijzen kunnen ondersteunen. Oekraïne heeft in de geschiedenis nooit bestaan, zo wordt beweerd, of als het al heeft bestaan, dan alleen als deel van een Russisch rijk. Oekraïners bestaan niet als volk; het zijn hoogstens Kleine Russen. Maar als Oekraïne en de Oekraïners niet bestaan, dan bestaan Europa en de Europeanen ook niet. Als Oekraïne uit de geschiedenis verdwijnt, verdwijnt ook de plaats waar de grootste misdaden van zowel het nazi- als het stalinistische regime zijn begaan. Als Oekraïne geen verleden heeft, dan heeft Hitler nooit geprobeerd een keizerrijk te maken en heeft Stalin nooit terreur uitgeoefend door te proberen de Oekraïense bevolking uit te roeien (Holomodor)
Oekraïne heeft natuurlijk wel een verleden. Het grondgebied van het huidige Oekraïne kan heel gemakkelijk worden geplaatst binnen elk belangrijk tijdperk van het Europese verleden. De geschiedenis van Kiev als Oost-Slavische staat begint in Kiev een millennium geleden. De ontmoeting met Moskou kwam er na eeuwen van heerschappij vanuit plaatsen als Vilnius en Warschau, en de inlijving van Oekraïens land in de Sovjet-Unie kwam er pas nadat militaire en politieke strijd de bolsjewieken er zelf van had overtuigd dat Oekraïne als een aparte politieke eenheid moest worden behandeld. Nadat Kiev een dozijn keer was bezet, zegevierde het Rode Leger, en in 1922 werd een Sovjet-Oekraïne opgericht als onderdeel van de nieuwe Sovjet-Unie.
Juist omdat de Oekraïners moeilijk te onderdrukken waren, en juist omdat Sovjet-Oekraïne een westelijk grensgebied van de USSR was, stond de vraag naar zijn Europese identiteit vanaf het begin van de Sovjet-geschiedenis centraal. Binnen de Sovjetpolitiek bestond een dubbelzinnigheid over Europa: de modernisering van de Sovjet-Unie moest de Europese kapitalistische moderniteit herhalen, maar alleen om die te overtreffen. Europa kon in dit schema progressief of regressief zijn, afhankelijk van het moment, het perspectief, en de stemming van de leider. In de jaren twintig bevorderde de Sovjetpolitiek de ontwikkeling van een Oekraïense intellectuele en politieke klasse, in de veronderstelling dat verlichte Oekraïners zich zouden aansluiten bij de toekomst van de Sovjet-Unie. In de jaren 1930 streefde de Sovjetpolitiek naar de modernisering van het Sovjetplatteland door het land te collectiviseren en de boeren om te vormen tot werknemers van de staat. Dit leidde tot dalende oogsten en massaal verzet van de Oekraïense boerenbevolking die in privé-eigendom geloofde.
Jozef Stalin veranderde deze mislukkingen in een politieke overwinning door de Oekraïense nationalisten en hun buitenlandse aanhangers de schuld te geven. Hij bleef graan vorderen in Oekraïne, in het volle besef dat hij miljoenen mensen aan het uithongeren was, en verpletterde de nieuwe Oekraïense intelligentsia. Meer dan drie miljoen mensen werden uitgehongerd in Sovjet-Oekraïne. Het gevolg was een nieuwe Sovjetorde van intimidatie, waarbij Europa alleen als bedreiging werd gepresenteerd. Stalin beweerde, absurd maar doeltreffend, dat de Oekraïners zichzelf opzettelijk uithongerden op bevel van Warschau. Later beweerde de Sovjetpropaganda dat iedereen die het over de hongersnood had, een agent van nazi-Duitsland moest zijn.
Zo begon de politiek van fascisme en antifascisme, waarbij Moskou de verdediger was van al wat goed was, en zijn critici fascisten waren. Deze zeer effectieve pose sloot natuurlijk niet uit dat de Sovjet-Unie in 1939 een verbond sloot met de nazi’s. Gezien de huidige terugkeer van de Russische propaganda naar het anti-fascisme, is dit een belangrijk punt om te onthouden: Het hele grote morele Manicheïsme was bedoeld om de staat te dienen, en beperkte die als zodanig op geen enkele wijze. Het omarmen van het anti-fascisme als een retorische tactiek is iets heel anders dan het zich verzetten tegen daadwerkelijke fascisten.
Oekraïne stond centraal in het beleid dat Stalin “interne kolonisatie” noemde, de uitbuiting van boeren binnen de Sovjet-Unie in plaats van verre koloniale volkeren; het stond ook centraal in Hitler’s plannen voor een externe kolonisatie. De Lebensraum van de Nazi’s was, boven alles, Oekraïne. De vruchtbare grond moest worden ontdaan van de Sovjetmacht en worden geëxploiteerd voor Duitsland. Het plan was om de collectieve boerderijen van Stalin te blijven gebruiken, maar om het voedsel van het oosten naar het westen te verleggen. Onderweg verwachtten Duitse planners dat zo’n 30 miljoen inwoners van de Sovjet-Unie zouden verhongeren. In deze stijl van denken waren de Oekraïners natuurlijk sub-mensen, niet in staat tot een normaal politiek leven. Geen enkel Europees land was zo intensief gekoloniseerd als Oekraïne, en geen enkel Europees land heeft meer geleden: Het was de dodelijkste plek op aarde tussen 1933 en 1945.
Hoewel Hitler’s voornaamste oorlogsdoel de vernietiging van de Sovjet-Unie was, had hij een bondgenootschap met de Sovjet-Unie nodig om het gewapende conflict te beginnen. In 1939, nadat duidelijk was geworden dat Polen zou vechten, ronselde Hitler Stalin voor een dubbele invasie. Stalin had al jaren op zo’n uitnodiging gehoopt. De Sovjetpolitiek was al lange tijd gericht op de vernietiging van Polen. Bovendien dacht Stalin dat een alliantie met Hitler, met andere woorden samenwerking met Europees uiterst rechts, de sleutel was tot de vernietiging van Europa. Een Duits-Sovjet bondgenootschap zou, zo verwachtte hij, Duitsland tegen zijn westelijke buren keren en leiden tot de verzwakking of zelfs de vernietiging van het Europese kapitalisme. Dit is niet zo verschillend van een bepaalde berekening die Poetin vandaag maakt.
Het resultaat van de coöperatieve Duits-Sovjetinvasie was de nederlaag van Polen en de vernietiging van de Poolse staat, maar ook een belangrijke ontwikkeling in het Oekraïense nationalisme. In de jaren dertig was er in de Sovjet-Unie geen Oekraïense nationale beweging geweest, alleen een ondergrondse terroristische beweging in Polen die bekend stond als de Organisatie van Oekraïense Nationalisten (OUN). In normale tijden was deze beweging niet veel meer dan een irritant verschijnsel, maar met de oorlog nam haar belang toe. De OUN verzette zich zowel tegen de Poolse als tegen de Sovjetoverheersing van wat zij als Oekraïens grondgebied beschouwde en beschouwde een Duitse invasie in het oosten dan ook als de enige manier waarop een Oekraïens staatsopbouwproces op gang kon komen. Daarom steunde de OUN Duitsland bij zijn invasie van Polen in 1939 en zou dat opnieuw doen in 1941, toen Hitler Stalin verraadde en de USSR binnenviel. Intussen waren de linkse Oekraïense revolutionairen, die voor de oorlog vrij talrijk waren, vaak naar radicaal rechts overgelopen na ervaring met het Sovjetbewind. De Sovjets vermoordden de leider van de OUN, wat leidde tot een strijd om de macht tussen facties onder leiding van Stepan Bandera en Andrii Melnyk.
Oekraïense nationalisten probeerden in 1941 politieke samenwerking met Duitsland, maar faalden. Honderden Oekraïense nationalisten namen deel aan de Duitse invasie in de USSR als verkenners en vertalers, en sommigen van hen hielpen de Duitsers bij het organiseren van pogroms tegen Joden. Oekraïense nationalistische politici probeerden hun schuld te innen door in juni 1941 een onafhankelijk Oekraïne uit te roepen. Hitler was totaal niet geïnteresseerd in zo’n vooruitzicht. Een groot deel van de Oekraïense nationalistische leiding werd gedood of opgesloten. Bandera zelf bracht het grootste deel van de rest van de oorlog door in het gevangenkamp van Sachsenhausen.
Terwijl de oorlog voortduurde, bereidden veel Oekraïense nationalisten zich voor op een moment van opstand wanneer de Sovjetmacht de Duitse zou vervangen. Zij zagen de USSR als de belangrijkste vijand, deels om ideologische redenen, maar vooral omdat die de oorlog aan het winnen was. In de provincie Volhynia richtten de nationalisten een Oekraïens Opstandelingenleger op dat tot taak had de Sovjets op de een of andere manier te verslaan nadat de Sovjets de Duitsers hadden verslagen. Onderweg voerde het in 1943 een massale en moorddadige etnische zuivering van Polen uit, waarbij tegelijkertijd een aantal Joden werd gedood die zich ondergedoken hadden gehouden bij de Polen. Dit was in geen enkel opzicht samenwerking met de Duitsers, maar veeleer het moorddadige onderdeel van wat haar leiders zagen als een nationale revolutie. De Oekraïense nationalisten vochten vervolgens tegen de Sovjets in een gruwelijke partizanenoorlog, waarin aan beide zijden de meest wrede tactieken werden toegepast.
De politieke collaboratie en de opstand van de Oekraïense nationalisten vormden al met al een ondergeschikt element in de geschiedenis van de Duitse bezetting. Als gevolg van de oorlog werden op het grondgebied van het huidige Oekraïne ongeveer zes miljoen mensen vermoord, waaronder ongeveer 1,5 miljoen Joden. Overal in het bezette Sovjet-Oekraïne collaboreerden plaatselijke bewoners met de Duitsers, zoals overal in de bezette Sovjet-Unie en zelfs in het bezette Europa. Duizenden Russen collaboreerden met de Duitse bezetting, en vertoonden niet meer en niet minder de neiging om dat te doen dan Oekraïners.
Het echte contrast is niet tussen Oekraïners en andere Sovjetvolkeren, maar tussen Sovjetvolkeren en West-Europeanen. In het algemeen werden de Sovjetvolkeren in veel grotere aantallen in en zonder uniform door de Duitsers gedood dan de West-Europeanen. Veel, veel meer mensen in Oekraïne werden gedood door de Duitsers dan met hen collaboreerden, iets wat niet geldt voor enig bezet land op het vasteland van West-Europa. Overigens vochten veel, veel meer mensen uit Oekraïne tegen de Duitsers dan aan de kant van de Duitsers, wat weer niet geldt voor enig ander West-Europees land op het vasteland. De overgrote meerderheid van de Oekraïeners die in de oorlog vochten, deed dat in het uniform van het Rode Leger. Er zijn meer Oekraïeners gesneuveld in de strijd tegen de Wehrmacht dan Amerikaanse, Britse en Franse soldaten samen.
In de huidige Russische propaganda wordt ten onrechte beweerd dat het Rode Leger een Russisch leger was. En als het Rode Leger wordt gezien als een Russisch leger, dan moeten de Oekraïners wel de vijand zijn geweest. Deze denkwijze is door Stalin zelf bedacht aan het eind van de oorlog. Nadat de Oekraïners tijdens de oorlog waren geprezen om hun lijden en verzet, werden zij na de oorlog belasterd en weggezuiverd wegens hun ontrouw. Aangezien het late stalinisme versmolt met een bepaald soort Russisch nationalisme, had Stalins idee van de Grote Patriottische Oorlog twee doelen: De actie begon in 1941 in plaats van in 1939, zodat de nazi-Sovjet alliantie werd vergeten, en het plaatste Rusland in het middelpunt van de gebeurtenissen, hoewel Oekraïne veel meer in het middelpunt van de oorlog stond, en de Joden de voornaamste slachtoffers waren.
Maar het is veel meer de propaganda van de jaren ’70 dan de ervaring van de oorlog die telt in de herinneringspolitiek van vandaag. De huidige generatie Russische politici zijn kinderen van de jaren zeventig en dus van Leonid Brezjnevs cultus van de oorlog. Onder Brezjnev werd de oorlog simpelweg meer Russisch, zonder Oekraïners en Joden. De Joden leden meer dan enig ander Sovjetvolk, maar de Holocaust viel buiten de mainstream van de Sovjetgeschiedenis. In plaats daarvan werd de Holocaust benadrukt in de op het Westen gerichte Sovjet-propaganda, waarin het lijden van de Joden de schuld kreeg van Oekraïense en andere nationalisten – mensen die woonden in de gebieden die Stalin tijdens de oorlog als bondgenoot van Hitler in 1939 had veroverd en mensen die zich tegen de Sovjetmacht hadden verzet toen die in 1945 terugkeerde. Dit is een traditie waarnaar de Russische propagandisten in de huidige Oekraïense crisis zijn teruggekeerd: totale onverschilligheid tegenover de Holocaust, behalve als een a-politiek middel dat nuttig is om mensen in het Westen te misleiden.
De grootste bedreiging voor een aparte Oekraïense identiteit kwam wellicht uit de Brezjnev-periode. In plaats van Oekraïne ondergeschikt te maken aan de honger of de Oekraïners de schuld te geven van de oorlog, bestond het beleid van Brezjnev erin de Oekraïense geschoolde klassen op te nemen in de humanistische en technische intelligentsia’s van de Sovjet-Unie. Als gevolg daarvan werd de Oekraïense taal uit de scholen verdreven, en vooral uit het hoger onderwijs. Oekraïners die aandrongen op mensenrechten werden nog steeds gestraft in de gevangenis of in de gruwelijke psychiatrische inrichtingen. In deze atmosfeer omarmden Oekraïense patriotten, en zelfs Oekraïense nationalisten, een burgerlijke opvatting van de Oekraïense identiteit, waarbij oudere argumenten over afkomst en geschiedenis werden afgezwakt ten gunste van een meer zakelijke benadering van gemeenschappelijke politieke belangen.
In december 1991 stemde meer dan 90 procent van de inwoners van Sovjet-Oekraïne voor onafhankelijkheid (waaronder een meerderheid in alle regio’s van Oekraïne). Rusland en Oekraïne gingen vervolgens elk hun eigen weg. Privatisering en wetteloosheid leidden in beide landen tot oligarchie. In Rusland werden de oligarchen onderworpen door een gecentraliseerde staat, terwijl zij in Oekraïne hun eigen vreemde vorm van pluralisme creëerden. Tot voor kort schommelden alle presidenten in Oekraïne in hun buitenlands beleid tussen oost en west en in hun binnenlandse loyaliteiten tussen oligarchische groepen.
Wat ongewoon was aan Viktor Janoekovitsj, die in 2010 werd verkozen, is dat hij probeerde een einde te maken aan alle pluralisme. In zijn binnenlands beleid creëerde hij een nepdemocratie, waarin zijn favoriete tegenstander de extreem-rechtse partij Svoboda was. Op die manier creëerde hij een situatie waarin hij verkiezingen kon winnen en waarin hij buitenlandse waarnemers kon vertellen dat hij in ieder geval beter was dan het nationalistische alternatief. In zijn buitenlands beleid werd hij in de richting van het Rusland van Poetin geduwd, niet zozeer omdat hij dat wilde, maar omdat zijn kleptocratische corruptie zo extreem was dat een serieuze economische samenwerking met de Europese Unie een juridische uitdaging voor zijn economische macht zou hebben betekend. Janoekovitsj schijnt zoveel uit de staatskas te hebben gestolen dat de staat zelf in 2013 op het punt stond failliet te gaan, wat hem ook kwetsbaar maakte voor Rusland. Moskou was bereid om de praktijken van Janoekovitsj over het hoofd te zien en het geld te lenen dat nodig was om dringende betalingen te doen – tegen een politieke prijs.
Tegen 2013 was pendelen tussen Rusland en het Westen niet langer mogelijk. Tegen die tijd vertegenwoordigde Moskou niet langer alleen een Russische staat met min of meer berekenbare belangen, maar een veel grootschaliger visie op de Euraziatische integratie. Het Euraziatische project bestond uit twee delen: de oprichting van een vrijhandelsblok van Rusland, Oekraïne, Wit-Rusland en Kazachstan, en de vernietiging van de Europese Unie door de steun van Europees extreem-rechts. Het doel van Poetin was en blijft uiterst eenvoudig. Zijn regime is afhankelijk van de verkoop van aardgas dat naar Europa wordt gepompt. Een verenigd Europa zou onder druk van de Russische onvoorspelbaarheid of de opwarming van de aarde – of beide – een daadwerkelijk beleid van energieonafhankelijkheid kunnen voeren. Maar een uiteengevallen Europa zou afhankelijk blijven van Russische aardgas.
Zodra deze hoogdravende ambities waren geformuleerd, stortte de trotse Euraziatische houding in op de realiteit van de Oekraïense samenleving. Eind 2013 en begin 2014 leidde de poging om Oekraïne in de Euraziatische baan te brengen tot precies het tegenovergestelde resultaat. Eerst weerhield Rusland Janoekovitsj er publiekelijk van om een handelsakkoord met de Europese Unie te ondertekenen. Dit leidde tot protesten in Oekraïne. Vervolgens bood Rusland een grote lening en gunstige gasprijzen aan in ruil voor het neerslaan van de protesten. Harde wetten naar Russisch model die in januari werden ingevoerd, veranderden de protesten in een massabeweging. Miljoenen mensen die hadden deelgenomen aan vreedzame protesten werden plotseling in criminelen veranderd en sommigen van hen begonnen zich tegen de politie te verdedigen. Uiteindelijk maakte Rusland duidelijk dat Janoekovitsj Kiev moest bevrijden van demonstranten om zijn geld te ontvangen. Toen volgde het bloedbad van februari, dat de revolutionairen een duidelijke morele en politieke overwinning bezorgde en Janoekovitsj dwong naar Rusland te vluchten. De poging om een pro-Russische dictatuur in Oekraïne te creëren leidde tot het tegenovergestelde resultaat: de terugkeer van een parlementair bewind, de aankondiging van presidentsverkiezingen en een buitenlands beleid dat op Europa is gericht.
Dit maakte de revolutie in Oekraïne niet alleen tot een ramp voor de Russische buitenlandse politiek, maar ook tot een uitdaging voor Poetins regime in eigen land. De zwakte van Poetins beleid is dat het geen rekenschap kan geven van de daden van vrije mensen die ervoor kiezen zich te organiseren als reactie op onvoorspelbare historische gebeurtenissen. De Russische propaganda stelde de Oekraïense revolutie voor als een nazi-coup en gaf de Europeanen de schuld van hun steun aan deze vermeende nazi’s. Deze versie, hoewel belachelijk, was veel comfortabeler in Poetins mentale wereld, omdat het het debacle van zijn eigen buitenlandse beleid in Oekraïne uit het zicht verwijderde en de spontane actie van de Oekraïners verving door buitenlandse samenzweringen.
De sluipende Russische invasies van de Krim, Donetsk en Luhansk zijn een frontale uitdaging voor de Europese veiligheidsorde en voor de Oekraïense staat. Ze hebben niets te maken met de wil van het volk of de bescherming van rechten: Zelfs uit opiniepeilingen op de Krim is nooit gebleken dat een meerderheid voor aansluiting bij Rusland is, en sprekers van het Russisch in Oekraïne zijn veel vrijer dan sprekers van het Russisch in Rusland. De Russische annexatie werd, veelzeggend genoeg, uitgevoerd met de hulp van Poetins extremistische bondgenoten in heel Europa. Geen enkele achtenswaardige organisatie zou de electorale schijnvertoning waarnemen waarbij 97 procent van de Krimbewoners zogenaamd voor de annexatie stemden. Maar een bonte delegatie van rechtse populisten, neonazi’s en leden van de Duitse partij Die Linke (de Linkse Partij) kwam de resultaten graag bekrachtigen. Onder de Duitsers die naar de Krim reisden, bevonden zich vier leden van Die Linke en één lid van Neue Rechte (Nieuw Rechts). Dit is een veelzeggende combinatie.
Die Linke opereert binnen de door de Russische propaganda gecreëerde virtuele werkelijkheid, waarin het de taak van Europees links (of liever “links”) is om Oekraïens rechts te bekritiseren – maar niet Europees rechts, en zeker niet Russisch rechts. Dit is ook een Amerikaans verschijnsel, dat bijvoorbeeld tot uiting komt in de overigens verrassende eensgezindheid over de aard van de Oekraïense revolutie en de redelijkheid van de Russische contrarevolutie in Lyndon Larouche’s Executive Intelligence Review, het Ron Paul Institute for Peace and Prosperity, en The Nation.
Natuurlijk is er enige reden tot bezorgdheid over extreem-rechts in Oekraïne. Svoboda, die de binnenlandse oppositie van Janoekovitsj vormde, heeft nu drie van de 20 ministerportefeuilles in de huidige regering. Dit overschat haar electorale steun, die is gedaald tot ongeveer 2 procent. Een deel van de mensen die tijdens de revolutie tegen de politie vochten, maar zeker niet de meerderheid, behoorde tot een nieuwe groep, de Rechtse Sector, waarvan sommige leden radicale nationalisten zijn. De presidentskandidaat van deze groep staat in de peilingen onder de 1 procent, en de groep zelf telt zo’n 300 leden. Er is steun voor extreem-rechts in Oekraïne, hoewel minder dan in de meeste leden van de Europese Unie.
Een revolutionaire situatie werkt altijd in het voordeel van extremisten, en waakzaamheid is zeker op zijn plaats. Het is echter opvallend dat Kiev onmiddellijk na de revolutie tot de orde is teruggekeerd en dat de nieuwe regering een bijna ongelooflijk kalme houding heeft aangenomen ten aanzien van de Russische invasie. Er zijn vandaag de dag zeer reële politieke meningsverschillen in Oekraïne, maar geweld komt voor in gebieden die onder controle staan van pro-Russische separatisten. Het enige scenario waarin de Oekraïense extremisten werkelijk op de voorgrond treden, is dat waarin Rusland daadwerkelijk probeert de rest van het land binnen te vallen. Als de presidentsverkiezingen in mei verlopen zoals gepland, dan zal de impopulariteit en zwakte van extreem-rechts in Oekraïne aan het licht komen. Dit is een van de redenen waarom Moskou zich tegen deze verkiezingen verzet.
Mensen die alleen maar kritiek hebben op rechts in Oekraïne zien vaak twee zeer belangrijke dingen over het hoofd. Het eerste is dat de revolutie in Oekraïne van links kwam. Het was een massabeweging van het soort dat Europeanen en Amerikanen nu alleen nog uit de geschiedenisboeken kennen. Haar vijand was een autoritaire kleptocraat, en haar centrale programma was sociale rechtvaardigheid en de rechtsstaat. De beweging was opgezet door een journalist van Afghaanse afkomst, de eerste twee dodelijke slachtoffers waren een Armeniër en een Wit-Rus, en zij werd gesteund door de moslimgemeenschap van de Krim-Tataren en door vele Oekraïense joden. Een Joodse veteraan van het Rode Leger was onder de slachtoffers van het bloedbad door sluipschutters. Meerdere veteranen van de Israel Defense Forces vochten voor vrijheid in Oekraïne.
De Maidan functioneerde in twee talen tegelijk, Oekraïens en Russisch, want Kiev is een tweetalige stad, Oekraïne is een tweetalig land, en Oekraïners zijn tweetalige mensen. De motor van de revolutie was inderdaad de Russischtalige middenklasse van Kiev. De huidige regering is, ongeacht haar tekortkomingen, onbewust multi-etnisch en meertalig. In feite is Oekraïne nu de plaats van de grootste en belangrijkste vrije media in de Russische taal, aangezien belangrijke media in Oekraïne in het Russisch verschijnen en er vrijheid van meningsuiting heerst. Poetins idee om Russischtaligen in Oekraïne te verdedigen is op vele niveaus absurd, maar één ervan is dit: Mensen kunnen in Oekraïne zeggen wat ze willen in het Russisch, maar ze kunnen dat niet doen in Rusland zelf. Separatisten in het oosten van Oekraïne, die volgens een reeks opiniepeilingen een minderheid van de bevolking vormen, protesteren voor het recht om zich aan te sluiten bij een land waar protest illegaal is. Zij proberen verkiezingen tegen te houden waarin de legitieme belangen van de Oekraïners in het oosten tot uitdrukking kunnen worden gebracht. Als deze regio’s zich bij Rusland aansluiten, kunnen hun inwoners het wel vergeten om in de toekomst een stem van betekenis uit te brengen.
Dit is het tweede punt dat onopgemerkt blijft: Autoritair rechts in Rusland is oneindig veel gevaarlijker dan autoritair rechts in Oekraïne. Het is aan de macht, voor een ding. Ten tweede heeft het geen rivalen van betekenis. Ten derde hoeft het zich niet te schikken naar binnenlandse verkiezingen of internationale verwachtingen. En het voert nu een buitenlands beleid dat openlijk is gebaseerd op de ethnisering van de wereld. Het doet er niet toe wie iemand is volgens de wet of zijn eigen voorkeuren: Het feit dat hij Russisch spreekt, maakt hem tot een Volksgenosse die Russische bescherming nodig heeft, dat wil zeggen een invasie. Het Russische parlement heeft Poetin de bevoegdheid verleend om heel Oekraïne binnen te vallen en de sociale en politieke structuur ervan te veranderen, wat een buitengewoon radicaal doel is. Het Russische parlement heeft ook een missive gestuurd naar het Poolse ministerie van Buitenlandse Zaken waarin een verdeling van Oekraïne wordt voorgesteld. Op de populaire Russische televisie worden de Joden verantwoordelijk gesteld voor de Holocaust; in de grote krant Izvestiia wordt Hitler gerehabiliteerd als een redelijk staatsman die reageerde op de oneerlijke druk van het Westen; op de Dag van de Arbeid marcheren Russische neonazi’s.
Dit alles is in overeenstemming met de fundamentele ideologische premisse van Eurazië. Terwijl de Europese integratie uitgaat van de premisse dat het nationaal-socialisme en het stalinisme negatieve voorbeelden waren, gaat de Euraziatische integratie uit van de meer afgestompte en postmoderne premisse dat de geschiedenis een vergaarbak is van bruikbare ideeën. Terwijl de Europese integratie uitgaat van een liberale democratie, wordt deze door de Euraziatische ideologie uitdrukkelijk verworpen. De belangrijkste Euraziatische ideoloog, Alexander Dugin, die ooit opriep tot een fascisme “zo rood als ons bloed”, krijgt nu meer aandacht dan ooit tevoren. Zijn drie politieke basisideeën – de noodzaak Oekraïne te koloniseren, de decadentie van de Europese Unie en de wenselijkheid van een alternatief Euraziatisch project van Lissabon tot Vladivostok – worden nu alle officieel, zij het in minder wilde vorm dan het zijne, tot Russisch buitenlands beleid uitgeroepen. Dugin geeft nu radicaal advies aan separatistische leiders in Oost-Oekraïne.
Poetin presenteert zich nu als de leider van extreem-rechts in Europa, en de leiders van de rechtse partijen in Europa zweren hun trouw. Er is hier sprake van een duidelijke tegenstrijdigheid: De Russische propaganda houdt de westerlingen voor dat het probleem met Oekraïne is dat de regering te rechts is, terwijl Rusland een coalitie smeedt met Europees extreem-rechts. Extremistische, populistische en neonazistische partijleden gingen naar de Krim en prezen de electorale farce als een model voor Europa. Zoals Anton Shekhovtsov, een onderzoeker van Europees extreem-rechts, heeft opgemerkt, heeft de leider van Bulgaars extreem-rechts de campagne van zijn partij voor het Europees Parlement in Moskou gelanceerd. Het Italiaanse Fronte Nazionale prijst Poetin voor zijn “moedige stellingname tegen de machtige homolobby”. De neonazi’s van de Griekse Gouden Dageraad zien Rusland als de verdediger van Oekraïne tegen “de raven van de internationale woeker”. Heinz-Christian Strache van de Oostenrijkse FPÖ zegt surrealistisch dat Poetin een “zuivere democraat” is. Zelfs Nigel Farage, de leider van de U.K. Independence Party, deelde onlangs Poetins propaganda over Oekraïne met miljoenen Britse kijkers in een televisiedebat, waarbij hij absurd beweerde dat de Europese Unie “bloed aan haar handen” heeft in Oekraïne.
De presidentsverkiezingen in Oekraïne worden gehouden op 25 mei, niet toevallig ook de laatste dag van de verkiezingen voor het Europees Parlement. Een stem voor Strache in Oostenrijk of Le Pen in Frankrijk of zelfs Farage in Groot-Brittannië is nu een stem voor Poetin, en een nederlaag voor Europa is een overwinning voor Eurazië. Dit is de eenvoudige objectieve realiteit: Een verenigd Europa kan en zal waarschijnlijk adequaat reageren op een agressieve Russische petro-staat met een gemeenschappelijk energiebeleid, terwijl een verzameling van ruziënde natie-staten dat niet zal doen. Natuurlijk is de terugkeer naar de natiestaat een populistische fantasie, dus integratie zal in de een of andere vorm doorgaan; het enige wat kan worden beslist is de vorm. Politici en intellectuelen zeiden vroeger dat er geen alternatief was voor het Europese project, maar nu is dat er wel – Eurazië.
Oekraïne heeft geen geschiedenis zonder Europa, maar Europa heeft ook geen geschiedenis zonder Oekraïne. Oekraïne heeft geen toekomst zonder Europa, maar Europa heeft ook geen toekomst zonder Oekraïne. Door de eeuwen heen heeft de geschiedenis van Oekraïne de keerpunten in de geschiedenis van Europa blootgelegd. Dit lijkt ook vandaag nog het geval te zijn. Welke kant het op zal gaan, hangt natuurlijk, althans voor een tijdje, nog steeds af van de Europeanen.
Timothy Snyder is hoogleraar geschiedenis aan Yale University en auteur van Bloodlands: Europa tussen Hitler en Stalin. Samen met Leon Wieseltier heeft hij een congres gepland van internationale en Oekraïense intellectuelen dat van 16 tot 19 mei in Kiev bijeenkomt onder de titel Ukraine: Samen Denken. Dit essay is een bewerking van een eerder artikel dat verscheen in de Frankfurter Allgemeine Zeitung.
https://newrepublic.com/article/117692/fascism-returns-ukraine
LikeLike
De confrontatie met Rusland is om dezelfde redenen als in de tijd van Hitler.En zonder Poetin zou de mensheid al lang in concentratiekampen zijn geweest.
LikeLike
En zonder Poetin zou de mensheid al lang in concentratiekampen zijn geweest.
Waarom maak je jezelf voortdurend belachelijk?
LikeLike
Hoe maak ik mezelf voortdurend belachelijk?…Ik moet je weer ergens aan herinneren.Nazi-Duitsland werd niet verslagen op de stranden van Normandië, maar op de Russische vlaktes.De Russen zorgen voor 85 % van alle Duitse verliezen.En wie veroverden de hoofdstad van de nazi’s, Berlijn?Uh, de Russen.De Britten en Amerikanen waren het grootste deel van de oorlog louter toeschouwers.Pas in juni 1944 vond de invasie in Normandië plaats, die in de westerse propaganda als beslissend wordt voorgesteld…
LikeLike
Wie hielp de Russen met materieel? De Amerikanen.
Je bent nu tot dit kinderachtig niveau afgezakt.
Ik kijk nergens meer van op maar je hebt je vreselijk in de kaarten laten kijken.
LikeLike
Stom van jou dat je het nazisme steunt net als nu alle linkse partijen en jihadisten.Schandalig van jou!En maak jezelf niet meer belachelijk.
LikeLike
Kijk B C, nu sta je toch letterlijk voor lul:
En zie, wat Hitler kon kan Putin ook. Putin gaat volledig Hitler:
Oorlog in Oekraïne begonnen na Russische invasie: dit weten we
Rusland is begonnen met een grootschalige invasie van Oekraïne. In diverse Oekraïense steden, waaronder hoofdstad Kiev en diverse kuststeden, zijn explosies gemeld. In een toespraak in de nacht van woensdag 23 op donderdag 24 februari kondigde de Russische president Vladimir Poetin een ‘speciale militaire operatie’ aan.
….
https://www.ewmagazine.nl/buitenland/achtergrond/2022/02/oorlog-in-oekraine-begonnen-dit-weten-we-872006/
LikeLike
Ik had niet verwacht dat je de kant van de Oekraïense nazi’s zou kiezen…https://www.timesofisrael.com/ukraine-divided-over-legacy-of-nazi-fighters/
LikeLike
Niet verwacht (wel dus) dat je de kant van een psychopaat en moordenaar zou kiezen die de gehele oppositie inclusief critici en journalisten uit de weg heeft laten ruimen.
En dan kom je met een fotootje van jaren terug en maakt de gehele bevolking uit voor nazi’s. Moet je jezelf eens horen. Wat een treurig geval ben je toch.
LikeLike
“Fascisme keert terug naar het continent dat het ooit verwoestte”
Het is in 2014 door de Deep State en haar EU vazallen te Kiev in het zadel gehesen.
Maar je bent te verblind door domme haat om dat te kunnen zien.
Volgende keer niet het blauwe maar het rode pilletje nemen Jantje.
LikeLike
Je dient eens te kijken of er wel iets onder je schedel zit behalve drab
LikeLike
1 foto zegt genoeg over Putin
(Ikea had zeker niks anders)
Bombast is Putin niet vreemd, evenmin als zich omgeven met bendes criminelen
https://www.bbc.com/news/world-europe-32452276
LikeLike
Oekraïne was voor de Tweede Wereldoorlog een fascistisch land en Putin is de beste leider die Rusland in 100 jaar gehad heeft.Hij heeft Rusland met het hoofd uit de stront gehaald. Het is weer nu een imperium.Toen Putin aan de macht kwam, was het land één grote puinhoop, overgeleverd aan zware criminelen en oligarchen, die alles te gelde wilden maken wat Rusland aan bodemschatten had.Dankzij Poetin,de Islamitische Staat(leger van Washington-van de NAVO) bestaat niet meer! Als de Russen niet tussenbeide waren gekomen, dan zou Syrië veranderd zijn in een islamofasistische hel.Vanuit Brussel en Washington,wordt ook de islamisatie van Europa systematisch georganiseerd.De NATO is een bende oorlogsmisdadigers.Het is een roofmachine-moordmachine van het imperialisme.
LikeGeliked door 1 persoon
Putin is de beste leider die Rusland in 100 jaar gehad heeft
Geef je dat ook even door aan de nabestaanden van alle mensen die hij heeft laten vermoorden?
One liner: De NATO is een bende oorlogsmisdadigers.
Volgende keer betere graag
LikeLike
– Oekraïne was voor WOII en fascistisch land en dus mag een ander land er mee doen wat het wil.
– De ‘Arabische Lente’ is een product van het westen
– De door Rusland veroorzaakte interne puinhoop is nu een excuus voor de geschifte putin om de voormalige sovjet-republieken Heim ins Reich te leiden. (woorden komen uit zijn eigen mond)
De laatste tijd trok je wel meer bedenkelijke conclusies. Nou heb je toch echt bij mij afgedaan. Je bent dus een Putinversteher.
LikeLike
Die meneer rechts weigerde om zich in Rusland op covid te laten testen.
De Russen sluiten je dan niet op, en gooien je dan ook hun land niet uit, maar zetten er gewoon zes meter tafel tussen.
En dombo’s als jij raken daar dan, ongehinderd door enige kennis van zaken, zoals gewoonlijk, opgewonden van, en projecteren er de eigen fobieën op.
Ga eens bij een dokter langs zou ik zeggen, zo eentje die je tussen de oren checkt…
LikeGeliked door 1 persoon
Wilders is nu toch echt de weg kwijt
LikeLike
Stelletje dwazen, en zeker die van der Plas met deze idiote motie.
LikeLike
Tuurlijk, Wilders, en ook Baudet, die vergeet je hier even, zijn de weg kwijt…
Even tussendoor; dat ongemak bij het zitten, en dat kleverige gevoel tussen je billen, dat wordt veroorzaakt door jou bukken voor het partijkartel Jan.
Dat zijn symptomen van het “useful idiot” syndroom.
De enige die hier de weg kwijt is dat ben jij zelf Jan.
Je hebt bij “NU.nl” de afslag naar “Joop” gemist, en bent nu op “E.J. Bron” verzeild geraakt.
Dat ligt in de echte wereld Jan, en niet in het linkse “Fantasia” waar jij thuis bent.
Je kunt het beste gewoon terug gaan zoals je gekomen bent, en dan bij NU.nl links afslaan.
Dan kom je vanzelf bij Joop, een waar paradijs voor useful idiots, daar ga jij je helemaal thuis voelen Jan.
Alvast een goede reis gewenst.
Oh, en vergeet vooral niet een tube glijmiddel in te pakken, want die ga je daar wel nodig hebben.
Helpt niet tegen dat kleverige gevoel, maar het schijnt wel gemakkelijker te zitten heb ik mij laten vertellen.
LikeGeliked door 2 people
Ach, dictator Ravian spreekt. Ben je het niet eens met de kliek dan dien je verwijderd te worden. Kijk, de ware fascist spreekt.
Als ik jou was ging ik bij Putin solliciteren, die kan een hielenlikker en vazal zoals jij zeker goed gebruiken.
Goed dat iemand als jij de dienst niet uitmaakt in NL want dan was er nu een tweede gulag en met je opmerking heb je laten zien hoe tolerant je bent
LikeLike
Aha, dat was allemaal midden in de roos blijkbaar….
LikeLike
@ Jan : Begrijp ik je goed, die 2 moties van van de plas , (die ik best hoog heb zitten maar die soms toch nog blijk geeft van te weinig kennis op dit soort gebieden en ik ben het niet met haar stelling eens), vind ik totaal van weinig verstand getuigen om Rusland, die in zijn recht staat, verder en oneigenlijk uit te dagen en respectloos te behandelen .
Als dan Ja 21 , PVV en Forum daartegen zijn, is het alleen maar erg verstandig in mijn logica en met mijn kennis over wat er allemaal gebeurd is, zijn de groengekleurde partijen de weg kwijt en ontzettend stom bezig en dan straks zeiken als we weer in Groningen moeten boren…. overigens is dat geen reden om zo te stemmen maar het is wel een gevolg van een toch al markant domme beslissing..
LikeLike
De npo, wnl en consorten zitten het hele verhaal van oorlog met Rusland flink op te poken. Terwijl er weinig aan de hand is.
LikeGeliked door 2 people
Het is te hopen dat ex-KGB-er Putin het beetje hersens wat hij nog heeft goed gebruikt.
Want als hij besluit (tactische) kernwapens te gebruiken, wint hij alleen een grote puinhoop.
En wat iedereen ook vergeet: Putin wil weer terug naar het Rusland van voor 1917.
LikeLike
LikeLike