De “slachter” is tamelijk populair

(Door: Wolfgang Hübner – Vertaling: E.J. Bron)

Het snel toenemende politieke primitivisme in Duitsland blijkt er ook uit om in de meervoudig herkozen Russische president een “slachter”, “killer”, “tiran” of ook wel “maffiabaas van de superrijke oligarchen” te vermoeden. Daarom hoopt de mediale ophitsende meute in Duitsland ook op wonderbaarlijke dingen betreffende de zo graag gewilde val van Poetin.

Maar daar ziet het absoluut niet naar uit. En dat ligt er niet in de laatste plaats aan dat de populariteit van de “tsaar uit de gemeentewoning in Leningrad” niet alleen ongebroken is, maar zelfs weer toeneemt. In zijn actuele Poetin-biografie toont de Duitse filosoof en publicist Thomas Fasbender meermaals aan hoe belangrijk in het Russische politieke systeem ongemanipuleerde opinieonderzoeken voor de leiding zijn.

Tussen Sint Petersburg en Vladivostok wordt Poetin geenszins als avonturier of oorlogsgeile “slachter” waargenomen, maar eerder als voorzichtige, rationele politicus, die ettelijke jaren alleen maar heeft toegekeken hoe de Oekraïne de Akkoorden van Minsk in de Donbas-regio met voeten getreden en duizenden mensen daar door de beschieting van de afgesplitste gebieden gedood of verwond heeft.

En hoe kan hij een “tiran” zijn, die ondanks onbetwistbare regionale manipulaties bij de presidentsverkiezingen altijd verzekerd was van een meerderheid van de volkeren in de Russische Federatie? De huidige Amerikaanse president Joe Biden kan in ieder geval alleen maar dromen van de populariteitscijfers die Poetin op dit moment geniet.

Als dat niet zo zou zijn, dan zou de president in Moskou nooit het risico kunnen aangaan van zulke harde sancties van het Westen en ook de nu volgende tegenweer met de afzienbare gas-stop voor West-Europa. Vanzelfsprekend is daar protest en verzet tegen in Rusland. En dit verzet leidt ook onder repressies door de staat. Maar het is slechts een duidelijke minderheid die zo reageert en het Russische machtssysteem niet echt doet schokken. Wanneer Poetin in de ogen van het volk alleen maar de in het Westen vermoede maffiabaas van de oligarchen zou zijn, die het land leegroven, dan zou hij geen oorlogsinterventie hebben kunnen beginnen, die ook van de Russische strijdkrachten en van het volk offers vraagt.

Poetin is geen oligarch en dat is hij ook nooit geweest. Hij ziet zichzelf als voorvechter van de staat, aan wiens macht hij met zijn toenemende ambtstijd alles ondergeschikt gemaakt heeft. Dat kan men wel degelijk bekritiseren of zelfs als verwerpelijk beschouwen. Maar wie de met afstand qua oppervlakte grootste staat op Aarde met verschillende volkeren, religies en culturen bij elkaar wil houden, staat voor heel andere opgaves dan een Duitse bondskanselier of een Franse president. Hij moet bovendien standhouden in een historisch problematische politieke cultuur, die volledig anders gestructureerd is dan in het Westen.

Onder de oligarchen, de intellectuelen en de stedelijke middenklasse van Rusland mag de stemming vanwege de enorme economische oorlogsgevolgen niet goed zijn. Maar één ding is waarschijnlijk ook duidelijk in deze kringen: wie Poetin ten val brengt, krijgt vroeger of later te maken met het probleem dat machtige krachten in het Westen Rusland stuk willen slaan om diens grondstoffenrijkdom te pakken te krijgen. In de Jeltsin-periode was dat bijna gelukt. Poetin heeft dat in de afgelopen 22 jaar verhinderd. Dat is zijn verdienste. De Russen weten en waarderen dat. Wij in Duitsland hoeven dat niet goed vinden. Maar we zouden tenminste moeten weten waarop de macht van Poetin berust.

Bron:
pi-news.net
Door: Wolfgang Hübner

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)