Dood op aanvraag in Canada

(Door: Paul Coleman – Vertaling: “Malpaso”)

Wat begon als een zogenaamd zeldzame en ‘vriendelijke’ manier om het lijden van écht terminaal zieken te verlichten, is uitgegroeid tot een overheidsprogramma dat de dood verkoopt als ontsnapping aan eenzaamheid, depressie, armoede en dakloosheid.

Het vooruitzicht op een nieuw jaar is altijd een mix van hoop en voorzichtigheid; maar terwijl nu 2023 aan de horizon verschijnt, werpt het donkere en steeds dieper wordende schaduwen over de mensenrechten in Canada. Komende maart zal Canada zijn toch al schokkend brede MaiD – Medical Assistance in Dying – wet, uitbreiden om dood-op-verzoek beschikbaar te maken voor Canadezen – inclusief zogenaamde ‘volwassen minderjarigen’ – die lijden aan een zogenaamd psychische aandoening.

Het Canadese experiment met dood-op-aanvraag begon in 2016. Rupa Subramanya vertelt in een huiveringwekkende post in ‘The Free Press’ hoe artsen al vanaf het begin waarschuwden dat het experiment roekeloos was.

Nu, slechts een paar jaar later, is MAiD net zo kwaadaardig gebleken als vroege tegenstanders waarschuwden. Wat begon als een zogenaamd zeldzame en vriendelijke manier om het lijden van terminaal zieken te verlichten, is uitgegroeid tot een overheidsprogramma dat de dood aanbiedt als een oplossing voor eenzaamheid, depressie en zelfs armoede en dakloosheid, met slechts een paar WhatsApp-chats die nodig zijn om te verifiëren of men in aanmerking komt. Aanvragers van overlijden-op-verzoek worden niet langer geconfronteerd met nog een wachttijd van tien dagen, artsen zijn niet langer verplicht om palliatieve zorg aan te bieden of uit te leggen, er zijn geen waarborgen of onafhankelijke beoordelingen om ervoor te zorgen dat de aanvragers van zo’n overlijden niet extern werden gedwongen tot hun beslissing.

In 2021 stierven 10.064 personen door MaiD. In totaal zijn er 31.664 Canadezen omgekomen door MAiD; daarvan zei 17% dat “isolatie of eenzaamheid” een belangrijke reden was waarom ze wilden sterven. Sommige van deze mensen kozen specifiek voor de dood uit angst voor verdere Covid-lockdowns. Als we de verhalen lezen van mensen die ervoor kiezen om te sterven in plaats van te leven, komt er een gruwelijk patroon naar voren. Keer op keer lijken de Canadese overheid en het gezondheidszorg-systeem kwetsbare mensen in situaties te manipuleren die het gemakkelijker – zelfs onvermijdelijk – maken om voor de dood te kiezen. Nancy Russell koos voor de dood, omdat ze het niet meer kon verdragen om alleen te zijn; de Canadese Staat stond haar familie toe om haar dood bij te wonen, terwijl ze hen verbóód om haar te bezoeken om haar de kracht te geven om te blijven leven.

Mitchell Tremblay, een 40-jarige in Toronto, vertelde ‘The Free Press’ dat hij van plan was om MAiD aan te vragen zodra de wijzigingen van maart 2023 hem in aanmerking laten komen, omdat hij maar geen huisvesting kan vinden. De 65-jarige Les Landry zei dat hij een aanvraag zal doen, omdat hij het zich niet meer kan veroorloven om de huur te betalen én zijn epilepsie te behandelen. Victoria Cowie, een 21-jarige technische studente en ook epilepticus, en haar moeder Joan zeiden dat ze van plan zijn om MAiD aan te, omdat ze zich geen eten meer kunnen veroorloven.

Een Canadees overheidsrapport uit 2020 zei dat het uitbreiden van MAiD in 2021 de overheid meer dan $ 66 miljoen aan gezondheidszorguitgaven zou besparen. En als dat de motivatie van de overheid al niet duidelijk maakt, zijn er meldingen van ziekenhuispersoneel over het aanbevelen van de dood aan patiënten die daar niet om hebben gevraagd, en die patiënten vertellen hoeveel geld het kost om voor hen te zorgen elke dag dat ze in het ziekenhuis blijven en niet sterven. Associated Press (AP) citeert uit een opname, waarin een ziekenhuisdirecteur een patiënt vertelt dat elke dag die hij in het ziekenhuis doorbrengt “zo’n $ 1.500 per dag” zal kosten, en zegt dat “[zijn] deel was om met [de patiënt te praten] om te zien of hij interesse had in geassisteerd sterven”, ook al had de patiënt nooit gevraagd naar dood-op-verzoek. AP noemt ook een situatie waarin een arts op de spoedeisende hulp een vrouw vertelde dat het “egoïstisch” zou zijn voor haar gehandicapte dochter om niet voor de dood te kiezen.

Wat begon als een poging om het lijden van degenen die nog maar enkele dagen voor hun dood stonden te verlichten, is uitgegroeid tot een wijdverspreide ‘sociale dienst’: goedkoper dan ziekenhuisbehandelingen, permanenter dan huisvestingsoplossingen, ‘schoner’ dan langdurige zorg voor handicaps en ziekten. Sommige bedrijven proberen zelfs te profiteren van de piek in hulp bij zelfdoding, zoals toen de Canadese kledingwinkel Simons hulp bij zelfdoding promootte in een advertentie. Het verlangen om te sterven is vaak maar vluchtig, gebaseerd op veranderende omstandigheden en wisselende emoties. Toch kiest de Canadese regering ervoor om mensen aan te moedigen om dat verlangen (of de onder externe druk ervaren noodzaak) te volgen om te sterven, zonder enige alternatieven te bieden.

Bron:
europeanconservative.com
Door: Paul Coleman

Vertaald uit het Engels door:
“Malpaso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)