De Groene Goldrush, het ultieme liberale verdienmodel (1)

(Door: “Malpaso”)

In In 1896 vond men goudklompjes in Klondike-river, Noordwest-Canada. De daarop volgende beruchte Goldrush van Klondike trok een stampede van 100.000 gelukszoekers naar een ijzig, afgelegen gebied, in de hoop hun zakken met goud te vullen. Net als toen trekt de groene-energie goudkoorts nu ook goudzoekers aan. De productie en expansie van multinationale bedrijven bereikt zijn grenzen, iedereen die het kan betalen heeft al bijna alles, men moet steeds gekkere dingen verzinnen om mensen te laten kopen om de opeenhoping van rijkdom te laten doorgaan. Daar hebben ze iets op gevonden:

‘Duurzaamheid’. In ‘global forums’ en bijeenkomsten hebben ze het ongelofelijke voor elkaar gekregen en een in de hele aardhistorie altijd optredende klimaatverandering tot hun ultieme ‘product’ gemaakt, die net als alle andere moet worden uitgebouwd, verhandeld en geëxploiteerd. Mét een mooi kaftje eromheen met de titel: ‘Build Back Better’, de vervolmaking van de neoliberale globalisering. Overheden gaan dat niet zélf uitvoeren, grote bedrijven gaan dat uitvoeren, gefinancierd door véle duízendén miljarden aan overheidsgeld. De Tweede Wereldoorlog heeft € 900-1800 miljard gekost, schatten historici. ‘Groen’ wordt echter de grootste kapitaaloverdracht in de geschiedenis, van overheden naar het grote bedrijfsleven, die óóit heeft plaatsgevonden.

Vroeger hadden we zo’n 6 biljoen bomen op aarde, nu nog 3 biljoen bomen. Maar we hebben ook land nodig om voedsel te verbouwen. Als we 1 biljoen bomen zouden planten, zouden de bossen tot ⅓ van al onze CO2-uitstoot tot nu toe opnemen. Het zou een fractie kosten van de duizenden miljarden die men aan bedrijven wil geven. Daar heeft niemand het meer over, bomen planten levert geen geld op. Als men het nu heeft over ‘klimaatverandering’, dan gaat het alleen nog over de lawine van grote verschuivingen in de politiek en de industrie. Deze overgang gaat niet over het afbreken van oliebronnen en het plaatsen van zonnepanelen en windturbines. Het gaat erom de hele infrastructuur van de wereld opnieuw te bouwen om ‘groene’ energie te distribueren, op te slaan en te gebruiken. Door deze ‘groene revolutie’ wil men de infrastructuur vanaf nul gaan opbouwen. Al die plannen gaan over veranderingen in: energieopwekking, energie-infrastructuur, gebouwen, industriële infrastructuur, transport.

Deze hernieuwde opbouw gaat in de Westerse landen bedragen kosten die onvoorstelbaar zijn. Om een idee te krijgen: alleen de Tweede wereldoorlog heeft bedragen gekost die daarbij in de buurt komen (max. schatting is € 1800 miljard). De schattingen van experts over de kosten van al die ‘groene’ plannen zijn zeker 3 maal hoger dan de bedragen die politici ons voorhouden: voor de Westerse wereld zou het volgens politici gaan om duizenden miljarden euro’s/ dollars, alleen de EU komt al op minstens 1000 miljard en in de VS gaat het om ongeveer hetzelfde bedrag. Volgens niet-politici zou het driemaal zo duur worden: zo’n 6000 miljard, ruim drie maal zo duur als de héle Tweede Wereldoorlog gekost heeft. En groen is het allesbehalve; de totale opbouw vanaf nul zal immense hoeveelheden grondstoffen, zeldzame metalen en industriële uitstoot opleveren. De bedragen die ermee gemoeid zijn, volledig opgebracht door overheden en dus belastingbetalers en leningen, kunnen haast niet anders dan een alsmaar aanhoudende inflatie veroorzaken, dat is gewoon zeer basale economie.

Grote investeerders storten zich intussen nu al massaal op de kooldioxide-markt en vele beleggers en investeringsfondsen gokken op energie-aandelen om deze groene golf te gaan verzilveren. Je ziet er haast geen enkele journalistieke bijdrage over, maar op sites van investeringsfondsen is dat wel anders. Een korte rondgang bij Engelstalige fondsen schetst een ontstellend beeld, ze gebruiken het woord nog net niet, maar het is écht een goudkoorts. Een groeiende trend binnen dit ‘groene’ neoliberalisme is Green Grabbing, ook wel ‘groen kolonialisme’ genoemd; het idee dat we de natuur zelf mogen verkopen en verhandelen om de ‘natuur te redden’, perverser kun je het niet bedenken. Miljardairs zijn het die het klimaatbeleid sturen, ultrarijke zakenlieden sturen die energietransitie naar hun wereldbeeld en technologieën. Ze zijn in geen enkele functie verkozen, maar in de strijd tegen de ‘opwarming van de Aarde’ hebben de miljardairs meer invloed dan staatshoofden. Veel van deze mensen hebben geprofiteerd van dezelfde industrialisatie waarvan ze nu beweren ons te gaan redden, en dat terwijl een recent rapport van ‘Oxfam International’ becijferde dat 125 miljardairs meer uitstoot creëren dan heel Frankrijk. Er worden massa’s belastinggeld in dit soort technologie gepompt, omdat overheden naar dit soort hebzuchtige figuren luisteren.

Deze hernieuwde opbouw zal groter zijn dan iemand zich maar kan voorstellen. De geplande verschuiving naar elektrische voertuigen en hernieuwbare energie kan een supercyclus creëren in de prijs van metalen die essentieel zijn voor batterijen. De enorme interesse van beleggers komt alleen door de beloftes van overheden om tegen 2050 een netto nul-uitstoot van broeikasgassen te bereiken. Aandelen in bedrijven in deze sector zijn het afgelopen jaar al met ongeveer 170% gestegen, terwijl producenten van lithium, voor batterijen, vele miljarden ophalen bij beleggers. Het is als die goudkoorts toen in Klondike, maar dan miljarden malen erger. Vooral wereldwijde Tech-bedrijven zijn de aanjagers ervan, het jachtseizoen is open.

De Europese Green Deal, goedgekeurd in 2020, is een reeks plannen om de Europese Unie in 2050 klimaatneutraal te maken. Bijna elk belangrijk aspect van de EU-economie zal daardoor moeten worden aangepast, van energieopwekking tot voedselconsumptie, van vervoer tot productie en bouw. Om deze Green Deal te financieren, wil de Europese Commissie in totaal € 1 triljoen (€ 1000 miljard) investeren in ‘groene transformatie’ van de Europese economie. Het grootste deel daarvan, € 503 miljard, zou uit de EU-begroting komen, en nog eens € 114 miljard van de lidstaten: in totaal dus € 617 miljard van de belastingbetalers. Zelfs als de EU haar plan van € 1000 miljard zou realiseren, zou dat niet genoeg zijn. Investeringsfondsen denken dat € 1 triljoen slechts een derde is van wat nodig is, alleen al als de EU doorgaat om de Europese uitstoot tegen 2030 met 55% te verminderen.

Het hele begrotingskader van de EU moet hiervoor worden hervormd om door nóg grotere financiële tekorten die ‘groene investeringen’ mogelijk te maken. Dat betekent dat EU-landen ‘kansen moeten grijpen’ die lage en zelfs negatieve rente biedt om te investeren in ´groene activa’, zo berichten investeringsfondsen. Het laatste stuk van € 279 miljard zou dan uit particuliere investeringen moeten komen: bedrijven moeten aangemoedigd worden om deze investeringen te doen door garantie-leningen van de Europese Investeringsbank, de aandeelhouders daarvan zijn …. de EU-lidstaten. Risicovrij risico nemen: socialisme bestáát! Voor rijke investeerders. Voor gewone burgers gelden gewoon de marktwetten van het neo-liberalisme; “er is geen geld voor extra’s” is de mantra dan. De Europese Commissie schat dat alles tot 2030 al jaarlijks € 350 miljard extra zal kosten. Toonaangevende vermogensbeheerders en beleggings-ondernemingen bieden nu al zogenaamde ESG-financiële producten, rekening houdend met de gewenste ‘duurzaamheidsfactoren’.

En als men dan kijkt naar het al vele maanden voortslepende corruptieschandaal Qatargate, waar het Europese Parlement diep in schijnt te zitten, waarbij het ging om slechts een fractie van de immense bedragen die hier op het spel staan, dan is uitgaan van verkeerde praktijken ook bij dit megalomane project uiteraard vollédig uit de lucht gegrepen…, tóch?

Door:
“Malpaso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)