Trump, Tiberius Gracchus en Amerika’s naderende einde

(Door: Vince Coyner – Vertaling: “Malpaso”)

Het aanklagen van Trump doet je afvragen of de leden van de Democratische Partij ooit een geschiedenisboek hebben opgepakt, er in een bibliotheek langs hebben gelopen of per ongeluk een aflevering van de podcast ‘Geschiedenis van Rome’ hebben gehoord. Ik betwijfel het, want als dat wel zo was, zouden ze weten dat Rome niet van de ene op de andere dag van een republiek naar een keizerrijk is overgegaan, en ze zouden bekend zijn met de uitspraak: diegenen die de geschiedenis niet kennen, zijn gedoemd om haar te herhalen.

Toen Julius Caesar dictator werd in 49 v.Chr., was de Republiek al in alles verdwenen en bestond nog alleen maar in naam. De ineenstorting van de Republiek was al 80 jaar eerder in gang gezet met de moord op Tiberius Gracchus. Gracchus was een populistische Tribuun, het equivalent van lid zijn van ons Huis van Afgevaardigden. Burgers hielden van hem en de aristocratische Senaat haatte hem. Zijn moord gaf de route aan richting Caesar:

De oligarchie had geweld in het politieke systeem geïntroduceerd met de moord op Tiberius Gracchus en in de loop der jaren werd het gebruik van geweld steeds acceptabeler, zodat verschillende politieke geschillen in Rome tot meer en meer bloedige onenigheid leidden.

Met de dood van Gracchus werd geweld een steeds gebruikelijker politiek wapen in Rome, met de zuiveringen van Sulla in de 1^e eeuw voor Christus als het duidelijkste voorbeeld. Sulla executeerde 9000 tegenstanders, zonder rekening te houden met leeftijd of geslacht. Drie decennia later zou Julius Caesar de macht overnemen, om vervolgens zélf zijn leven te verliezen door toedoen van een kliek van establishment rivalen. Aan dit wijdverbreide politieke geweld kwam pas een einde (tijdelijk) toen zijn geadopteerde zoon Augustus keizer werd. Het is echter veelzeggend dat Augustus die vrede pas bereikte na het executeren van duizenden van zijn politieke tegenstanders. Rome veranderde van een republiek, waarin de politiek vooral door relatief objectieve wetten werd bepaald, in een dictatuur, waar wetten allesbehalve objectief waren en de keizer in een opwelling leven en eigendom kon nemen.

De laat-Romeinse Republiek had het equivalent van ons ‘Moeras’, dat er Senaat werd genoemd. Hoewel er ogenschijnlijk machten waren die elkaar in evenwicht hielden, zoals de parlementen, twéé Consuls (een gesplitst uitvoerend ambt met een termijn van een jaar) en, af en toe, de benoeming van een tijdelijke dictator, was de realiteit dat de Senaat, bestaande uit de rijkste en machtigste burgers, de Republiek bestuurde. Zelfs wanneer een van de vergaderingen of een van de Consuls in macht groeiden, waren het de senatoren die het meeste voor het zeggen hadden door hun relaties met de staatsambtenaren, familiale banden met een of andere generaal en hun controle over de schatkist. Zo had je dus een orgaan van rijke en machtige burgers die ogenschijnlijk maar beperkte macht hadden door de officiële regels van de overheid, maar die in feite de échte macht uitoefenden via de verbindingen, relaties en gedeelde ideologie van de apparatsjiks in de bureaucratie, de opiniemakers en diegenen die de jongeren indoctrineerden die altijd al fungeren als een soort frontlinie stoottroepen. Klinkt bekend niet? Dingen zijn veel veranderd in 2000 jaar, maar de aard van de mens … niet echt. Macht corrumpeert, en absolute macht corrumpeert absoluut. Zoals met de meeste dingen vandaag vinden ook politieke veranderingen vele malen sneller plaats dan in het verleden. Het duurde tóen 100 jaar – van Gracchus’ opkomst tot de opkomst van Augustus – voordat Rome echt veranderde van een republiek in een keizerrijk. Het heeft minder dan 20 jaar geduurd sinds Obama beloofde Amerika “fundamenteel te transformeren”, voordat het land veranderde van een onvolmaakte, maar toch functionerende, republiek in een farce van een land met een tirannie op het niveau van een bananenrepubliek.

Met een medeplichtige bureaucratie gebruikte Obama de belastingdienst om tegenstanders aan te vallen, het ministerie van Justitie om banken te dwingen bedrijven die hij niet moest op een zwarte lijst te zetten, en ‘Obamacare’ om de overheid ongekende controle te geven over de gezondheidszorg, terwijl de kosten ervan werden verdubbeld. Hij opende ongrondwettelijk wat een immigratie-kraan was, die nu een stortvloed is geworden. Binnen zes maanden na zijn aantreden zou Obama de toon zetten voor een regering die rassenverhoudingen 50 jaar terug zou draaien. Zijn ‘evolutie’ van het homohuwelijk zou dekking bieden aan een ruggengraatloos Hooggerechtshof om travestie op te leggen en de basis voor het fascistische LBTQ-helle-landschap dat Amerika vandaag de dag doormaakt. En ten slotte verzwakte hij twee fundamentele elementen van de Amerikaanse samenleving: de militaire en residentiële gemeenschappen.

En dan zijn er nu schijn “vervolgingen” die échte vervolgingen zijn. Ze zijn niets meer dan de ‘regulerende overheid’ van de Democraten die zich om de nek van burgers draait als pythons de meeste inheemse soorten doden in de moerassen van de Everglades. De aanklacht tegen een voormalige president en huidige presidentskandidaat over zo’n zwakke en absurde theorie als deze nu, plaatst de leugen tegenover het idee dat de grondwet onze regering zou beperken. Dit is niets minder dan het “moeras” van het establishment dat nieuwe juridische theorieën bedenkt, terwijl bestaande wetgeving wordt genegeerd, puur om een politieke tegenstander te verpletteren. Dat voorspelt het einde van de Republiek. Onze Republiek heeft 230 jaar overleefd, omdat de meeste Amerikanen in onze grondwet geloven en de wetten respecteren die daaruit voortkomen. Maar de Grondwet is niet meer dan een stuk papier… het is geen geweer, het is geen leger, het zijn geen stormtroepen van de politiestaat. Hij is een stuk papier dat stelt hoe de overheid moet werken, de macht van die overheid beperkt en al die verschillende rechten en vrijheden van burgers garandeert. Voor het grootste deel van onze geschiedenis was de Grondwet de richtlijn voor hoe onze natie functioneerde.

Burgers hadden twee manieren om de manier waarop het land werd bestuurd, te veranderen: stemmen en de grondwet wijzigen. Vandaag werken echter geen van beide. De eerste is ondermijnd door een Democratische Partij die onder de nachtelijke dekmantel verkiezingen steelt en je een complotgek noemt als je het merkt. Het laatste hoef je nog niet eens meer te overwegen, omdat de Democratische Partij en apparatsjiks die de regulerende en veiligheidsorganen besturen niet meer worden beperkt door de Wet. Amerika is een tirannie geworden, waarbij machthebbers niet langer de behoefte hebben om bevestiging te zoeken bij de burgers. Ze beslissen over de uitkomst en manipuleren de cijfers om het resultaat te produceren zonder dat zelfs maar één vijgenblad hun minachting voor burgers verbergt. Of het nu Bernie Sanders was in 2016, Donald Trump in 2020 of Kari Lake in 2022, de Democratische Partij en haar diepgewortelde regeringskameraden hebben besloten dat ze zich niet langer hoeven te onderwerpen aan de wil van de burgers en, als iemand bezwaar maakt, gebruiken ze de rechterlijke macht om die persoon te verpletteren.

Amerika is losgemaakt van het anker van de Grondwet en de rechtsstaat, die onze burgers twee eeuwen lang vrije mensen hielden. Hoewel het bloed van de vijanden van het regime misschien nog niet in de straten stroomt, vertelt de geschiedenis ons heel duidelijk dat, tenzij we veranderen wat er gebeurt, dat zal gebeuren. De vraag is of er genoeg Amerikanen zijn die bekend zijn met de geschiedenis en bereid zijn om ons uit onze doodspiraal te trekken, voordat dat vreselijke einde voor de deur staat? Hoe Amerikanen gaan reageren op de vervolging van Trump is de kanarie in de kolenmijn die dat waarschijnlijk zal beantwoorden.

Bron:
americanthinker.com
Door: Vince Coyner

Vertaald uit het Engels door:
“Malpaso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)