Amerika´s overwinning op Rusland in de strijd om de EU-energiemarkt – een farce

(Door: Alexander Männer – Vertaling: E.J. Bron)

De VS zijn definitief opgeklommen tot de belangrijkste energieleverancier van de EU, wat veel media verleidt tot de constatering dat Rusland de strijd om de Europese energiemarkt verloren heeft. Maar had Moskou deze duidelijk unfaire wedstrijd überhaupt hebben kunnen winnen?

Onlangs hebben Amerikaanse media iets opmerkelijks bevestigd, wat sowieso voor alle aannemers duidelijk was: “De Verenigde Staten zijn de de grootste leverancier van ruwe olie van de EU”, staat er in een bericht van CNN. Datzelfde geldt overigens ook voor de Europese aardgasmarkt, waarop de VS toonaangevend bij de LNG-verkoop is.

Over het feit dat de Amerikanen als gevolg van de Oekraïne-oorlog en in het bijzonder dankzij de zelfvernietigende sanctiepolitiek van de Europese Unie de belangrijkste profiteurs van de spanningen tussen Rusland en het Westen op de EU-energiemarkt zouden worden, waren de meeste deskundigen het vorig jaar al eens. In zoverre is de melding van CNN niet echt verrassend.

Wat echter verrassend is, is de duiding van deze ontwikkeling van de kant van diverse EU-lidstaten, vooral van Duitsland, dat waarschijnlijk het meest met de omwentelingen in de energiesector geconfronteerd werd en de grootste schade opliep. Daar constateert men dat Rusland de “strijd” (tegen de VS) om de olie- en gasexport naar de EU verloren heeft en uit de Europese markt werd gedrongen.

Deze these mag wellicht met betrekking tot de nieuwe marktverhoudingen in Europa kloppen, niet echter op de manier waarop deze tot stand kwamen.

Sancties in strijd met het volkerenrecht

Enerzijds kan men met het oog op de al jaren bestaande economische en handelsbeperkingen tegen Rusland, die in strijd zijn met het volkerenrecht, niet van een strijd in de zin van een op internationaal recht gebaseerde, faire concurrentie spreken. Want de westelijke strafmaatregelen, zoals het olie-embargo en het zogenaamde prijsplafond op de Russische olie-export, zijn politiek gemotiveerde en bekeken vanuit markteconomisch oogpunt unfaire ingrepen in de wedstrijd door de Verenigde Staten en hun bondgenoten. Ze dienen Rusland gewoon te benadelen en de toegang van het land tot de markt deels te blokkeren.

Daarbij komen de sancties in de aardgassector, waar de VS met zulke maatregelen al in 2019 tegen Rusland evenals tegen diens buitenlandse zakenpartners zijn opgetreden en deze druk zo lang verhoogden tot het Europese energieproject “Nord Stream 2” door Duitsland gestopt werd. Voor de omstandigheid dat de uitkomst van deze politiek met het oog op het verzet van de Amerikaanse leiding tegen de nieuwe gasleiding door de Oostzee wellicht al van tevoren vaststond en dat Moskou deze ruzie met Washington onmogelijk voor zichzelf had kunnen winnen, spreekt in het bijzonder de door Joe Biden op 8 februari 2022 in het bijzijn van Olaf Scholz gemaakte aankondiging om in het geval van een Russische interventie in de Oekraïne “een einde te maken” aan Nord Stream 2.

Het opblazen van de beide Nord Stream pijpleidingen vorig jaar september – toen iemand waarschijnlijk aan de noodrem trok in deze problematiek – openbaarde dat Rusland deze strijd om de Europese gasmarkt tegen de VS onder geen enkele omstandigheid mocht winnen.

Ontbrekende soevereiniteit van de EU

Anderzijds werden de Russen niet op grond van economische aspecten uit de markt “gedrongen”, maar het werd hen door Washington regelrecht verboden, en dat onder het stilzwijgen van Duitsland en de andere EU-landen, die van de handel met Moskou eigenlijk enorm profiteerden.

De Europeanen konden de VS, die er in toenemende mate onrustig over werden dat de EU zich niet van Nord Stream 2 wilde distantiëren, m.b.t. de sancties in het begin nog aan het lijntje houden, uiteindelijk ontbrak het hen in deze aangelegenheid echter aan ruggengraat en stonden ze in principe machteloos tegenover Washington, wat het ultimatum van Joe Biden eveneens verduidelijkte. Scholz vermeed namelijk commentaar te geven op de dreiging van de Amerikaanse staatschef, en verzekerde in plaats daarvan nog steeds “aan de zijde van de VS” te staan. Bovendien heeft Scholz Nord Stream 2 na het begin van de gevechtshandelingen in de Oekraïne opgeschort.

Uiteindelijk begaf men zich uit een vermeende afhankelijkheid van Rusland – tegen de eigen economische belangen in – in een nog grotere afhankelijkheid van de Verenigde Staten, die Duitsland en Co. bovendien heel duur zal komen te staan.

Hoe hadden de Russen zich dus met het oog op een ruggengraatloze EU en de illegale sancties kunnen laten gelden tegen de almachtige VS op de Europese markt? Vermoedelijk helemaal niet. Mogelijkerwijs ging Moskou er steeds van uit dat deze ontwikkeling op grond van de bestaande krachtsverhoudingen onvermijdelijk was en dat men sowieso in de huidige situatie niets had kunnen doen tegen zo´n farce.

Blijkbaar denkt de Russische leiding nog steeds dat de sanctiepolitiek vroeger of later door een normalisering van de marktbetrekkingen tussen Europa en Rusland vervangen zal worden en dat de huidige politieke elites van de EU-landen weldra tot het verleden zouden kunnen behoren. Daarom willen de Russen de contacten met de Europeanen niet laten afbreken en zoeken ze ongeacht alle problemen nog steeds naar mogelijkheden om op de Europese energiemarkt te blijven en de gas- en olieleveringen naar de EU weer te kunnen opvoeren.

Bron:
rt.de
Door: Alexander Männer

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)