Iran en Saoedi-Arabië: een Chinese win-winsituatie

(Door: Pepe Escobar – Vertaling: E.J. Bron)

Eén enkele Iraans-Saoedische handdruk heeft biljoenen dollars van westelijke investeringen in West-Azië onder zich begraven en de staats- en regeringschefs van de wereld ertoe genoodzaakt om in Peking naar globale oplossingen te zoeken.

Het idee dat de geschiedenis een eindpunt heeft, zoals dit door onwetende neo-conservatieven in de unipolaire jaren ´90 werd gepropageerd, is foutief, omdat ze zich in een eindeloos proces van vernieuwing bevindt. De laatste officiële ontmoeting tussen de Saoedische minister van Buitenlandse Zaken, Faisal bin Farhan al-Saud, en de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, Hossein Amir-Abdollahian, in Peking markeert een territorium dat daarvoor als ondenkbaar gold en dat de oorlogsmachinerie zonder twijfel zorgen heeft bereid.

Deze ene handdruk betekent de begrafenis van biljoenen dollars, die vier decennia lang voor de opdeling en beheersing van West-Azië werden uitgegeven. Verder werd de globale oorlog tegen de terreur (GWOT), de gefabriceerde realiteit van het nieuwe millennium, in Peking als nevenschade op naar voren gehaald.

Pekings imago als hoofdstad van de vrede heeft in het hele globale Zuiden indruk gemaakt, zoals een later neventoneel aantoont, waarop enkele Europese staats- en regeringschefs, een president en een eurocraat, als smekelingen bij Xi Jinping aankwamen en hem verzochten zich aan de sluiten bij de NAVO-lijn betreffende de oorlog in de Oekraïne. Ze werden hoffelijk afgewezen.

Desondanks was de verschijningsvorm bezegeld: Peking had een 12-punten vredesplan voor de Oekraïne gepresenteerd, dat door de neo-conservatieven in Washington “irrationeel” werd genoemd. De Europeanen – gijzelaars van een door Washington opgedrongen proxy-oorlog – hebben in ieder geval begrepen dat een ieder, die ook maar in de verste verte in vrede geïnteresseerd is, het ritueel van de buiging voor de nieuwe chef in Peking moet doorlopen.

De irrelevantie van het JCPOA

De betrekkingen tussen Teheran en Riyad hebben natuurlijk nog een lange, moeilijke weg voor zich – van de activering van voormalige samenwerkingsovereenkomsten, die in 1998 en 2001 ondertekend werden, tot aan het praktische respect van de wederzijdse soevereiniteit en de niet-inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van de andere partij.

Nog lang niet alles is opgelost – van de oorlog onder Saoedische leiding tegen Jemen tot aan de frontale botsing van de Arabische monarchie aan de Golf met Hezbollah en andere verzetsbewegingen in de Levant. Desondanks is deze handdruk de eerste stap, die bijvoorbeeld tot de komende reis van de Saoedische minister van Buitenlandse Zaken naar Damascus leidt, om president Bashar al-Assad officieel voor de topontmoeting van de Arabische Liga de volgende maand in Riyad uit te nodigen.

Het is belangrijk om te benadrukken dat deze Chinese diplomatieke coup al lang geleden begon, toen Moskou onderhandelingen in Bagdad en Oman bemiddelde; dat was een natuurlijke ontwikkeling, nadat Rusland Iran had geholpen om Syrië tegen een overstijgende coalitie van de NAVO en de Gulf Cooperation Council (GCC).

Daarna werd het stokje aan Peking doorgegeven, in volledige diplomatieke overeenstemming. Het streven om de GWOT en de ontelbare, onaangename gevolgen van de Amerikaanse terreuroorlog duurzaam te begraven, was een wezenlijk deel van de berekening; maar nog dringender was de noodzakelijkheid om te laten zien dat het “Joint Comprehensive Plan of Action” (JCPOA) of het Iran-atoomakkoord irrelevant geworden was.

Zowel Rusland als China hebben aan den lijve ondervonden hoe het de VS steeds weer lukt om een terugkeer naar het JSPOA, zoals dit in 2015 werd geconcipieerd en ondertekend, te torpederen. Het was hun taak om Riyad en de GCC-landen ervan te overtuigen dat Teheran niet geïnteresseerd is in het gebruik van atoomwapens – en een ondertekenaar van het Non-proliferatieverdrag (NPV) zal blijven.

Toen was het aan de Chinese diplomatieke finesse om duidelijk te maken dat de angst van de monarchieën aan de Perzische Golf voor de revolutionaire sjiitische islam net zo contraproductief is als de angst van Teheran om door salafisten in het nauw gebracht en/of omsingeld te worden. Het is alsof Peking een motto bepaald zou hebben: laat deze vage ideologieën vallen en laten we zaken doen.

En zaken zijn het en zullen het zijn: beter nog, ze worden door Peking bemiddeld en impliciet door de beide atomaire supermachten Rusland en China gegarandeerd.

Op de trein van de “ont-dollarisering” springen

De Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman is niet dom. Hij herkende meteen hoe goed dit Chinese aanbod in zijn eigen moderniseringsplannen thuis zou passen. Een bron uit de Golfstaten in Moskou, die vertrouwd is met de opkomst en de consolidering van de macht van Mohammed bin Salman, beschrijft de inspanningen van de kroonprins om de jongere Saoedische generatie aan te spreken, die hem verafgoodt. De meisjes moeten in hun SUV´s kunnen rijden, uit dansen kunnen gaan, hun haar los dragen, hard werken en deel uitmaken van het “nieuwe” Saoedi-Arabië van de visie 2030: een globaal toerisme- en dienstverleningscentrum, een soort Dubai op steroïden.

En, wat heel belangrijk is, dit zal ook een in Eurazië geïntegreerd Saoedi-Arabië zijn; een toekomstig, onvermijdelijk lid van zowel van de Shanghai-samenwerkingsorganisatie (SSO) als de BRICS+ – net als Iran, dat eveneens aan dezelfde gezamenlijke tafels zal zitten.

Vanuit het oogpunt van Peking gaat het daarbij om het ambitieuze, meerdere biljoenen dollars kostende Belt and Road Initiative (BRI). Een belangrijke BRI-verbindingscorridor leidt van Centraal-Azië naar Iran en daarna verder naar de Kaukasus en/of Turkije. Een andere corridor – op zoek naar investeringsmogelijkheden – verloopt door de Arabische Zee, de Zee van Oman en de Perzische Golf en maakt deel uit van de maritieme Zijderoute.

Peking wil graag in beide corridors BRI-projecten ontwikkelen: laten we het “vreedzame modernisering” in de zin van een duurzame ontwikkeling noemen. De Chinezen herinneren zichzelf er altijd aan hoe de oude Zijderoutes door Perzië en delen van Arabië verliepen: in dit geval herhaalt de geschiedenis zich vanzelf.

Een geopolitieke revolutie

En dan komt de heilige graal: energie. Iran is een belangrijke gasleverancier voor China, een kwestie van de nationale veiligheid, die onscheidbaar verbonden is met het akkoord van $ 400 miljard over een strategisch partnerschap. En Saoedi-Arabië is een belangrijke olieleverancier. Nauwere Chinees-Saoedische betrekkingen en de interactie in belangrijke multipolaire organisaties zoals de SSO en de BRICS+ zorgen ervoor dat de dag steeds dichterbij komt, waarop de petro-yuan definitief verankerd zal zijn.

China en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) hebben hun eerste gas-deal al in yuan afgesloten. De hogesnelheidstrein van de “ont-dollarisering” heeft het station al verlaten. De ASEAN (Associatie van Zuidoost-Aziatische Naties) discussieert er al actief over hoe de dollar omzeild kan worden om voorrang te geven aan rekeningen in lokale valuta – iets, dat enkele maanden geleden nog ondenkbaar was. De Amerikaanse dollar werd al in een spiraal des doods door duizend sneden ten val gebracht.

En dat zal de dag zijn, waarop het spel een volledig nieuw, onvoorspelbaar niveau bereikt.

De verwoestende agenda van de neo-conservatieven, die voor de Amerikaanse buitenlandse politiek verantwoordelijk zijn, zou nooit onderschat moeten worden. Ze gebruikten het “nieuwe Pearl Harbor”-voorwendsel van 9/11 om in 2001 een kruistocht tegen de landen van de islam te starten, gevolgd door een NAVO-proxy-oorlog tegen Rusland in het jaar 2014. Het is hun hoogste doel om voor het jaar 2025 een oorlog tegen China te voeren.

Ze zien zich echter met een snelle geopolitieke en geo-economische revolte in het kernland van de wereld geconfronteerd – van Rusland en China via West-Azië tot aan Zuid-Azië, Zuidoost-Azië, Afrika en uitverkoren breedtegraden in Latijns-Amerika toe.

Het keerpunt kwam op 26 februari 2022, toen Washingtons neo-conservatieven – in een eclatante tentoonstelling van hun oppervlakkige intellect – besloten de reserves van de enige natie op de planeet te bevriezen en/of te stelen, die over alle grondstoffen beschikt die werkelijk belangrijk zijn, en die de nodige behendigheid bezit om een wisseling met verstrekkende gevolgen naar een geldsysteem in te leiden dat niet verankerd is in Fiat-geld.

Dat was de beslissende dag waarop de cabal, die de journalist Seymour Hersh als verantwoordelijke voor het opblazen van de Nord Stream pijpleiding heeft geïdentificeerd, in werkelijkheid het startschot voor de hogesnelheidstrein voor de “ont-dollarisering” gaf, die door Rusland, China en nu – welkom aan boord – Iran en Saoedi-Arabië aangevoerd wordt.

Bron:
uncutnews.ch

Bron oorspronkelijk artikel:
thecradle.co
Door: Pepe Escobar

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)