Iemand moet het doen…

(Door: “Helena”)

We zijn weer even terug via Duitsland, de meest snelle en veilige route, in ons geboorteland. In Spanje was het slecht weer, dat hadden we niet verwacht en de buiïgheid zou voorlopig nog wel even aanhouden werd ons via de staats tv medegedeeld. De wijn- en veeboeren waren er niet rauwig om, het was al vroeg in het voorjaar kurkdroog geweest met temperaturen van boven de 30 en hier en daar zelf 40 graden (!) dus die plensbuien kwamen als een ware verlossing.

Maar niet voor ons, niets zo vervelend als regen en somberheid terwijl het zonnetje in Nederigland hoog aan de hemel staat bij een temperatuur van 20+! We maakten van de nood een deugd door de geplande bezoeken door onze vrienden, die bij ons zouden plaatsvinden, nu bij hen in een klein stadje aan de Duitse grens te laten plaatsvinden. Het was hier nog aardig authentiek, de binnenstad tenminste, waar in de oude kerk de geloofsgemeenschap nog regelmatig, maar vooral op de zondag samenkwam. Misschien was dàt het geheim, en werden de gebeden toch nog gehoord door de Oppermachtige?

De weg er naartoe was echter al een voorbode van hetgeen er plaats zou gaan vinden, de eens zo lommerrijke weg was een en al kaalslag, er stond geen boom meer overeind en al het hout werd verzameld en verdeeld binnen de gemeenschap met het oog op de voorspelde horrorwinter die er eind 2023 aan zou komen, terwijl de energieprijzen dan helemaal door het plafond zouden gaan! De oorlog in de Oekraïne was immers nog steeds gaande en de strijd zou pas beslecht zijn als de ‘heilige’ Zelensky zou winnen met behulp van de NAVO, maar de vraag naar gevechtsvliegtuigen en soldaten klonk steeds luider, er werden zelfs hier en daar al spotjes bij de staatsomroep getoond met het verzoek de kinderen van de voorstanders van de oorlog ter beschikking te stellen aan het ‘goede’ doel, maar daar werd niet veel gehoor aan gegeven! Dus trad ‘onze’ staatsman Rutte naar voren en werd er na een spoedoverleg een ingelaste persconferentie gehouden, waarin werd gesteld dat Ollonkreng had bedongen dat het geen kwestie meer van vrijwilligheid was, maar dat het ook binnen de wet verplaatsing bevolking viel dat de voorstanders zouden worden uitgezonden, want het was tenslotte ook HUN oorlog Degenen die tègen de oorlog waren, de wakkeren, hadden zich al verenigd en samen met de gele hesjes en andere verzetsgroepen binnen de EU een actieplan opgesteld en daar lusten de honden geen brood van!

Ook al een windmolenpark (!), wees ik in de richting van de landerijen waar nog een enkel boerderijtje overeind stond, de bewoners waren vertrokken en de stallen platgebrand, geen koe meer te bekennen. Wàt een drama! Maar in het stadje aangekomen leek het of de tijd had stilgestaan, dankzij het prachtige weer zaten de terrassen vol en hingen de jongelui met een biertje of wijntje aan de statafels voor de eeuwen oude Bodega. Voor de ijssalon stond een meterslang rij, Iedereen was vrolijk en ook het winkelend publiek vermaakte zich prima.

In de luwte hadden we afgesproken, de nieuwe borden waren binnen met pakkende teksten zoals: “Het is niet mijn oorlog!” “Stop de seksualisering op de basisschool” en “Geen twijfel over man/vrouw zijn!” Na een paar keer op pad te zijn geweest zònder muziek hadden we besloten de gettoblaster deze keer maar wel weer mee te nemen, zo hoorden we de verwensingen en doodsbedreigingen tenminste niet die de ‘brave’ burgers aan de kant ons toewierpen, bovendien zouden de gehersenspoelden er pas na 3 rondjes achter komen dat het om een actie ging als er géén muziek werd afgespeeld! Bij een manifestatie van vrouwen voor vrijheid in Den Haag had Stef Bos een mooi nummer ten gehore gebracht dat begon met: “Waar zijn ze nu de narren van de koning die moeten zagen aan de poten van de troon”, en dat kon wel eens erg confronterend werken.

Huppakee, daar gaan we dan, allemaal in de rij achter elkaar en wandelen maar! Het nummer van Stef Bos duurde ruim 6 minuten en je zag het volk in verwarring en met grote angstogen in onze richting kijken en degenen die geforceerd wegkeken na het: “En van je hela hola houdt er de moed maar in, we wachten op het einde maar dit is pas het begin!” struikelend hun weg vervolgen!

“Wàt!? Een kleine portie kibbeling € 16,-?” Op de markt was het net zo druk als anders op een mooie zonnige dag, maar dat er nog zo’n rij bij de viskraam stond, verbaasde ons enorm. Je kon ook voor het alternatief gaan, stond er op een bord te lezen. “Portie gefrituurde meelwormen of processierupsen met knoflooksaus € 1,50!”

Ons kleine strijdstertje liep ook weer mee, een meisje van 10 jaar, maar zo wakker en fanatiek als wat, goed opgevoed dus! Ze hield het bord tegen de seksualisering van het onderwijs stevig vast en bleef strak voor zich uit kijken, omdat de reacties niet te bevatten waren, ook al stond het volume op HARD. “Dat jullie zelfs de kinderen daarvoor gebruiken, smeerlappen!”, werd ons toegebeten, waarna iemand het bord uit haar handen probeerde te trekken, maar een flinke vent (ja, ze zijn er nog) wist dat te voorkomen en meldde gedecideerd: “Het kind demonstreert tegen de smeerlapperij die de kinderen in het lespakket op school krijgen voorgeschoteld, sukkel!”

In het overdekte winkelcentrum zaten een paar oude mannekes op een bankje te mopperen en reageerden ook al zwaar geïrriteerd op de reuring die ons optreden teweegbracht. “Ga iets nuttigs doen! Schiet voor mijn part Rutte kapot, maar laat ons met rust.” Er werd een subtiel stop gebaar gemaakt, waarna de rij stilstond met de borden in zijn richting. “Ho ho meneertje, niet zo lelijk hè? Die man doet ook maar ‘gewoon’ zijn werk! En wij zijn altijd vreedzaam en gebruiken nooit geweld!”

Intussen bleef Stef Bos rustig door zingen:

Iemand moet het doen
Iemand moet het zeggen
Iemand moet de vragen stellen
Iemand moet verklaren wat niet is uit te leggen
Iemand moet de grens verleggen

Toen was stil en niemand zei wat.

Door:
“Helena”
(voor www.ejbron.wordpress.com)