Macron, de nieuwe boeman van het Duitse machtskartel

Xi Jinping en Emmanuel Macron.

(Door: Wolfgang Hübner – Vertaling: E.J. Bron)

Je kunt werkelijk niet beweren dat de Franse president Emmanuel Macron zich in de Duitse media bijzonder impopulair gemaakt zou hebben vanwege zijn optreden in de Franse binnenlandse politiek. Hij werd eerder bewonderd wegens zijn onbuigzaamheid bij de door hem bedreven verslechtering van het pensioenstelsel van zijn land. Een politicus, die zich niets van de angsten en noden van de zogenaamde gewone mensen aantrekt – zo iemand hebben de prulschrijvers van de machtigen hier in het land eigenlijk heel graag. In ieder geval vinden ze het niet overdreven waardig voor kritiek. En per slot van rekening heeft Macron immers meermaals de gevreesde catastrofe van een presidentschap van de rechtse Marine Le Pen verhinderd.

Maar nu is de Fransman in het Duitse machtskartel in diskrediet geraakt. Want hij heeft er bij zijn bezoek aan China met het oog op het Taiwan-conflict voor gewaarschuwd dat Europa zich niet in confrontaties zou mogen laten dringen “die niet de onze zijn”. En Macron heeft zelfs duidelijk gemaakt dat Frankrijk geen vazal van de VS zou willen zijn. Dat zorgde prompt voor aanvallen van hyperventilatie bij de van Amerika afhankelijken in Brussel en Berlijn. Want ze haten niets meer dan als datgene benoemd te worden wat ze zijn: vazallen van een agressieve supermacht, die zich de wereldheerschappij met de dollar en het leger, zelfs op het gevaar van een atoomoorlog af, niet afhandig wil laten maken.

Dat Macron, zwaar in het nauw gebracht en extreem impopulair in zijn eigen land, uitgerekend in China, de nieuwe grote vijand van het “waardenwesten”, zijn grote voorganger Charles de Gaulle imiteert, is voor de zich hier thuis voelende Amerikaanse globale politiek onverdraaglijk. Want dat herinnert haar er aan hoezeer ze zich vrolijk afhankelijk hebben gemaakt van vreemde belangen. Terwijl geen enkel land in de EU een verscherping van de spanningen tussen Washington en Peking meer te vrezen heeft dan Duitsland. Want een breuk met China zou economisch veel zwaardere gevolgen hebben dan de al plaatsgevonden breuk met Rusland. Of de Groene minister van Buitenlandse Zaken zich daar echter van bewust is, kan gezien haar politieke niveau betwijfeld worden.

Annalena Baerbock zal het ook in haar blinde Amerikaanse onderworpenheid niet storen hoe gevaarlijk het voor Duitsland is wanneer de betrekkingen met Frankrijk, het met afstand belangrijkste EU-buurland, door enorm af te geven op Macron (“Frankfurter Allgemeine Zeitung” op 12 april: “De gedateerde president”) nog slechter worden dan ze sowieso al zijn. Wil Berlijn zich werkelijk meer aan Polen, dat astronomische schadevergoedingen van Duitsland eist en zich bewapent als Amerikaanse frontstaat tegen Rusland, binden? De Duitse vazal, wiens machtskartel zowel de eigen als de Europese soevereiniteit vreest zoals de duivel het wijwater, weet blijkbaar het een noch het ander. Dat kan zich wreken.

Bron:
pi-news.net
Door: Wolfgang Hübner

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)