Migrantengeweld tegen vrouwen, of: De geesten die ik riep…

(Door: Josef Jetzinger – Vertaling: E.J. Bron)

Sinds de explosie van de migratiegolf vanaf 2015 nemen de horrormeldingen over geweld tegen vrouwen in Oostenrijk niet meer af. In Duitsland en andere Europese landen is het geen haar beter. Maar houdt men dat juridisch nog bij?

Toen er enkele jaren geleden een jonge vrouw in Duitsland door een vluchteling verkracht en vermoord werd, was de ophef groot. Zo groot, dat haar ouders een Orde van de staat kregen, omdat zij zich tegen “hetze tegen vluchtelingen”, dus die groep waaruit de moordenaar van hun dochter kwam, uitgesproken hebben. De verbazing was en is niet gering, laat echter zien hoe perfect de systemische indoctrinatie ondertussen is geworden.

Migrantengeweld wordt in een ander daglicht gesteld

Wanneer migranten onze kinderen en vrouwen doden of verkrachten, dan duurt het na het bekend worden ondertussen niet eens een uur meer, totdat het bagatelliseren begint en de etnische en religieuze groep van de dader als nog een slachtoffer aan boord gehaald wordt. Op dezelfde manier hoe je na “islamistische” terreuraanslagen altijd hoort dat dit immers niets met de religie te maken heeft (ongeacht het feit dat de daders daarbij bewust in naam van hun geloof handelen). En omdat ons liberale systeem hier al een bijzondere verfijndheid aan de dag legt, komt dan altijd de draai dat het geen “migrantengeweld” zou zijn, maar “mannengeweld”- want in tegenstelling tot migranten uit bepaalde regio´s zijn mannen geen beschermde groep – integendeel. Dan wordt elke vrouwenmoord “femicide”, ongeacht het feit dat dit in de allermeeste gevallen niet het geval is en dat een groot deel van deze misdaden door migranten gepleegd wordt. Zo gemakkelijk kan men links-populistisch, politiek kleingeld wisselen.

Knuffeljustitie

Het tweede grote probleem is ons veel te lakse strafrecht. Bij de moordzaak “Leonie” hebben de daders deels de maximum straffen gekregen. Je kunt er echter zeker van zijn dat over enkele jaren, als er gras over de zaak is gegroeid, er redenen zullen zijn om hen uit de gevangenis te ontslaan – het zou niet de eerste keer zijn. Of, iets actueler, toen twee Irakese drugsdealers vorig jaar een 14- en 11-jarig meisje verkrachtten en de daad zelfs filmden. Een van de beide daders stond onlangs voor de rechtbank en heeft een gevangenisstraf van anderhalf jaar (!) gekregen. Wanneer hij via WhatsApp de foto van een zekere nationaalsocialistische dictator van de 20e eeuw zou hebben gedeeld, dan zou hij potentieel een tienmaal hogere straf hebben gekregen. In de zaak van de groepsverkrachting in de buurt van het station van Linz werd de onderzoeksprocedure stopgezet, voordat het überhaupt tot een aanklacht is gekomen. De reden? De ingrijpende traumatisering van het slachtoffer.

Racisme-knuppel in plaats van “victim blaming”

Niet zo lang geleden zei men dat het slachtoffer nooit schuld heeft. “Met een korte rok provoceren ze dat toch”- zo ongeveer luidde een bekend voorbeeld van het zogenaamde “victim blaming” en werd terecht bespot. Tegenwoordig vindt men uitvluchten voor de daders. “Culturele misverstanden” en “traumatiserende ervaringen” zijn in het liberaal-psychiatrische oorzakenonderzoek aan de orde van de dag, men zou dat gewoon moeten begrijpen. De vraag hoe men miljoenen (!) mensen in onze samenleving moet integreren die zulke simpele, fundamentele beschavingsspelregels niet kennen of gewoon niet interesseren, blijft onbeantwoord. Of, beter gezegd, het actuele antwoord is: “We moeten minder racistisch zijn!”

Bron:
heimat-kurier.at
Door: Josef Jetzinger

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)