De oorlog in de Oekraïne begon negen jaar geleden

(Door: Dagmar Henn – Vertaling: E.J. Bron)

Alles had anders kunnen zijn. Dat kan men niet vaak genoeg benadrukken. Want niets aan de ontwikkeling in de Oekraïne van de putsch in februari 2014 tot de burgeroorlog was onvermijdelijk. Maar de mensen in de Oekraïne interesseerden de westelijke planners niets.

Het is inderdaad al negen jaar geleden dat de “overgangspresident” van de putsch-regering in Kiev de “antiterroristische operatie” (ATO), dus de inzet van het leger tegen de opstand in de Donbass en zodoende het begin van de Oekraïense burgeroorlog beval.

Begin april 2014 was het in Charkov, in Donetsk en Loehansk tot bezetting van overheidsgebouwen kwam; daarin culmineerden de wekenlange protesten, die zich als anti-Maidan tegen de machtsovername door Oekraïense nationalisten in Kiev richtten. In principe geen sensationele handelingen, want tientallen exact zulke bezettingen, inclusief de bestorming van het het een of andere wapendepot, hadden als deel van de Maidan-protesten in de weken daarvoor in het westen van de Oekraïne plaatsgevonden. Maar over deze bezettingen werd echter in de westelijke media, waarin het verhaal van het “vreedzame protest” werd onderhouden, nooit bericht.

Een van de eerste handelingen van de putsch-regering in Kiev bestond erin om zowel de Partij van de Regio´s, waartoe de gekozen Oekraïense president Janoekovytsj behoorde, evenals de Communistische Partij van de Oekraïne te verbieden. Daarmee werden precies die twee partijen aangevallen die in het Russischtalige oosten van de Oekraïne de meeste stemmen kregen. En al op de dag van de verkondiging van de ATO vond de eerste aanval op de steden Slovjansk en Karamatorsk door speciale eenheden van het Oekraïense leger plaats. Berichten van destijds bewijzen dat aan deze aanvallen al westelijke vertegenwoordigers deelnamen; “De Oekraïense speciale eenheden werden daarbij door collega´s uit de VS geadviseerd”, schreef destijds de “Deutsche Welle”, die er, net als alle andere Duitse media, geen probleem mee had dat de zogenaamd zo vreedzame Maidan-vertegenwoordigers zelf, nauwelijks aan de macht gekomen, politieke geschillen met wapengeweld wilden oplossen.

De toenmalige waarnemend president Oleksandr Toertsjynov werd destijds door de “Deutschlandfunk” met de woorden geciteerd: “Wij laten niet toe dat Rusland het Krom-scenario in de oostelijke regio´s van de Oekraïne herhaalt.” De protesten in de Donbass werden in zekere zin door de retoriek over de Krim verslonden; in geen van beide gevallen waren de westelijke media en politici bereid om e rook alleen maar kennis van te nemen dat hier de bevolking uitdrukking verleende aan haar onwil. Terwijl dat onmiskenbaar was – in de eerste nachten na de bezettingen op 6 april hadden zowel in Donetsk als in Loehansk duizenden de mensen buiten doorgebracht om de bezette gebouwen te bewaken, en overdag veranderden de pleinen voor de gebouwen in een mengeling van politieke demonstratie en volksfeest.

Als het in het voorjaar van 2014, bij de Maidan-putsch, daadwerkelijk om democratie gegaan zou zijn, dan zou er sprake hebben moeten zijn van de bereidheid om te onderhandelen en niet van een “antiterreur operatie”. Een macht, die zelf een uitgesproken zwakke legitimiteit bezit, kan het zich eigenlijk niet veroorloven om zijn politiek anders georiënteerde tegenbeeld tot terroristen te verklaren. De regering- Toertsjynov kon dat wegens maar één enkele reden doen – omdat het hele Westen zonder twijfel achter haar stond en de minstens net zo legitieme protesten in het zuidoosten van de Oekraïne direct van het etiket “Russische beïnvloeding” werden voorzien.

In principe nam de westelijke reactie al een voorschot op de houding die nu met betrekking tot de Oekraïne te vinden is. Want wat er met deze ondersteuning voor de ATO plaatsvond, was de overname van een begrip van de Oekraïne, dat de binnenlandse verscheidenheid van het land ignoreerde en de Bandera-ideologie tot de enige Oekraïense waarheid verklaarde. De Russischtalige Oekraïners werden behandeld alsof ze geen oorspronkelijke bewoners van deze staat zouden zijn. Het is deze draai naar de aanhangers van de nazi-collaborateurs, die destijds al heel merkwaardig was, omdat hij vanaf het begin liet herkennen dat het helemaal niet om de Oekraïne ging, maar alleen maar om de mogelijkheid een front tegen Rusland te openen.

Daarbij was de bewering dat Rusland achter de opstand in de Donbass zou zitten er in werkelijkheid bij de haren bij getrokken. De allereerste stappen in de richting van de bezettingen in april vonden weliswaar begin maart in Moskou plaats, maar alleen maar, omdat de betrokken Oekraïense organisaties zich al niet meer veilig voelden in de Oekraïne; de plek van de ontmoeting was een internetzender genaamd “Krasnoje TV”, ver weg van de Russische regeringsstructuren. In werkelijkheid was de reactie op de bezettingen ook in Russische media in de eerste plaats verbaasd en een beetje radeloos.

Maar daarvan wilde men in het Westen niets weten; veelmeer moest het gewenste verhaal met alle middelen in stand worden gehouden. Ook als de uitslagen van alle parlementsverkiezingen van de Oekraïne sinds 1992 de twee verschillende culturele kampen zo duidelijk kenmerkten, dat elke buitenstaander ze kon herkennen.

Wanneer de protesten in de Donbass in 2014 door het Westen opgepakt zouden zijn als legitieme meningsuitingen, dan zou er geen ATO geweest zijn, en dus ook geen burgeroorlog. De Russische regering protesteerde tegen de toepassing van geweld, niet anders dan de West-Europese regeringen tijdens de Maidan van Janoekovytsj eisten om niet met geweld tegen de demonstranten op te treden, en Ruslands minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov, verklaarde dat het nu aan het Westen zou zijn om een burgeroorlog te vermijden; een reactie, die niet verrast en volledig normaal en begrijpelijk is wanneer in het buurland op dat moment de politieke spanningen escaleren. In plaats daarvan werd het standpunt van Kiev klakkeloos overgenomen. En de toenmalige Amerikaanse vicepresident Joe Biden reisde op 22 april naar de Oekraïne en verklaarde nog voor hij vertrok dat daar “pro-Russische krachten aan het werk zouden zijn, die met hulp uit Moskou in een gecoördineerde campagne de Oekraïne zouden saboteren en destabiliseren.” En ook de EU legde zich vast op deze interpretatie. Daarmee was duidelijk te kennen gegeven dat er met de mensen daar absoluut geen rekening gehouden zou hoeven worden.

Het was deze vaststelling die de weg effende voor het bloedbad op 2 mei in Odessa. Bij iedere stap waarmee in de Oekraïne het handelingsraamwerk van een democratische staat werd verlaten, was er de zegen van het Westen. Dat organisaties zoals de “Rechtse Sector” voor de verkiezingen eind mei een terreur uitoefenden die zonder meer met die van de SA in 1933 te vergelijken was, hinderde er noch de EU noch de Verenigde Staten aan om de uitslag van deze verkiezingen te erkennen. En toen de nieuw gekozen president Petro Porosjenko verklaarde dat er voor elke gesneuvelde Oekraïense soldaat honderden separatisten met hun leven zouden moeten betalen, werd dat hoffelijk in de Duitse media geciteerd, alsof dat een hele normale zin was, die hele normale politici zeggen, en niet een terugkeer naar het partizanenbevel van de Duitse Wehrmacht.

Met honderd kleine toestemmingen, ontkenningen en voorstellen heeft het Westen, inclusief de Duitse regering, de weg geëffend naar de oorlog, die daar tot op de dag van vandaag woedt. Er bestond nooit een politieke of morele rechtvaardiging om de bevolking van de staat Oekraïne in een deel met en een deel zonder rechten te splijten, de protesten van het ene deel te bejubelen en die van het andere te verdoemen. De 14e april 2014 is een van de ontelbare dagen, waarop het onheil tegengehouden had kunnen worden. Men zou al deze kleine stappen goed moeten onthouden; want alleen als je ze onthoudt, kun je de ware omvang van de westelijke arrogantie herkennen, waarmee Rusland verwijten worden gemaakt voor een conflict waaraan zo ijverig werd meegewerkt om het in elkaar te flansen.

Bron:
rt.de
Door: Dagmar Henn

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)