Van het oostelijk front geen nieuws

(Door: “Rüdiger” – Vertaling: E.J. Bron)

Tot de vele Duitse walgelijkheden van de Oekraïne-oorlog behoort de oorlogsgeile berichtgeving van de Duitse pers. Net als in de Eerste Wereldoorlog worden de materiaalslagen in het oosten van de Oekraïne door de Duitse pers alleen maar vanuit het oogpunt van de wapentechniek bekeken: hoe ver de tank schiet, of de Leopard beter is dan de Abrams, hoe nauwkeurig de raketwerpers hun doel treffen en hoeveel houwitsers Duitsland nog naar het front zou moeten sturen om de vijand naar de andere wereld te helpen. Als de persmuskieten van de jaren 1914 tot 1918 uit de dood zouden herrijzen, dan zouden ze nu bij elke Duitse krant in dezelfde schrijfstijl verder kunnen gaan als destijds.

Er dient aan herinnerd te worden wat oorlog concreet betekent: in het oosten van de Oekraïne sterven dagelijks honderden mannen, die de doelen van zowel Zelensky als Poetin helemaal niets interesseren. Deze mannen willen alleen maar leven, ze hebben gezinnen, ze houden van hun vrouwen, ze houden van hun kinderen, ze willen in vrede oud worden. Ze willen niet vanwege de een of andere granaat verrekken of urenlang met een buikschot in de modder liggen, onder ondraaglijke pijn, voordat ze ellendig creperen. Ze worden blind geschoten en kunnen nooit meer zien. Ze worden kreupel geschoten en kunnen nooit meer lopen. Een of ander projectiel scheurt een arm af of de vinger, ze kunnen hun hele leven lang niet meer grijpen. Dat namelijk betekent oorlog: het gruwelijke sterven van mannen, blindheid, invaliditeit, levenslang lijden.

Net als van 1914 tot 1918 echter toont de Duitse pers ook nu weer geen enkel gevoel voor de oorlog zoals hij werkelijk is en wat oorlog betekent. Het gaat in de Duitse pers alleen om overwinning en nederlaag, om wapenmateriaal, technocratisch gezwets. “Van het westelijk front geen nieuws” van Erich Maria Remarque is al decennia lang op veel Duitse scholen verplichte literatuur, het boek is er nu zelfs als film. Maar blijkbaar heeft niemand in de Duitse pers het boek begrepen. Remarque heeft dit boek geschreven om exact deze geestelijke afstand van de pers van het gebeuren aan het front, de technocratische kilte van de oorlogsverslaggeving, aan de kaak te stellen. Als deze pers elke dag “niets nieuws” vermeldt, is dat een leugen. In werkelijkheid gebeurt er in de oorlog elke dag iets nieuws: elke man, die aan het front sterft, is een schande voor de mensheid. Oorlog heeft niets heldhaftigs. Oorlog is doden en gedood worden. Er is niks te bejubelen aan oorlog.

Van boeken zoals “Van het westelijk front geen nieuws” zouden we moeten leren: oorlogen moeten niet gevoerd, maar verhinderd worden. Het zijn nu net als destijds de politici die oorlogen maken, ver weg van het front, op veilige afstand van de gruwelijke gevolgen van hun doen: Zelensky, Poetin, Biden, Scholz, Baerbock, Strack-Zimmermann. En het zijn de gewone mannen in de loopgraven die hun leven laten voor oorlogen van deze politici, zowel destijds als nu. We brengen een bezoek aan de militaire begraafplaats van Verdun en vragen ons af: Waarom? Deze vraag is ook nu weer actueel: niemand zal zich over enkele jaren een kleine stad genaamd Bachmoet herinneren, maar de mannen die daar vandaag blind geschoten worden, zullen hun leven lang blind blijven.

Deze oorlog in de Oekraïne wordt alleen maar daarom gevoerd, omdat de politici gefaald hebben, alle politici in dezelfde mate. Het is het werk van politici, van alle politici, om exact zulke oorlogen te verhinderen. En dat alleen, en niet de reikwijdte van raketwerpers, zou de Duitse pers tot thema moeten maken: het ellendige sterven van de mannen aan het front en het falen van de betrokken politici!

Bron:
pi-news.net
Door: “Rüdiger”

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)