LONG (MUST!) READ: De dreigende ondergang van het eurofascisme

(Door: Davor Slobodanovich Vuyachich – Vertaling: E.J. Bron)

Alleen door het eurofascisme kapot te slaan en de Anglo-Amerikaanse fascisten van het continent te verjagen, kan de wereld behoed worden voor een nucleaire Holocaust. Na de ondergang van Nazi-Duitsland zijn de Amerikanen met de vaste bedoeling naar West-Europa gekomen om daar voorgoed te blijven en, om heel eerlijk te zijn, hebben ze dat voor ons nooit geheim gehouden. De eerste secretaris-generaal van de NAVO, de Britse generaal en diplomaat Hastings Ismay, heeft het wezen van de oprichting van het door hem geleide bondgenootschap in een korte, maar meer dan nauwkeurige en aanschouwelijke formulering uitgelegd: “Het doel is om de Sovjet-Unie er buiten, de Amerikanen er binnen en de Duitsers er onder te houden.”

Lord Ismay was weliswaar geen Amerikaan, maar velen zouden hem nu voor een typische, arrogante Angelsaksische fascist houden, en het zou ons niet echt moeten verbazen dat een Brit zo´n gloeiende voorstander van een Amerikaanse aanwezigheid op het oude continent was. Zijn militair-politieke motto werd niet alleen de hoeksteen van het Atlanticisme in Europa, maar ontwikkelde zich in de loop van bijna acht decennia tot diens veel extremere variant. Het doel van de Angelsaksische plutocratische elites is het nu dat de Amerikanen heel Europa militair controleren en hun agressieve expansie in de richting van Siberië voortzetten, de Russen op de knieën dwingen en om genade laten smeken, en niet alleen de Duitsers, maar ook de Fransen en alle andere Europese naties eronder te houden – dat alles uiteraard ten koste van de Europeanen zelf, die niet alleen de enorme kosten voor hun eigen bezetting dragen, maar ook de krankzinnige Angelsaksische proxy-oorlog tegen Rusland moeten financieren, die via de daarvoor bezette Oekraïne gevoerd wordt.

Zoals we allemaal weten, werd de Oekraïne na de door de CIA en MI6 aangestuurde putsch van 2014 van een echte democratie, vrijheid en zijn authentieke nationale identiteit beroofd, terwijl de Oekraïners in een oorlog tegen het onuitputtelijke militaire, menselijke en economische potentieel van de Russische Federatie werden gedreven. Van de ongelukkige Oekraïners wordt verwacht dat ze tot de laatste man vechten om Amerika´s recessieve economie weer aan te zwengelen door het vliegwiel van het beruchte militair-industriële complex nog harder te laten draaien. Dit is overigens een van de beide lievelingstrucs die de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog geleerd hebben, toen zij zich voor de economische wereldcrisis redden door een enorme militaire industrie op te bouwen. De tweede lievelingstruc van de Amerikanen is natuurlijk de deelname aan oorlog en de opzettelijke plundering van de bronnen van andere mensen. Hoewel de Amerikaanse berekening bij dit alles voor iedereen duidelijk is, zijn de belangen van de Oekraïne en Europa zeker verschillend. Wil Europa werkelijk dat haar het lot van de Oekraïne overkomt, namelijk nu in een eindeloos militair conflict niet alleen met Rusland, maar ook met de macht van Eurazië, die zich beschermend achter hem verheft, te treden? Willen de Europeanen werkelijk tot het eind in Amerika´s smerige oorlog sterven, terwijl de Angelsaksen vanaf veilige afstand toekijken en het verdiende geld tellen? Welke geheimzinnige kracht houdt de Europeanen in een ondergeschikte positie tegenover de VS en laat hen tegen hun belangen werken?

Het idee van een niet alleen economische, maar ook politieke aaneensluiting van de Europese volkeren was in het begin zo veelbelovend en had niet alleen maar onder de leden van de Europese economische elite en de politici, maar ook onder de gewone mensen veel aanhangers. De Europeanen geloofden enthousiast in het begin van een nieuw, glorieus en gelukkig tijdperk, waarin ze verenigd de kracht zouden vinden om hun eigen belangen te beschermen, door zich vastberaden tegenover de Amerikaanse hegemonie op te stellen en waarin ze de Angelsaksen uiteindelijk van hun continent zouden verdrijven. Tegen al deze kinderlijk naïeve verwachtingen in bleek dertig jaar later dat alle instellingen van de Europese Unie als door een soort politieke zwarte magie onder een veel grotere politieke, ideologische, financiële en militaire controle van Washington staan dan dat dit bij de buitenlandse politiek van de ooit soevereine Europese naties voor hun politieke vereniging het geval was. Erger nog, een principieel nobel idee zoals het Europese versmolt met de misdadige ideologie van de NAVO tot één enkel, helaas moeilijk te scheiden en geenszins nobel militair-politiek concept, het euro-Atlanticisme. Van de 27 lidstaten van de EU zijn 21 ook lid van de NAVO, en Finland heeft zich er nu ook bij aangesloten. Wellicht volgt Zweden ook nog. Tegelijkertijd hebben drie andere NAVO-leden, Albanië, Noord-Macedonië en Montenegro, onderhandelingen over een lidmaatschap in de EU opgenomen, wat duidt op een duidelijke trend naar een nog diepere verankering van het euro-Atlantische fenomeen, dat alles wat aan het idee van een politiek verenigd Europa ooit goed was, volledig teniet doet.

Turkije had theoretisch deel van het euro-Atlanticisme kunnen worden, wanneer men dit land niet zo vaak op typisch westelijke, zachte, maar huichelachtige wijze te verstaan had gegeven dat het niet welkom zou zijn in een verenigd Europa. Denk alleen maar aan de uitspraak van Sarkozy dat Turkije te groot, te arm en cultureel te verschillend zou zijn dat Europa ooit haar deuren voor het land zou kunnen openen. Daarom zou het gemakkelijk kunnen gebeuren dat Turkije in de nabije toekomst, nadat het land, zoals het lijkt, het definitief heeft opgegeven om aan de vernederende voorwaarden voor de voortzetting van de Europese integratie te voldoen, volledig naar zijn oorspronkelijke wezen terugkeert, de NAVO verlaat en een betere toekomst in de Eurazische integratie met Rusland, China, Iran en andere landen van Eurazië zoekt.

In plaats van dat de politieke vereniging van Europa de gehoopte bevrijding van de dwang van de Amerikaanse alomtegenwoordigheid bracht, verdiepte ze alleen maar de onderwerping van de Europese naties onder de belangen van de plutocratische elites overzee. Zo heeft de EU enerzijds alle verwachtingen van de naties en hun burgers, d.w.z. de gewone mensen, compleet teleurgesteld, terwijl anderzijds de Europese economische en politieke elites de berekening gevonden hebben om dit slecht gemaakte politieke monster van Frankenstein kunstmatig in leven te houden. De belangen van de elites waren natuurlijk nog nooit identiek met de belangen van de gewone mensen, en zo is het niet verwonderlijk dat een van de meest voorkomende punten van kritiek op de EU de ideologieën en praktijken van de Europese economische en politieke elites betreft.

Een ander zeer vaak en terecht herhaald punt van kritiek heeft betrekking op het gebrek aan democratie en de ontbrekende transparantie in de instellingen van de EU. Het derde heftige punt van kritiek op de EU betreft het feit dat haar instellingen een onnodig log bureaucratisch apparaat hebben gecreëerd, dat niet alleen te duur in onderhoud is, maar ook de economische processen vertraagt, terwijl er tegelijkertijd harde bezuinigingsmaatregelen worden ingevoerd, die de gewone burger genadeloos raken. De EU heeft ook een hele serie andere grote problemen gecreëerd, zoals ongecontroleerde migratie, verlies van arbeidsplaatsen, het verval van de levensstandaard en de verarming van de arbeidersklasse. Wat echter absoluut het grootste probleem is gebleken, en wat heel zeker of tot het verval van de Europese Unie of tot een soort Europese perestrojka zal leiden, is het feit dat zij de nationale soevereiniteit en de traditionele culturen van haar lidstaten verwoest. Van de voormalige trots en verachting voor het Amerikaanse imperialisme is in de gelederen van de Europese mainstream politici niet veel meer over. In plaats van dat Europa met vereende krachten voor zijn belangen vecht, lijkt het op weg te zijn in een soort concept van een nieuwe superstaat met de arbeidstitel “Verenigde Staten van Amerika en Europa” te versmelten, en dit gebeurt vooral dankzij de euro-Atlantische ideologie, die de belangen van de Europese naties met de belangen van de NAVO gelijkstelt. Vanwege al deze redenen wordt het fenomeen van het eurofascisme nu terecht een ideologische en politieke kannibaal genoemd, die zijn kinderen doodt en verslindt.

Het eurofascisme is weliswaar heel zacht en vleiend, maar zijn wezen is altijd nog de wreedheid, en hoewel hij daardoor minder brutaal is dan zijn ideologische voorgangers, is hij veel huichelachtiger en doortrapter. Mussolini en Hitler waren slagers en schurken, maar ze waren eerlijk m.b.t. hun daden, terwijl het moderne eurofascisme met een hoffelijke glimlach en met pluchen handschoenen de zaken aanpakt. Wanneer de Europese fascisten van de 20e eeuw ultranationalisten waren, lijkt het motto van het moderne eurofascisme op het motto “Europa boven alles” te berusten, maar dat is slechts een illusie, want het is meer dan duidelijk dat de Europese naties van de andere kant van de Atlantische Oceaan geregeerd worden. Er zijn veel meel redenen, die ons dwingen om de huidige heerschappij van de Europese economische en politieke elites een nieuwe vorm van het fascisme te noemen, en we zullen hier enkele van de belangrijkste momenten opsommen.

Ten eerste is het autoritarisme van de bureaucratie van de belangrijkste instellingen van de Europese Unie, die aan de burgers als noodzakelijk middel voor de zogenaamde bescherming van democratie en mensenrechten wordt opgedrongen, onbetwistbaar. In werkelijkheid bestaan er talrijke mechanismes om de nationale parlementaire democratieën volledig te omzeilen en de wil van het Europese bestuur koste wat het kost door te drukken, om het even hoe schadelijk het voor een bepaald land van de EU is. Wat de vervolging van de politieke oppositie betreft, zijn er gelukkig nog geen massale arrestaties van haar leden en concentratiekampen, maar ze wordt nog steeds zeer effectief onderdrukt door haar eenvoudig de financiering te weigeren. Dat hoeft niet altijd te betekenen dat ze bijna niet in staat zijn om te overleven en hun werk volledig wordt lamgelegd, maar het brengt haar wel in een zeer ongelijke positie in vergelijking met de lievelingen van de elites. De Anglo-Amerikaanse plutocratische en Europese economische elites hebben er natuurlijk geen belang bij om links- en rechts-populistische politieke partijen te financieren, die zich krachtig verzetten tegen de Amerikaanse hegemonie en het Europese establishment door overtuigingen zoals euro-scepticisme, anti-globalisme, soevereinisme of conservatief traditionalisme te vertegenwoordigen, en daarom staan de verkiezingswinnaars over het algemeen al van tevoren vast.

Het volgende kenmerk van het eurofascisme, dat het in direct verband brengt met de donkerste kanten van de Europese geschiedenis van de afgelopen eeuw, is de tendens om de hele maatschappij sterk met liberale, dat betekent als het om de economie gaat, neoliberale doctrines te disciplineren. Tegelijkertijd neemt ondanks de sociale mobiliteit van de burgers van de EU de onvrede erover toe dat de jonge Europeanen in vergelijking met de oudere generaties veel minder mogelijkheden hebben om hun beroepsmatige en familiaire doelen te bereiken. De kinderen van arbeiders zullen hoogstwaarschijnlijk zelf als arbeiders eindigen, terwijl de kinderen van beter opgeleide en beter betaalde ouders betere kansen hebben om zelf een hogere opleiding en goede banen te krijgen. Dat betekent dat de sociale hiërarchie in de EU star en moeilijk te veranderen is, en hoewel dit veel minder uitgesproken is dan in klassieke fascistische maatschappijen, bestaat er altijd nog een zorgwekkende trend tot afnemende sociale mobiliteit. Summa summarum: het eurofascisme werkt gewoon tegen de beste belangen van de naties en de burgers van zijn lidstaten, en het doet dit heel nauwkeurig, ijverig en meedogenloos.

Wanneer het eurofascisme met zijn tot nu toe bekende kenmerken bij zijn voorgangers achterblijft, dan maken twee van zijn ergste kenmerken het tot een echt volbloed fascisme. De propaganda machinerie van de EU is niet alleen die van een Joseph Goebbels waardig, maar heeft als middel van de collectieve indoctrinatie de verworvenheden van haar grote goeroe zeker nog overtroffen. De Europese massamedia pochen graag op hun zogenaamde onafhankelijkheid en objectiviteit, worden echter alleen maar vanuit een paar machtscentra aangestuurd. De euro-propaganda ontkent de noodzaak van de dialoog en het debat volledig, en in plaats daarvan worden aan de publieke opinie de definitieve conclusies van verschillende experts over alle mogelijke aspecten van het sociale en politieke leven brutaal opgedrongen. Daarom rest de Europeanen niets anders dan zich in te spannen in datgene te geloven wat ze als onomstotelijke waarheid moeten accepteren.

Kritiek en vrij denken zijn in de EU niet alleen steeds minder gewenst, maar worden in toenemende mate als strafbare handeling geclassificeerd. Omdat de Europese Unie onscheidbaar met de NAVO verbonden is, is het militarisme een misdaad, dat een karakter aan het eurofascisme verleent dat het volledig ontmaskert. Wanneer we het Europa onder Hitlers bezetting met het huidige euro-Atlantische Europa zouden vergelijken, dan zouden we een groot aantal overeenkomsten vaststellen, inclusief de inspanningen om “Lebensraum” in het oosten met geweld te veroveren. Onder de verschillen zijn de drie volgende het opvallendst: het eurofascisme is in de relatie tot zijn burgers veel zachter; het staat niet in conflict met de Anglo-Amerikaanse elites, maar is ondergeschikt aan hem; en tenslotte wordt Europa niet meer door Berlijn, maar vanuit Washington en Londen geregeerd, wat zou kunnen betekenen dat de Russen deze keer niet alleen continentale, maar ook overzeese hoofdsteden moeten bevrijden.

De altijd zelfgenoegzame Europese elites vergissen zich enorm als ze geloven dat de angstwekkende wallen van repressieve politiesystemen, die zij tussen zichzelf en de steeds ontevredener Europeanen hebben opgericht, ze nog lang tegen de toenemende woede van de gewone mensen kunnen beschermen. De maand maart begon heel slecht voor de euro-Atlantici. Eerst kwamen er tienduizenden woedende, maar waardige en trotse burgers van Slowakije in Bratislava bijeen voor de “Mars voor de vrede”, waar ze vastberaden eisten dat hun land dringend uit de NAVO zou moeten stappen, zou moeten stoppen met de bewapening van de Oekraïne en in plaats daarvan zo goed mogelijke betrekkingen met Rusland zou moeten opbouwen. “Weg met de Anglo-Amerikaanse fascisten!”; “Slovaken en russen – voor altijd broeders!”, riepen de demonstranten in de straten van de Slovaakse hoofdstad en jubelden Rusland en Poetin toe.

Een paar weken later gingen tienduizenden woedende Tsjechen voor de zoveelste keer in de afgelopen zes maanden de straat van het koppige Praag op, dat daarvoor al honderdduizenden deelnemers bij gelijksoortige demonstraties verzameld had. Bij deze laatste, tamelijk explosieve revolte protesteerden de burgers tegen de armoede als gevolg van de proxy-oorlog, die de NAVO in de Oekraïne tegen Rusland voert. “Stop de oorlog, stop de NAVO!”, riepen de ontevreden Tsjechen en riepen hun regering op om zich eindelijk met de problemen van de Tsjechische burgers bezig te houden in plaats van de Oekraïense nazi´s te bewapenen. Slechts een dag later demonstreerden duizenden net zo woedende burgers in Sofia op de pleinen en in de straten van de Bulgaarse hoofdstad met een duidelijke boodschap: “NASVO er uit!” Zulke protesten nemen in de hele Europese Unie toe en er nemen steeds meer mensen aan deel, hoewel de politie en de ministeries van Binnenlandse Zaken er openlijk mee dreigen dat zulke manifestaties niet geduld worden. Tot ontzetting van de heersende euro-Atlantische elites wapperen er in de steden van Frankrijk, Duitsland, de Tsjechische Republiek, Bulgarije, Slowakije enz. Russische vlaggen en Russische symbolen van speciale militaire operaties… Zoals te verwachten was, hebben de Europese mainstream media als deel van de eurofascistische propagandamachine al deze gebeurtenissen volledig geïgnoreerd of gecensureerd, maar de waarheid kon niet verborgen worden. Tot grote vreugde van velen werden de sociale netwerken met video´s, foto´s en berichten van al deze talrijke en massale protesten tegen de NAVO en de armoede overspoeld, waarvan het hoogtepunt nog voor april verwacht wordt.

In de hele EU bestond er al voor februari 2022 een toenemende bezorgdheid over de stijgende kosten voor levensonderhoud, maar nu wordt het langzamerhand ondraaglijk voor de burgers. Uit officiële peilingen van november vorig jaar blijkt dat de meerderheid van de Roemenen, de Polen en de Portugezen van mening is dat hun leven een hele verkeerde kant opgaat – bergaf. De Slowaken, Esten en Kroaten zijn het meest ontevreden, terwijl de Grieken en Belgen denken dat hun situatie in de Europese Unie nog slechter zal worden. En terwijl de gewone Europeanen geplaagd worden door steeds meer financiële problemen, die direct verband houden met de deelname van de NAVO aan de oorlog in de Oekraïne, worden de namen van de Europese staats- en regeringschefs in toenemende mate en openlijk met talrijke financiële verduistering, belastingontduiking en andere onthulde schandalen in verband gebracht.

Zo stond bijvoorbeeld de Duitse bondskanselier Olaf Scholz onlangs (noot vertaler: en opnieuw) in de schijnwerpers, toen hij er openlijk van beschuldigd werd zijn politieke invloed misbruikt te hebben om de Warburg Bank te helpen de terugbetaling van € 47 miljoen aan illegale teruggaven van belasting te vermijden. Diezelfde Scholz doet net alsof hij niet zou weten dat de sancties van het collectieve Westen tegen Rusland, die door de Amerikanen ontworpen werden, Duitsland grote schade toebrengen. Een andere hoge Europese politicus, Ursula von der Leyen, de voorzitster van de Europese Commissie, vond zichzelf eveneens op de beklaagdenbank terug, toen er een onderzoek tegen haar werd gestart in verband met ondoorzichtige zaken bij de aanschaf van Covid-19 vaccinatiestoffen. De gegronde reden bestaat dat Von der Leyen de aanschaf van vaccins in opdracht heeft gegeven, hoewel ze daar zelf niet toe bevoegd was. Dit is niet haar eerste affaire. Als Duits minister van Defensie werd Ursula von der Leyen er van beschuldigd de meest lucratieve opdrachten aan één en dezelfde producent te hebben gegeven, en het lijkt erop dat zij, om de dubieuze zaakjes te verdoezelen, alle belastende data van haar telefoon heeft verwijderd.

We zouden ook de schandalen rondom de Griekse minister-president Kyriakos Mitsotakis, de Franse minister Damien Abad en vele anderen kunnen noemen, want de lijst met schandalen van Europese politici is lang en past heel goed bij de belangen van de VS. Vooral corrupte politici, die onder sterke openbare druk staan en tegen wie een onderzoek wordt ingesteld, zijn op grond van hun kwetsbaarheid heel gemakkelijk te manipuleren. Is het dan verwonderlijk dat Olaf Scholz en Ursula von der Leyen, wier namen hier als voorbeeld voor de verstrikking van Europese politici in schandalen werden genoemd, overtuigde Russofoben, oorlogshitsers en al met al “nuttige idioten” voor de belangen van de Anglo-Amerikaanse plutocratische elites zijn?

De burgers van de EU worden zich meer en meer van een feit bewust dat hen niet koud kan laten. Dankzij de politieke elites, die hen vertegenwoordigen, zullen de gewone Europeanen niet alleen gedwongen zijn om het grootste deel van de kosten van de Anglo-Amerikaanse oorlog tegen Rusland te dragen, maar ze zullen, net als de Oekraïners, in de zeer nabije toekomst ook met hun leven voor deze oorlog moeten betalen. Dankzij de arrogantie en de meedogenloosheid van de eurofascisten hebben de fatsoenlijke Europeanen alleen maar diepe armoede, oorlog en dood te verwachten. Daarom verbaast ons de dramatische toename van het euroscepticisme in bijna alle lidstaten van de EU, vooral echter in Frankrijk en Duitsland, niet.

Al deze anti-NAVO protesten in de Oost-Europese landen, hoezeer ze ook op onbestwistbare waarheden en nobele ideeën berusten, zullen zonder de volle ondersteuning van de opstandige Fransen en Duitsers niet in staat zijn om de agressieve plannen van de euro-Atalantici te verijdelen. De ondergang van het eurofascisme en de verdrijving van de Anglo-Amerikaanse fascisten van het oude continent zijn alleen maar mogelijk wanneer de beide grootste West-Europese naties, die betrokken waren bij de oprichting van de EU, daartoe besluiten. Alleen de burgers van Frankrijk en Duitsland hebben niet alleen de nodige moed, maar ook de kracht en het aantal om zich te verzetten tegen het dictaat van de Brusselse fascisten, en dit geldt in het bijzonder voor de traditioneel revolutionair gezinde Fransen, wier intolerantie tegenover onrechtvaardigheid in hun genetische code verankerd is.

De Franse president Macron, een typische Europees elite-lid, euro-Atlanticus en arrogante globalist, die loyaal is tegenover de machtscentra overzee, echter volledig blind en doof voor de belangen van de gewone burgers van Frankrijk, bevindt zich sinds enige tijd in een open conflict met zijn eigen volk. Het imago van Macron in de Franse publieke opinie is duurzaam beschadigd, en op dit moment is de ondersteuning voor zijn coalitie bij de kiezers naar nog maar 22% afgenomen. De Franse president toonde in 2018 en 2019 een zekere flexibiliteit en het lukte hem op een bepaalde manier de beweging van de gele hesjes te overleven, maar het lijkt waarschijnlijk dat hij met het oog op de aanhoudende en heftige onlusten, die veroorzaakt werden door zijn pensioenhervorming, zal moeten inbinden. Miljoenen Fransen, die niet bereid zijn hun strijd op te geven, nemen aan deze protesten in meer dan 30 steden in Frankrijk deel.

Macron vreest namelijk terecht dat zijn regering niet in staat zou zijn de noodzakelijke meerderheid voor het aannemen van de wet ter verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd van 62 naar 64 jaar te behalen, die op verzoek van de Europese Unie tot stand gekomen was, en besloot het beruchte artikel 49.3 van de Franse grondwet te gebruiken, dat het mogelijk maakt wetten te verkondigen zonder erover in het parlement te hoeven stemmen. Een motie van wantrouwen tegen de regering op 20 maart was de laatste kans om deze impopulaire wet te stoppen, maar daartoe kwam het niet. De Franse regering overleefde, echter maar men negen stemmen. Zo werd de wet over de pensioenhervorming aan het parlement voorbij met geweld doorgedrukt. De burgers van Frankrijk, in het bijzonder in grote steden als Parijs, Bordeaux, Lyon, Marseille en Toulouse, hebben sinds januari vreedzaam tegen de omstreden wet gedemonstreerd, maar het nieuws van het aannemen van de wet zonder stemming in het parlement heeft de situatie direct geradicaliseerd. De protesten van de burgers werden steeds groter, explosiever en gewelddadiger, waaraan zeker ook de meedogenloosheid van de Franse politie en gendarmerie heeft bijgedragen. De overmatige toepassing van geweld en de willekeurige arrestatie van demonstranten door de veiligheidskrachten leidden tot heftige protesten van Franse extreem-rechtsen en extreem-linksen, en ook de Franse verdedigster van rechts, Claire Hédon, en Amnesty International reageerden.

In heel Frankrijk zijn de scholen gesloten, de luchthavens zijn geblokkeerd, het treinverkeer ligt stil, veel raffinaderijen hebben het werk neergelegd, er heerst brandstoftekort, en op grond van stakingen dreigt ook de onderbreking van de stroomvoorziening. In de straten van Parijs liggen vanwege de staking van de stedelijke vuilnisdienst tonnen afval, zodat de stad van het licht door ratten overspoeld werd. Het is een tragisch beeld van het Frankrijk van Macron nu, maar ook een spiegel van de Europese Unie. Riepen de demonstranten in het begin nog vreedzaam en parallel aan de arbeidersstakingen op om te stoppen met de omstreden pensioenhervorming wet, is het nu niet alleen tot een radicalisering van de protesten gekomen, maar ook tot de vereniging van talrijke andere eisen tot één enkel front.

Tegen de regering van Macron, tegen de verdere bewapening van de Oekraïne en tegen het lidmaatschap van de NAVO. Wanneer men Macron´s eigen maatstaven, zoals hij die bij de onlusten in Iran aanlegde, op de actuele situatie in Frankrijk zou overdragen, dan zou men tot de conclusie komen dat de Franse president met niets minder dan een open revolutie geconfronteerd wordt. In ieder geval neemt de ontevredenheid van de burgers in Europa toe, die steeds gevaarlijker wordt, zoals de grootste staking in Duitsland sinds 30 jaar laat zien, die terug te voeren is op lagere lonen, dat wil zeggen drastische prijsstijgingen en een daling van de koopkracht van de gewone mensen. Volgens enkele peilingen ondersteunden tot 55% van de Duitse burgers deze door de spoorweg- en verkeersvakbond (EVG) en de vakbond Verdi georganiseerde massastaking, die praktisch het hele land tot stilstand bracht. Tenslotte gingen op 29 maart opnieuw duizenden ontevreden Tsjechen in Praag de straat op om tegen de aangekondigde hervorming van het pensioenstelsel te protesteren, die nog erger is dan die aan de Fransen is opgelegd, maar de schuldige is dezelfde – de Europese Unie.

Vorig jaar augustus waarschuwde de Tsjechische minister van Justitie, Pavel Blažek, dat de crisis in de energiesector als gevolg van het conflict tussen de EU en Rusland tot een Europese revolutie zou kunnen leiden en het overleven van de Europese Unie in gevaar zou kunnen brengen. Men kan met zekerheid zeggen dat de huidige situatie in Europa inderdaad prerevolutionair is, maar niet alleen vanwege de energiecrisis, maar ook vanwege talrijke andere gevolgen van de oorlog in de Oekraïne en vooral, omdat de Europese staats- en regeringschefs voor de ogen van de hele wereld bewezen hebben dat de EU geen eigen, onafhankelijke buitenlandse politiek heeft, maar volledig ondergeschikt is aan Washington. Het gaat dus niet meer alleen om een samenzweringstheorie. De duidelijke toename van de anti-Amerikaanse stemming in Europa is er het bewijs voor dat de burgers van de EU zich zeer goed bewust zijn van dit enorme probleem, dat niemand meer onder het tapijt kan vegen.

Hoewel de Europese naties niets te winnen en alles te verliezen hebben wanneer ze deelnemen aan de Amerikaanse proxy-oorlog tegen Rusland, hebben de vooraanstaande politici van de EU een koers gekozen die tegenovergesteld is aan de meest vitale belangen van hun burgers. De EU ziet zichzelf niet alleen maar met een energiecrisis geconfronteerd, maar ook met een dramatische stijging van de kosten van levensonderhoud, een verzwakking van de economie, inflatie en stijgende rentes. Erger nog: volgens veel financiële experts zou de instorting van de Amerikaanse banken in een kettingreactie heel snel naar Europa kunnen overslaan en tot een complete chaos leiden. De Franse academicus Thierry de Montbrial, voorzitter van het Franse Instituut voor Internationale Betrekkingen en oprichter en voorzitter van de World Policy Conference, waarschuwde voor de grote schade die de sancties tegen Rusland aan de Europese economie toedienen. De belangrijkste economieën van de Europese Unie, Frankrijk, Duitsland en Italië, hadden voor het uitbreken van de oorlog in de Oekraïne zeer nauwe economische betrekkingen met Rusland, wat ook betekent dat de economische stabiliteit van de hele EU grotendeels van goede betrekkingen met Moskou afhing, die nu ernstig en wellicht onherstelbaar beschadigd zijn. De Montbrial beweert dat Europa serieus door verarming bedreigd zou worden, terwijl de VS in economisch opzicht “de grote winnaars van deze oorlog” zouden kunnen zijn.

In de monolithische structuur van het eurofascisme als wezenlijke, maar kenmerkende politieke eenheid van de EU is een diepe scheur te herkennen, die duidelijk op zijn komende ondergang duidt. Wanneer er geen oorlog in de Oekraïne geweest zou zijn, dan zou het karakter van deze totalitaire en ondemocratische politieke monsterachtigheid voor de grote meerderheid van de Europeanen wellicht nooit zo duidelijk zijn geworden. Wat nu niet alleen Frankrijk, maar heel Europa nodig heeft, is het beste van het echte Gaullisme. In tegenstelling tot Macron, die in deze dagen van de demonstranten het lot van Lodewijk XVI. dreigt, was de Gaulle een rechtschapen leider van zijn volk, een ware patriot, een groot euroscepticus en een hartstochtelijk soevereinist, die het principe “Anglo-Saxons out” aanhing. Het lukte hem niet alleen om te strijden voor een volledige onafhankelijkheid van de VS, waarvan de Europeanen nu alleen maar kunnen dromen, maar hij stelde zich ook vastberaden tegenover d eBritten en alle anderen op, die volgens hem de belangen van Frankrijk schaadden.

Zo trok de Gaulle in 1966 Frankrijk, waarvan hij daarvoor de op twee na grootste atoommacht van de wereld had gemaakt, uit het gezamenlijke commando van de NAVO terug, en het lijdt geen twijfel dat hij nu hetzelfde zou doen, omdat hij zeer welwillend tegenover Rusland stond en het land als deel van de Europese civilisatie beschouwde. Het is duidelijk dat er in Europa steeds meer gewelddadige protesten zullen komen en dat zich een Europese revolutie aankondigt. Deze revolutie die ontstaat, heeft twee sterke armen, de linker en de rechter, want het monster van het eurofascisme kan alleen maar met twee handen gewurgd worden. Alleen door het kapotslaan van het eurofascisme en de verdrijving van de Anglo-Amerikaanse fascisten kan de wereld behoed worden voor een nucleaire Holocaust. En wie weet, wellicht zal Lord Ismay zich aan het eind van deze revolutie in zijn graf omdraaien, omdat de Anglo-Amerikaanse fascisten weg zijn, de Russen binnen hun historische grenzen blijven en de Fransen, Duitsers en andere Europese naties voor niemand meer hoeven knielen.

Bron:
unser-mitteleuropa.com

Bron oorspronkelijk artikel:
strategic-culture.org
Door: Davor Slobodanovich Vuyachich

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)