Amerika’s verval is niet Biden’s schuld

(Door: E. Jeffrey Ludwig – Vertaling: “Malpaso”)

Nog niet zo lang geleden reed deze schrijver in een metro in New York. Deze stopte op 36th Street om passagiers in – en uit te laten stappen. Mijn gedachten gingen uit naar een massale schietpartij in de metro in dat station een jaar geleden, waarbij tien mensen gewond raakten. Bij de volgende halte zag ik een reclamebord op het perron. Er stond: “WE HOUDEN VAN GEZONDE VAGINA´S”. Toen bekeek ik de reclame boven de ramen in mijn metrostel. Een reeks borden van de ‘University of New York’ wierven met: “Prestige is voor iedereen beschikbaar”. Ze vertelden dat 75% van de studenten schuldenvrij was, boden gratis OV-passen en gratis studieboeken aan. De prikkels om dat zogenaamd hoger onderwijs te zoeken, waren dus gratis geld en prestige. Geen woord over kennis. Geen woord over graag iets leren. Geen woord over het leveren van een bijdrage aan de samenleving. Geen woord over het aangaan van uitdagingen. Geen woord over persoonlijke groei. Geen woord over het opbouwen van een toekomst. Ze waren het toppunt van cynisme en gedegradeerde waarden.

Zulk soort tekenen van perversiteit en waarden zijn niet dit jaar of vorig jaar begonnen. Ze begonnen niet met president Joe Biden of president Donald Trump of zelfs met de presidenten Bush of Obama.

In de jaren ‘90, ging een man naar een basisschool in New York als vervangende leraar, en een van de weerbarstige leerlingen stond op een tafel. Op de vraag van de leraar waarom hij op een tafel stond, antwoordde de leerling: “Ik sta hier, omdat ik hier wil staan; Ik sta waar ik wil staan!” Een meisje in de 10^e klas op een onrustige middelbare school zei tegen haar lerares: “Het is hier te warm”, ging naar het schuifraam en schoof dat omhoog. Toen de lerares haar vertelde dat het tegen de regels was om ramen meer dan zes centimeter open te doen, schoof ze het raam nog hoger… en sprong eruit. Gelukkig was het een raam op de eerste verdieping, maar het was nog steeds een val van acht tot tien voet. Bij een andere gelegenheid opende dezelfde leraar de deur die naar de trap leidde en aan de andere kant van de deur gaf een van de vrouwelijke leerling in de gang orale seks aan een mannelijke leerling. In die school werd een leerlinge in het been geschoten, maar de leerlingen werden pas boos toen de politie “te ruw” was toen ze zich door de menigte werkte om bij het slachtoffer te komen en haar met spoed naar het ziekenhuis te kunnen brengen. Op die middelbare school werd het volkslied nooit gezongen, behalve bij het afstuderen, als show. Het enige lied dat wél werd gezongen of gespeeld, was het zogenaamde Zwarte Volkslied.

In de jaren ’80, volgens sommigen het beste van alle decennia, tijdens het presidentschap van Ronald Reagan, pochte een assistent vicedirecteur van in de veertig bij een grote bank tegen zijn collega’s dat hij op een zakenreis naar Latijns-Amerika naar “donkere holen” ging waar de lucht gevuld was met marihuanarook, en dat daar prachtige jonge grietjes waren, overal. Een vrouwelijke bankier schepte op over het ‘bedienen’ van haar klanten op de achterbank van limousines. Een briljante Harvard-student sloot zich aan bij een sekte die zijn bijeenkomsten hield in een rooms-katholieke kerk in het koude New York. De sekte combineerde hindoeïsme en meditatie met het katholicisme en de leer van de sekteleider, die in warm New Mexico zat. Die Harvard-student gaf, ondanks een érg hoog IQ, de helft van zijn erfenis en een enorm deel van zijn inkomsten uit zijn twee banen aan de sekte. Hij geloofde in wereldwijde spiritualiteit die niet lijkt op het verwrongen globalisme van vandaag of de zogenaamde “oecumene” van de huidige paus en andere kosmopolitische types uit de wereld van religie en politiek. Maar hij wist wel dat het Reagan-nationalisme hopeloos vér achterliep op de tijd en dat de Westerse en Amerikaanse ‘superioriteit’ geestelijk en politiek zinloos was.

In de jaren ‘70 stapte een jonge soldaat die terugkeerde uit Vietnam uit het vliegtuig om geconfronteerd te worden met een jonge vrouw die hem een moordenaar en racist die Vietnamezen vermoordde, noemde. De uit de hand gelopen straatwoede van de jaren zestig over burgerrechten en het ‘recht’ om psychedelische drugs als LSD te nemen, en tégen de Vietnamoorlog werd een loze strijdkreet voor een groot aantal twintigers. Steeds meer jongeren leefden in een psychedelische roes, tijdens en na het proces dat de Democratische Nationale Conventie in Chicago had verstoord. Figuren als Abbie Hoffman (anarchistisch activist uit die jaren) zetten overal tot problemen aan waar men maar kon.

In de jaren ‘60 gingen groepen laffe, asociale onruststokers de politie ‘varkens’ noemen. Jonge mannen lieten schouderlang haar groeien – ze leken steeds meer op vrouwen, al decennia voordat transseksualiteit een spannende sociale beweging werd. Het was een tijd van libertinisme en een totale aanval op alle waarden van gemiddelde mensen en alle joods-christelijke moraal. Elk van de Tien Geboden kwam onder vuur te liggen en de perverse gedragingen en houdingen die we vandaag zien, zijn een voortzetting en uitbreiding van de bandeloze en onwetende woede die ons land in de jaren zestig teisterde. Hoeveel mensen kunnen tegenwoordig nog ongevéér zeggen wat zelfs maar 5 van die Tien Geboden zijn?

Al voor de jaren ’60 beschreven grote liberale commentatoren als David Reisman, Nathan Glazer en Reuel Denney de vervreemding in de Amerikaanse samenleving. Die vervreemding, zo duidelijk in hun legendarische boek ‘The Lonely Crowd’, zou de kiem zijn voor de groei van het geweld, het neurotisch en psychotisch gedrag, de steeds terugkerende maatschappelijke ontwrichtingen, anti-joods-christelijke hetze en identiteit-verwarring die de VS de afgelopen zestig jaar hebben geteisterd.

Christopher Lasch vergrootte ons begrip van het ‘eenzame massa-syndroom’ in zijn klassieker, ‘De cultuur van het Narcisme’. De zucht naar plezier en de overmatige liefde voor zichzelf heeft een groot deel van onze cultuur op het pad van neurose en zelfs psychose gebracht. Voeg daarbij het essentiële element van ‘zonde’ dat vroegere theologen en religieuzen nu zou opvallen, en we hebben een goed begrip van meer dan zestig jaar van steeds erger wordend pervers gedrag in onze samenleving.

Bron:
americanthinker.com
Door: E. Jeffrey Ludwig

Vertaald uit het Engels door:
“Malpaso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)