De Amerikanen moeten kiezen

(Door: Douglas Mcgregor – Vertaling: E.J. Bron)

Zullen de kiezers bij de komende verkiezingen een afkering van eindeloze oorlogen in het buitenland afdwingen?

De beslissing tot een oorlog is de belangrijkste politieke beslissing die Washington in naam van het Amerikaanse volk neemt. Oorlogen hennen ingrijpende effecten op de binnenlandse economie, en het menselijke bloedbad dat ze aanrichten, blijft niet tot vreemde bodem beperkt. Maar de laatste keer dat de Amerikaanse kiezers een fundamentele politieke wisseling weg van de oorlog afdwongen, was in 1968, toen Nixon beloofde het Vietnam-conflict te beëindigen en een eervolle aftocht te plannen.

Opnieuw moeten de Amerikanen beslissen. Zullen de Amerikanen de escalerende proxy-oorlog in de Oekraïne blijven ondersteunen, die een bijproduct van Washingtons streven naar globale hegemonie is? Of zullen de Amerikanen van Washington verlangen dat het de grenzen van Amerika verdedigt, een rechtsstatelijke politiek in stand houdt, de culturen en tradities van andere naties respecteert en vrije handel met alle naties bedrijft, ook als het Amerika´s economische welvaart, zijn handel en zijn burgers beschermt?

Het Amerikaanse financiële en economische systeem loopt het gevaar catastrofaal te falen. En de Oekraïne staat op het punt de oorlog met Rusland te verliezen. Wanneer de Amerikanen nu geen nieuwe koers in de buitenlandse politiek eisen, zoals ze dat in 1968 gedaan hebben, zullen ze de controle over hun leven en hun inkomen aan de uitgavenorgie van de Washingtonse elite voor een gevaarlijke proxy-oorlog tegen Rusland en de willekeurige uitoefening van de staatsmacht tegen Amerikaanse burgers in eigen land afstaan.

Na de Tweede Wereldoorlog beschikten de Verenigde Staten over de meest dynamische en productieve economisch-industriële basis van de wereld, over hooggekwalificeerde arbeidskrachten en een cultureel sterke, samenhangende maatschappij. Toen Dwight D. Eisenhower het presidentschap aan John F. Kennedy overdroeg, bestond er geen aangelegenheid van strategische betekenis in de wereld waarop de Amerikaanse supermacht niet een beslissende invloed kon uitoefenen. De Amerikaanse militaire macht was overal.

Washington was enthousiast door zijn vermogen om zich naar believen in de aangelegenheden van naties en volkeren te mengen, waarmee de Amerikanen daarvoor niet in aanraking waren gekomen. Geketend door de illusie van grenzeloze macht zochten de presidenten Kennedy en Lyndon B. Johnson snel naar mogelijkheden om de wereld in de zin van Amerika te reorganiseren.

De Vietnam-oorlog ontgoochelde de Amerikaanse kiezers, maar na de overwinning in de Koude Oorlog in 1991 vervaagden de presidenten de grenzen tussen oorlog en vrede. In de daaruit voortkomende verwarring won het meedogenloze streven naar globale militaire hegemonie en het moraliserende internationalisme, dat de interventie in Vietnam had geïnspireerd, zijn oude populariteit terug.

De heersende klasse in Washington heeft de hoogste prioriteit in alle vragen van de nationale strategie geïgnoreerd: in de eerste plaats het duurzame gebod om de nationale macht van Amerika te bewaren. Terwijl Amerika´s leiders Amerikaanse soldaten, matrozen, piloten en mariniers voor eindeloze interventies in Zuidoost-Azië, het Caribische bekken, op de Balkan, in Afghanistan, in Irak, in Syrië, in Libië en in Afrika ten zuiden van de Sahara inzetten, daalde Amerika´s aandeel in het globale bbp van 40% in het jaar 1960 naar ongeveer 24% in het jaar 2024.

De Amerikaanse werknemers hebben terrein verloren, omdat de multinationale Amerikaanse concerns hun personeel afbouwden en arbeidsplaatsen naar China en andere delen van Azië verplaatsten. Praktisch alle materiële voordelen, die met de economische groei van de laatste vijftig jaar verbonden waren, kwamen ten goede aan de Amerikanen in de bovenste helft van de inkomensverdeling.

In een bericht met de titel “Joint Operating Environment 2008” waarschuwden de auteurs de stafchefs generaal: “Elk afglijden van Mexico in chaos zou een Amerikaans antwoord vereisen, alleen al vanwege de zwaarwegende gevolgen voor de binnenlandse veiligheid.” Aan het bericht werd door de regering-Obama geen aandacht geschonken, en de huidige politieke elites in Washington lijken er nu niet meer in geïnteresseerd te zijn dan in 2009.

Tegen deze achtergrond van het sociale, politieke en economische verval ignoreren de president en het Congres het verval van de civiele samenleving in Mexico. De Mexicaanse drugskartels (met hulp van ondersteuners in Cuba en Venezuela) dringen niet alleen ongestraft Amerika binnen. De kartels stellen de Amerikanen ook bloot aan crimineel geweld in hun eigen land.

Maar niet het zich uitzaaiende kankergezwel van de criminaliteit aan de Rio Grande staat in het centrum van de belangstelling van president Biden en zijn volgzame Congres. Het is de proxy-oorlog in de Oekraïne.

Als het gaat om defensie-uitgaven en donorgelden gaat, kan Mexico niet met Rusland of China concurreren. Washington gaat er van uit dat een gedeelde Oekraïne naar het voorbeeld van het gedeelde Duitsland een decennia lange nieuwe Koude Oorlog met Moskou zal ondersteunen. De opname van China in de nieuwe “as van het kwaad” is voor de defensiepolitici en hun donoren alleen maar de kers op de taart.

Bedoelt Washington het serieus? Of is het nieuwe, opkomende paradigma van de Koude Oorlog gewoon alleen maar een slimme methode om het ministerie van Defensie een constante geldstroom en het Congres lucratieve schenkingen te garanderen? Moeten de nieuwe bedreigingen in het buitenland er ok toe dienen om afwijkende stemmen in het eigen land tot zwijgen te brengen en de Amerikaanse bevolking tot gehoorzaamheid te dwingen? Dit zijn terechte vragen.

Als de bedreigingen ten zuiden van de grens geïgnoreerd moeten worden, dan zou Washington zich bezig moeten houden met het tekort aan gekwalificeerd personeel, de volledig ontoereikende grootte en het algemene verval van het Amerikaanse reguliere leger. Een oorlog met een continentale macht zoals Rusland vereist evenals echte veiligheid langs de Rio Grande sterke landstrijdkrachten.

Moskou zal zich de agressieve maatregelen van Washington tegen Rusland in de Oekraïne niet meer lang laten welgevallen. Moskou is niet gegrepen door Hitlers veroveringslust, maar Washingtons bewapening van de Oekraïne is een existentiële bedreiging voor Moskou.

Om het met de woorden van de voormalige minister van Defensie Bob Gates te zeggen: Iedere Amerikaanse president of politicus die bereid is om een conventionele landoorlog met Rusland op het hoogste niveau te riskeren, zou zijn hoofd moeten laten onderzoeken of in ieder geval serieuze psychiatrische hulp moeten zoeken. Datzelfde geldt voor een ieder in Washington die een nucleair conflict met Moskou wil beginnen.

Het is tijd om opnieuw te beslissen. Welke soort republiek willen de Amerikanen? Welke buitenlandse politiek willen de Amerikanen?

Bron:
uncutnews.ch

Bron oorspronkelijk artikel:
theamericanconservative.com
Door: Douglas Mcgregor

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)