OPEC: Saoedi´s zijn niet bang meer voor de VS

(Door: M.K. Bhadrakumar – Vertaling: E.J. Bron)

De zondag door de OPC+ aangekondigde vermindering van de olieproductie vanaf mei betekent in principe dat acht belangrijke OPEC-landen besloten hebben om zich aan te sluiten bij Rusland om de olieproductie te verlagen, en geeft een signaal af dat de OPEC en de OPEC+ nu weer de controle over de oliemarkt hebben.

Geen enkel olieproducerend land speelt hier de rol van de rattenvanger. Het mooie daaraan is dat Saoedi-Arabië en zeven andere grote OPEC-landen onverwacht besloten hebben om de inspanningen van Rusland te ondersteunen en de productie eenzijdig te verlagen.

Terwijl de acht OPEC-landen het over een vermindering van een miljoen barrel per dag van mei tot aan het eind van het jaar hebben, zal Rusland zijn al in maart begonnen vrijwillige aanpassing met 500.000 barrel per dag voor dezelfde periode verlengen.

Als je daar nu ook nog de door de OPEC+ al besloten productieaanpassingen bijdoet, dan bedraagt de som van de extra vrijwillige productieaanpassingen 1,6 miljoen barrel per dag.

Wat heeft tot deze ontwikkeling geleid? In principe hebben de westelijke sancties tegen Russische olie, zoals door veel analisten werd voorspeld, tot verdraaiingen en afwijkingen op de oliemarkt geleid en het gevoelige ecosysteem van vraag en aanbod in de war gebracht, wat door de ongelooflijk riskante beslissing van de G7 om op bevel van het Amerikaanse ministerie van Financiën een prijsplafond voor de verkoop van Russische olie in te voeren nog werd versterkt.

Bovendien bleken de provocatieve maatregelen van de Biden-regering om regelmatig olie uit de strategische oliereserve van de VS vrij te geven, om de olieprijzen in het belang van de Amerikaanse verbruikers te sturen en de inflatiedruk onder controle te houden, een affront tegen de olieproducerende landen, wier economieën in hoge mate afhangen van de inkomsten uit de olie-export.

De OPEC+ noemt de productieverlagingen een “voorzorgsmaatregel ter ondersteuning van de stabiliteit van de oliemarkt”. In aansluiting op de beslissing van de OPEC+ verwachten de analisten dat de olieprijzen op de korte termijn stijgen en de druk op de westelijke centrale banken op grond van een mogelijk inflatiestijging zal toenemen.

Het bijzondere aan de beslissing van de OPEC+ is dat de beslissing van Rusland om de olieproductie tot het eind van het jaar te verlagen unaniem werd ondersteund door de belangrijkste Arabische producenten. Er werden onafhankelijke, maar qua tijd op elkaar afgestemde verklaringen door Saoedi-Arabië, de Vereenigde Arabische Emiraten, Koeweit, Irak, Algerije, Oman en Kazachstan afgegeven, terwijl Rusland zijn bedoeling bevestigde om zijn eigen, in maart begonnen, productieverlaging met 500.000 barrel per dag tot het eind van het jaar te verlengen.

Het is typerend dat deze verklaringen uitgerekend door de grootste olieproducenten van de OPEC werden afgegeven, die hun bestaande quota volledig uitgeput hebben. Anders uitgedrukt: de productieverlaging zal reëel zijn en niet alleen maar op papier staan.

In ieder geval deels was de bankencrisis in de VS en Europa voor de OPEC+ aanleiding om in te grijpen. Ook al wordt dit door Washington gebagatelliseerd, de Brent-olieprijzen daalden in maart voor het eerst sinds 2021 onder de $ 70,- per barrel, toen meerdere banken in de VS hun faillissement aanvroegen en de Credit Suisse, een van de grootste banken van Zwitserland, nog net van de dood gered kon worden. Deze gebeurtenissen wakkerden de zorgen om de stabiliteit van het westelijke bankensysteem en de angst voor een recessie aan, die effect zouden hebben op de vraag naar olie.

Het is zeer waarschijnlijk dat de spanningen tussen de VS en Saoedi-Arabië zullen toenemen, omdat hogere olieprijzen de inflatie aanwakkeren en het voor de Amerikaanse centrale bank nog moeilijker zullen maken om een balans tussen de verhoging van de basisrente en het behoud van de financiële en economische stabiliteit te vinden.

Ook moet de regering-Biden er woedend over zijn dat de praktische samenwerking tussen Rusland en de OPEC-landen, in het bijzonder Saoedi-Arabië, ondanks de door het Westen opgelegde prijsplafonds voor Russische olie en de beslissing van Moskou om de productie in maart eenzijdig te verlagen, wordt voortgezet.

De regering-Biden heeft echter slechts een beperkte keuze aan opties om op de verrassende stap van de OPEC+ te reageren: ten eerste meer olie vrijgeven uit de strategische oliereserve; ten tweede de druk verhogen op Amerikaanse producenten om de binnenlandse productie te verhogen; ten derde de ondersteuning van wetten, die het de VS zouden toestaan om de dramatische stap te wagen de OPEC-landen aan te klagen; of ten vierde de verlaging van de Amerikaanse uitvoer van benzine en diesel.

De productievermindering van de OPEC+ druist weliswaar in tegen de westelijke eis naar een verhoging van de olieproductie, hoewel er sancties tegen de Russische olie- en gasexport werden opgelegd. Anderzijds droeg de onderbreking van de olieleveringen uit Rusland bij aan de stijgende inflatie in de EU-landen.

De VS riepen de Arabische Golfstaten op om de olieproductie te verhogen. Dat weigerden deze echter, omdat ze van mening waren dat de economische activiteit in het Westen niet voldoende was en er tegen de verwachting in duidelijke tekens van een recessie waren.

Als gevolg van de sancties tegen Rusland ziet Europa zichzelf met de complexe situatie van inflatie en bijna-recessie geconfronteerd, die stagflatie genoemd wordt. In werkelijkheid heeft de soepele OPEC+ met haar aanpassingsvermogen de situatie juist ingeschat en laten zien dat ze bereid is voor de tijd te handelen. In een tijd, waarin de wereldeconomie om een gezonde groei vecht, is de vraag naar olie relatief gering, en het is zinvol om de olieproductie te verlagen om de prijsbalans te behouden.

Het enige waarover de westelijke staats- en regeringschefs kunnen klagen, is dat de verlaging van de olieproductie door de OPEC+ op een ongunstig moment plaatsvindt. Maar de misère van de westelijke economieën kan de OPEC+ niet worden aangewreven, want er is sprake van inherente problemen, die nu aan de oppervlakte komen. Zo laten bijvoorbeeld de grote protesten in Frankrijk tegen de pensioenhervorming of de wijdverbreide stakingen in Groot-Brittannië voor hogere lonen zien dat er in deze economieën ingrijpende structurele problemen bestaan, waarop de de regeringen duidelijk geen grip krijgen.

Geopolitiek gezien, volgde de stap van de OPEC+ na een ontmoeting tussen de Russische viceminister-president Alexander Novak en de Saoedische minister van Energie, prins Abdulaziz bin Salman, op 16 maart in Riyad, waarbij het om de samenwerking op de oliemarkt ging. Hij wordt daarom alom als een verscherping van de betrekkingen tussen Rusland en Saoedi-Arabië beschouwd.

Wanneer de grootste OPEC-leden zich in mei bij de eenzijdige productievermindering van Rusland aansluiten, zullen de quotabalans en de verhouding van de marktaandelen tussen de deelnemers van de OPEC+-overeenkomst in april 2020 weer terugkeren naar de stand voor het afsluiten van de overeenkomst.

De grote vraag is hoe Moskou van de OPEC+-beslissing zou kunnen profiteren. De stijging van de prijs van ruwe olie komt vooral Rusland ten goede. De productieverlagingen zullen de oliemarkt smaller maken en zodoende Rusland helpen betere prijzen voor de door hem verkochte ruwe olie te krijgen. Ten tweede bevestigen de nieuwe verlagingen ook dat Rusland, ondanks de pogingen van het Westen om het land te isoleren, nog steeds een integraal en belangrijk bestanddeel van de groep van aardolie producerende landen is. Ten derde zijn de gevolgen van de beslissing van zondag des te groter, omdat, in tegenstelling tot de eerdere productieverlagingen van de OPEC+-groep op het hoogtepunt van de pandemie vorig jaar oktober, de wereldwijde vraag naar olie nu eerder stijgt dan afneemt, temeer daar er een krachtig herstel in China wordt verwacht.

De verrassende verlaging van de productie door de OPEC+ bevestigt dus de Saoedisch-Russische energie alliantie door hun productiehoeveelheden aan elkaar aan te passen en ze zodoende op hetzelfde niveau te plaatsen. Voor Washington is dit een klap in het gezicht.

Als ze geen fouten maken, dan is dit nog een signaal voor een nieuw tijdperk, waarin de Saoedi´s niet bang meer zijn voor de VS, omdat het OPEC-”pressiemiddel” aan de kant van Riyad staat. De Saoedi´s doen alleen maar datgene wat ze moeten doen, en het Witte Huis heeft in deze aangelegenheid niets te zeggen. Het is duidelijk dat de in de afgelopen tijd in gang gezette reorganisatie van de regionale en globale dynamiek meer dynamiek krijgt. De toekomst van de oliedollar lijkt in toenemende mate onzeker.

Bron:
uncutnews.ch

Bron oorspronkelijk artikel:
informationclearinghouse.info
Door: M.K. Bhadrakumar

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)