Biden-regering vreest Oekraïense nederlaag

De Amerikaanse minister van Defensie Lloyd Austin en zijn generaal stafchef Mark Milley.

(Door: Dagmar Henn – Vertaling: E.J. Bron)

De neocons dromen nog steeds van een regimewisseling in Rusland, anderen lijken inmiddels tevreden te zijn wanneer het aangekondigde Oekraïense offensief niet in een catastrofe eindigt. “Politico” spreekt voor diegenen in de VS, die kleinere broodjes wil bakken.

Wanneer men wil begrijpen wat er tegenwoordig in Washington aan de hand is, herinnert dat vaan aan de Kremlin-astrologie in vroegere decennia. Alleen terloops, aan de hand van artikelen hier, lekken daar, een studie daar, wordt zichtbaar dat er sprake is van onenigheid. Het nieuwste voorbeeld daarvoor is een artikel in “Politico” met de titel “Het team van Biden vreest de nawerkingen van een mislukt Oekraïens tegenoffensief”.

De hele openbare communicatie over dit nog niet begonnen tegenoffensief herinnert aan iemand, die onder een bipolaire storing lijdt. De ene dag verschijnt er een artikel dat zegt dat de Oekraïne zal mislukken, de volgende dag wordt weer gepropageerd dat het in principe tot Moskou zou door kunnen marcheren. “Politico” is dus liever wat voorzichtig en laat zien dat de interne verwachting bij lange na niet zo optimistisch is als die de publieke opinie te horen krijgt.

“Het team van president Joe Biden heeft de Oekraïne openlijk standvastige ondersteuning geboden en toegezegd het land ´zolang het nodig is´ van wapens en economische hulp te voorzien. Maar wanneer het komende jaargetijde slechts beperkte successen oplevert, hebben functionarissen van de regering privé te kennen gegeven dat ze vrezen door een monster met twee koppen aangevallen te worden, dat hen zowel van de kant van de haviken als die van de duiven op het politieke spectrum aanvalt.”

De ene kant zou er aan vasthouden dat omvangrijkere leveringen voor een succes gezorgd zouden hebben, en de andere kant zou benadrukken dat de Oekraïne sowieso niet zou kunnen winnen. Daarbij zouden nog mogelijke reacties van de bondgenoten komen.

Niet alleen de gelekte documenten plaatsen vraagtekens bij een Oekraïens succes, volgens “Politico” blijkt ook uit actuelere Amerikaanse beoordelingen dat de Oekraïne waarschijnlijk wat vooruitgang in het zuiden en oosten zal boeken, maar niet de successen van vorig jaar zou kunnen herhalen.

Terwijl deze successen er geen waren. Bij de vergeefse aanvallen in het gebied Cherson verloor het Oekraïense leger tienduizenden, en de zogenaamd zo succesvolle aanval in het gebied Charkov vond plaats op een gebied waaruit het Russische leger zich op dat moment terugtrok.

“Er bestaat nog steeds hoop in het Pentagon dat de Oekraïne daar [bij de landbrug naar de Krim] afbreuk doet aan de Russische aanvoerlijnen, zelfs wanneer een totale overwinning op Ruslands nieuw opgestelde troepen uiteindelijk te moeilijk lijkt.”

Deze voorstelling van zaken klinkt ernaar alsof er onderhandelingen tussen het Pentagon en Volodymyr Zelensky zouden plaatsvinden in hoeverre men het geplande offensief zou kunnen dempen en het desondanks nog als een overwinning zou kunnen verkopen. Daarbij zou dan worden ingezet op een bevriezen van het conflict; wat echter Russische samenwerking zou vereisen. Niet echt een realistische visie; want de bedreiging, die Rusland in deze Oekraïne ziet, zou door een voortbestaan van het huidige regime in Kiev met garanties van de kant van de NAVO niet beëindigd, en al helemaal niet wanneer deze rest-Oekraïne weer eens financieel en militair gevoed wordt.

“Politico” citeert Clementine Starling, een medewerkster van de denktank Atlantic Council: “De openlijke ondersteuning in Europa kan verminderen wanneer de energiekosten en andere economische kosten voor Europa hoog blijven. Het uiteenvallen van de trans-Atlantische ondersteuning zal de binnenlandse ondersteuning in de VS schaden, zodat het Congres en de Biden-regering voor haar behoud moeten vechten.”

De interessantste uitspraak in het artikel van “Politico” is afkomstig van Richard Haass, de president van de Council on Foreign Relations. Deze cirkel bepaalt de Amerikaanse buitenlandse politiek sinds de jaren ´20; wanneer hetgeen dat Haass zegt het standpunt van de CFR is, dan hebben de neocons, die tot nu toe de politiek van de Biden-regering bepalen, het niet alleen voor de eerste keer met min of meer verdekte tegenspraak van het Pentagon te maken, maar uit het centrum van de Amerikaanse buitenlandse politiek.

“Wanneer de Oekraïne niet dramatisch op het slagveld kan winnen, ontstaat onvermijdelijk de vraag of het niet tijd is voor een onderhandeld einde van de gevechten. Het is duur, onze munitie raakt op, we hebben andere mogelijke problemen in de wereld waarop we ons moeten voorbereiden.”

Dat is ongeveer de positie die ook in de RAND-studie enkele maanden geleden werd vertegenwoordigd: laten we op tijd van de Oekraïne afkomen, we moeten ons bezighouden met China. In de afgelopen weken waren er soortgelijke geluiden te horen van bijvoorbeeld de CDU-defensiepoliticus Roderich Kiesewetter, die tegelijk verklaarde dat Duitsland in de Oekraïne de leidende rol moest overnemen, opdat de VS de handen vrij zouden hebben voor China – zonder echter bepaalde ideeën in de richting van onderhandelingen te kennen te geven.

Maar natuurlijk is “Politico” een aande Biden-regering verplicht medium; dus wordt er weliswaar beschreven dat Kiev (waarschijnlijk eerder Zelensky en zijn directe omgeving) niet bereid zou zijn om waarschuwing m.b.t. een uitrekken in acht te nemen, maar een andere medewerker van een denktank wordt geciteerd: “Het is alsof dat de enige mogelijkheid voor de Oekraïne zou zijn om te laten zien dat het kan winnen, wat natuurlijk niet klopt.”

Gezien het feit dat hetgeen voor het offensief op de been gebracht wordt, al het derde leger is dat de Oekraïne uit de bevolking heeft geperst, met een steeds chaotischer uitrusting en steeds slechtere opleiding, waaraan noch de door de NAVO geleverde inlichtingen noch de steeds talrijker wordende westelijke huurlingen iets kunnen veranderen, is deze uitspraak ongegrond optimistisch. Veel waarschijnlijker is dat ook deze nieuwe troepen in de pan gehakt worden.

Het “Politico”-artikel is nog een bewijs dat er in Washington achter de schermen een ruzie plaatsvindt over het verdere optreden, en wellicht ook voor het feit dat tegenstanders van de neocons sterker worden; maar het is zo inconsequent, zoals de meeste van dit soort artikelen zijn. Want datgene waarvoor de Biden-regering echt in paniek raakt, is een heel ander mogelijk gevolg van een mislukt Oekraïens offensief. Want op een bepaald moment is het punt bereikt waarop het Oekraïense leger in elkaar stort, en hoe meer er gefocust wordt op het offensief, des te waarschijnlijker wordt het dat zijn mislukking zo´n ineenstorting zou kunnen veroorzaken.

Dat er zelfs voor dit geval overwegingen plaatsvinden, zie je aan de voorbereidingen in Polen, dat op deze gebeurtenis met een verdere escalatie zou reageren. Maar wat zou de daadwerkelijke reactie in Washington op zo´n gebeurtenis zijn? Een ineenstorting van het Oekraïense leger zou identiek zijn aan de ineenstorting van de Oekraïense staat, wat betekent dat zelfs wanneer de hardliners in de VS de Oekraïne graag verder als slagveld zouden gebruiken, dat ze daar gewoon geen aanspreekpartners meer zouden hebben. En hoe zou de rest van de wereld er op reageren, die in de Oekraïne al lang een oorlog tussen de NAVO en Rusland ziet en desbetreffend in dit geval een krakende nederlaag van de NAVO?

Dat alles kan “Politico” natuurlijk niet aanspreken, per slot van rekening behoort het medium tot het Springer-concern. Omdat hierover ergens anders in het Westen ook niet gediscussieerd wordt, blijft er veel ruimte voor allerlei verrassingen.

Bron:
rt.de
Door: Dagmar Henn

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)