Verraden hoop: Meloni wil meer EU en sterkere NAVO

(Door: Raphael Mayrhofer – Vertaling: E.J. Bron)

Giorgia Meloni geldt voor veel systeemcritici als toeverlaat. De Italiaanse minister-presidente heeft zich herhaaldelijk kritisch over de EU, migratie en klimaatdoctrine uitgelaten. Maar achter populistische leuzen zitten meestal loze beloftes en symboolpolitiek. In werkelijkheid wil de trans-Atlantica meer EU en een sterkere NAVO.

Sinds oktober 2022 is Giorgia Meloni minister-presidente van Italië. De voorzitster van de “Fratelli d´Italia” was met hoge verwachtingen in het ambt gekozen. Aanhangers hoopten niets minder dan de redding van Italië, tegenstanders vreesden het weer ontwaken van het fascisme. Allebei is niet gebeurd.

Fascisme en neofascisme: Meloni´s wortels

De beschuldiging van fascisme loopt als een rode draad door de carrière van Meloni. Wie hier naar antwoorden zoekt, moet heel ver teruggaan. Meloni´s moeder was lid van de Italiaanse Sociale Beweging (Movimento Sociale Italiano). Deze werd in 1946 door aanhangers van de fascistische Italiaanse sociale republiek opgericht, vervolgde fascistische doelen. Tenminste in het begin.

Op 15-jarige leeftijd wordt Giorgia Meloni lid van de jeugdorganisatie van de partij, wordt later haar eerste president. In 1996 koos men haar bovendien tot hoofd van de studentenorganisatie van de partij. In datzelfde jaar verklaart de toen 19-jarige aan een Franse tv-zender dat Mussolini “een goede politicus geweest zou zijn, de beste van de afgelopen 50 jaar”. Een standpunt, dat ze later relativeert. Mussolini “zou veel hebben gecreëerd”, maar ook “enkele fouten gemaakt”.

In 1955 wordt de Italiaanse Sociale Beweging onder haar laatste president Gianfranco Fini ontbonden. Haaropvolger, de Nationale Alliantie (Alleanza Nazionale) treedt veel gematigder op. Fini neemt ook hiervan de leiding op zich, zet in op een historische breuk. Het fascisme zou een “deel van het tijdperk van het absolute kwaad” geweest zijn. Er volgt een reis naar Israël, een teken van de “zuivering”. Desondanks koketteert de partij qua stijl en inhoudelijk verder met het historische fascisme. Een tegenstrijdigheid, die tot talrijke uittredingen en partij afsplitsingen van radicale krachten leidt.

Van post-fascisme naar antifascisme?

Ook de Nationale Alliantie wordt later ontbonden. Via omwegen ontstaat Meloni´s partij, de “Fratelli d´Italia”, de Broeders van Italië. Tot op de dag van vandaag draagt ze de groen-wit-rode vlam van de neofascistische Sociale Beweging in het logo. Ook talrijke leden hebben hun wortels in deze beweging.

Gianfranco Fini wordt later president van het Italiaanse parlement, eist kiesrecht voor immigranten. Naar aanleiding van de “feesten ter bevrijding van Italië van het fascisme” op 25 april maakt Fini bekend zich tot de grondwet te bekennen en “geen schroom meer te hebben voor het woord antifascisme”.

Ook Meloni maakt duidelijk dat ze “nooit sympathie of nabijheid voor antidemocratische regimes gevoeld zou hebben. Voor geen enkel regime, ook niet voor het fascisme.” Niet de enige leugen van Meloni.

Populistische leuzen, patriottische lak, neoliberale inhoudelijk

Voor de Italiaanse filosoof Diego Fusaro zit er achter de beschuldigingen van fascisme niets anders dan een politieke strategie. “Blauw rechts beschuldigt paars links ervan communistisch te zijn, en paars links beschuldigt blauw rechts ervan fascistisch te zijn.” In werkelijkheid, aldus Fusaro, zou het “om de beide vleugels van de neoliberale adelaar” of “om de concurrerende eenzijdigheid van het turbo-kapitalisme” gaan.

Wat Fusaro bedoelt, wordt duidelijk aan de hand van een confrontatie: zo is zowel Meloni als haar sociaaldemocratische “tegenspeelster” Elly Schlein voor de NAVO, voor de EU en voor de euro.

Op haar kritiek van de afgelopen dagen volgde al in haar eerste programmatische rede een bekentenis tot de “verankering van Italië in de trans-Atlantische alliantie, in Europa en in de G7”. Geen woord over de veel gehoopte “Italexit”, de uittreding van Italië uit de EU. Veelmeer zou Italië “alle actuele regels van de Europese Unie opvolgen”. Daar zitten ook financiële belangen achter. Italië krijgt € 192 miljard uit de belastingpot van Brussel – in het kader van een hulppakket. Daarom zou Meloni de “Europese integratie” niet “afremmen of saboteren”. Daarmee bedoelt ze de toenemende centralisering van de EU en het opgeven van nationale soevereiniteit aan Brussel.

Trans-Atlantica Meloni staat “in het voorste gelid” van de NAVO

Maar Meloni is niet alleen trouw aan Brussel, ook aan Washington. De rechts-populiste is lid van het trans-Atlantische “Aspen Institute”, een invloedrijke Amerikaanse denktank. Ze benadrukte herhaaldelijk dat “Italië bij de uitdagingen van de NAVO in het voorste gelid” zou staan. In de Oekraïne-oorlog stond ze daarom steeds aan de kant van Zelensky. Ze zou al wapens ter waarde van meerdere honderden miljoenen euro´s naar Kiev gestuurd hebben, schatten militaire experts.

Ook bij het klimaat neemt Meloni paradoxe standpunten in. De 46-jarige spreekt van “klimaatfundamentalisme”, eist echter tegelijkertijd een versterkte gemeenschappelijke “strijd tegen de klimaatverandering”. Desondanks wil ze in de toekomst meer inzetten op aardgas uit Italiaanse boden. Een zigzagkoers zonder duidelijk doel.

Bron:
auf1.info
Door: Raphael Mayrhofer

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)