De oorlog om de ziel van het kind

(Door: Brendan O’Neill – Vertaling: “Malpaso”)

Waarom haten Wokeïsten gouverneur DeSantis (foto)? Omdat hij het hen moeilijker maakt om jullie kinderen te controleren. Net toen je dacht dat de Woke niet gekker konden worden, willen ze nu het recht om psychologisch leed bij kinderen te veroorzaken. Hoe verklaren we anders hun verontwaardiging over één deel van de Stop WOKE Wet van Florida’s gouverneur Ron DeSantis – juist dát deel dat leerkrachten verbiedt om bij kinderen “schuldgevoel, angst of andere vormen van psychologisch leed“ te veroorzaken vanwege ras, geslacht of nationale afkomst? DeSantis-hatende leraren en linkse partijen gaan nu niet de straat op om te roepen: “Wat willen we? Het recht om kinderen in de war te brengen! Wanneer willen we het? Nu!” Ze zwaaien niet met borden die ‘vrijheid eisen’ om de geest van onschuldigen te terroriseren. Maar hun gebrul over dit verbod van DeSantis is ongelooflijk onthullend. Het wijst op de ware reden waarom hij hen zo irriteert: hij sluit hen buiten van hun toegang tot kinderzielen.

De volledige naam van deze ‘Stop WOKE Act’ is de ‘Stop Wrongs to Our Kids and Employees (WOKE) Act’. De officiële naam is de ‘Individuele Vrijheid Wet’. Het werd ondertekend door DeSantis in april vorig jaar.

DeSantis omschrijft het als een ‘terugvechten’ tegen ‘woke indoctrinatie’. De wet beperkt het recht van scholen en werkplekken om leerlingen én personeel de kritische rassentheorie en andere discriminerende ideologieën op te dringen. Deze geloofssystemen zijn discriminerend, omdat ze ontworpen zijn om schuldgevoel en schaamte op te wekken op basis van huidskleur, specifiek de blanke huidskleur, zegt DeSantis. En net zoals een fatsoenlijke overheid niet zou toestaan dat ideologen op werkplekken en scholen de ‘gesel van de zwartheid’ leren, zou zij ook geen groen licht moeten geven voor aanvallen op ‘witheid’. Hij heeft een punt. Als campagnevoerders werkplekken zouden binnengaan en zwarte personeelsleden zouden instrueren om ‘minder zwart’ te zijn, dan zouden we daar toch ook actie tegen verwachten? Als zwarte werknemers door bezoekers van buiten werd geleerd hoe ze ‘van hun zwartheid kunnen genezen’, dan zouden we dat toch onaanvaardbaar vinden? Als zwarte schoolkinderen te horen zouden krijgen dat ze vanaf hun geboorte moreel besmeurd zouden zijn, zouden we zeker zeggen: ‘Dat is racistisch. Hou daarmee op’.

En toch worden al deze dingen wél gedaan in relatie tot ‘witheid’. Coca-Cola moedigde haar personeel aan om ‘te proberen minder wit te zijn’. Er zijn trainingen in Washington DC en New York City over ‘genezen van geïnternaliseerde witheid’. Een school in Manhattan bleek blanke kinderen vanaf zes jaar te leren dat ze geboren zijn als racist. Noem me ouderwets, maar ik vind dat niemand, wit of zwart, op zijn werk- of studieplek racistisch beschaamd mag worden. Het is verkeerd en regressief. Het leger van critici van DeSantis ziet dat echter anders. Misschien denken ze dat mensen als racist benoemen oké is. Het is DeSantis’ verbod op het opwekken van ‘psychologisch leed’ op basis van iemands ras, nationaliteit of geslacht dat hen het kwaadste maakt. Er is hier sprake van een verwrongen ironie. Ze doen zichzelf voor als tegenstanders van racisme en seksisme, en zijn nu verwikkeld in een keihard gevecht voor hun recht om mensen psychologisch in de war te brengen júist vanwege ras of geslacht.

De krant de ‘Guardian’, een luidruchtige vooroordelenhater, wringt zich nu in de handen over DeSantis’ bepaling tegen ‘schuld, angst of … psychologisch leed’ in de klas, en noemt het een ‘aanval op het onderwijssysteem’. Een leraar, schrijvend in de ‘Atlantic’, beschrijft DeSantis’ kruistocht tegen ‘psychologisch leed.. op grond van… ras’ zelfs als ‘vroom’. Een zogenaamd geschrokken CNN meldt dat deze tirannieke gouverneur ‘mensen wil afschermen van het voelen van ongemak over historische acties van hun ras’ – stel je voor! – en citeert een zwarte Democratische senator die meent dat het goed is als blanken zich ‘ongemakkelijk voelen’: ‘Mijn voorouders voelden zich ongemakkelijk toen ze van hun kinderen werden beroofd.’

Hier komen we bij de kern van het verzet tegen DeSantis’ oorlog tegen Woke. Het verzet van de liberale elite tegen DeSantis gaat niet over het verdedigen van vrijheid in onderwijs of op de werkplek, zoals sommigen beweren. Het is een strijd voor het recht van Wokeïsten om emoties van studenten en werknemers te manipuleren; psychologisch leed te veroorzaken bij de massa; om op ras gebaseerde angst op te roepen; om al die mensen zich ongemakkelijk te laten voelen. Het gaat om psychologie, niet om pedagogie; om geestcontrole, niet om vrijheid van denken.

Om duidelijk te zijn, DeSantis’ wet op Woke is niet hélemaal goed. Verre van dat. Elke wet is een bot instrument, vooral wat betreft wat wel en niet mag worden onderwezen op scholen en werkplekken. Rechters in Florida hebben delen ervan geblokkeerd, vooral waar het gaat om universiteiten en bedrijven, op grond van het feit dat het een overtreding is van het Eerste Amendement om volwassen studenten en vrije bedrijven te vertellen wat voor soort opleiding en denken zij mogen verkondigen. Dit was een begrijpelijke juridische beslissing. De staat zou zich moeten bemoeien met de vrije stroom van ideeën – zelfs giftige ideeën – op het werk en op de universiteit. Mijn voorkeur is dat werknemers zelf actie ondernemen, door op te staan tegen verdeel-en-heers tactieken van de Woke bazenklasse die in identiteitspolitiek een prachtige kans ziet om hun werknemers te berispen en te controleren.

Maar scholen zijn een heel ander verhaal. Weinigen zullen het recht van de overheid in twijfel trekken, in samenspraak met de ouders, om richtlijnen voor leerplannen op te stellen en de verspreiding van alleen leeftijdsgeschikte leerstof aan te moedigen. Niemand wil dat een negenjarig kind fetisj achtige dingen gaat lezen. Uiteraard moet men ook met betrekking tot leesbeperkingen op school voorzichtig zijn. Actievoerders zijn terecht waakzaam voor te veel censuur, zelfs als het om kinderen gaat. Maar het lijkt erop dat de liberale angst voor een golf van schoolboekverboden onder het meedogenloze bewind van Ron DeSantis overdreven is. Ja, sommige boeken zijn uit scholen verwijderd, waaronder boeken met seksuele handelingen tussen jongens op een zomerkamp en boeken over hoe je een ruk moet doen. Maar wie ligt er wakker over het verlies van dat soort boeken? Kinderen hebben geen onderwijs nodig over ‘genderqueer’ ideeën en ik vind het prima dat de staat dat soort onderwijs verhindert.

De kern van de woede van de elite over DeSantis gaat niet over vrijheid van onderwijs, maar over controle in het onderwijs. Ze haten hem, omdat hij het hén moeilijker maakt om úw kinderen te vormen. Kijk maar naar de onthutsende hypocrisie van de liberale angst over DeSantis’ optreden tegen ‘psychisch leed’. Al tientallen jaren proberen liberalen de jeugd te beschermen tegen ‘psychologisch leed’, of dat nu het leed is van vechtpartijtjes op het schoolplein, ‘fout gegenderd’ worden of het horen van een idee waar zij het niet mee eens zijn. Deze overbescherming heeft zeer kwalijke gevolgen gehad. En toch hebben diezelfde jeugdbeschermers nu het lef zich op te werpen als verdedigers van ‘leed’ als zijnde essentieel pedagogisch. Wie denken ze eigenlijk voor de gek te houden?

Wat ze zeggen, is dat ze het recht moeten hebben om de jeugd psychologische problemen te bezorgen. We moeten het recht hebben om kinderen te verontrusten, om hun geest te ontdoen van de domme overtuigingen van hun ouders, om hen zich te laten schamen voor hun ras en land, om hen te veranderen in gemakkelijk plooibare ontvangers van correct denken. Vergis je niet – ze zien het verbod van DeSantis om rassenonrust in de klas op te wekken als een belemmering voor hun ideologische kruistocht, en dat zegt alles over wat je moet weten over hoe smerig en onliberaal die ideologische kruistocht is geworden.

De kern van mijn verhaal is: ongemak is soms een bijproduct van onderwijs. Ongemak gaat vaak samen met leren. Kinderen voelen zich soms ongemakkelijk bij het opdoen van nieuwe kennis, idealiter in een veilige omgeving. Maar om kinderen ongemak te bezórgen? Op basis van hun ras? Op basis van historische gebeurtenissen waar zij zélf totaal niets aan hebben bijgedragen? Dat is wreedheid, geen pedagogie, dat is geen leren, maar manipuleren. De geesten sluiten, niet hen openen, dát is de voornaamste wens van DeSantis´ tegenstanders.

Bron:
spiked-online.com
Door: Brendan O’Neill

Vertaald uit het Engels door:
“Malpaso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)