Na Bachmoet – Rusland heeft van Bachmoet het kerkhof van de Oekraïense militaire macht gemaakt. Hoe gaat het nu verder?

(Door: Douglas Macgregor – Vertaling: E.J. Bron)

Tot het begin van de gevechtshandelingen bepaalt de in vredestijden ontwikkelde nationale militaire strategie het denken over de oorlogvoering en haar doelen. Dan creëren de gevechten een nieuwe, eigen logica. De strategie wordt aangepast. De doelen veranderen. De Slag om Bachmoet maakt dit punt heel duidelijk aanschouwelijk.

Toen generaal Sergej Soerovikin, bevelhebber van de Russische lucht- en ruimtevaartstrijdkrachten, vorig jaar het commando over het Russische leger op het Oekraïense oorlogstoneel overnam, kwamen president Vladimir Poetin en zijn hoge militaire adviseurs tot de conclusie dat hun oorspronkelijke aannames over de oorlog fout waren. Washington was ongeneeslijk vijandig tegenover Moskous onderhandelingsvoorstellen gebleken, en de grondtroepen, die Moskou had ingezet om Kiev tot onderhandelingen te dwingen, bleken te weinig te zijn.

Soerovikin kreeg veel speelruimte om de bevelslijnen aan te trekken en het oorlogstoneel nieuw te organiseren. Vooral echter kreeg Soerovikin handelingsspeelruimte om een defensiestrategie om te zetten die de inzet van aanvalssystemen maximaliseerde, terwijl de Russische grondtroepen in grootte en slagvaardigheid toenamen. De “gehaktmolen” van Bachmoet was het resultaat.

Toen duidelijk werd dat de Oekraïense president Volodymyr Zelensky en zijn regering Bachmoet als symbool van de Oekraïense weerstand tegen de Russische militaire macht beschouwden, maakte Soerovikin van Bachmoet het kerkhof van de Oekraïense militaire macht. Vanaf de herfst van 2022 gebruikte Soerovikin de Bachmoet-bezetenheid van Zelensky voor een bloedig touwtrekken om de controle van de stad. Dientengevolge sneuvelden duizenden Oekraïense soldaten in Bachmoet en veel anderen raakten gewond.

Het optreden van Soerovikin herinnert aan een andere Russische officier: generaal Aleksej Antonov. Als eerste plaatsvervangend chef van de Sovjet generale staf was Antonov, in westelijk taalgebruik, de leider van de strategische planning. Toen Stalin in een vergadering in mei 1943 een nieuw zomeroffensief eiste, pleitte Antonov, zoon en kleinzoon van keizerlijke Russische officieren, voor een defensieve strategie. Antonov stond er op dat Hitler, als hij het zou toestaan, zonder mankeren de Sovjet verdedigingsinstallaties in het voorgebergte van Koersk zou aanvallen en daarbij Duitse bronnen zou verspillen.

Stalin was net als Hitler van mening dat oorlogen door offensieve en niet door defensieve maatregelen gewonnen worden.

Stalin liet zich niet beïnvloeden door Sovjet-verliezen. Antonov droeg zijn argumenten voor de defensieve strategie voor in een klimaat van angst, want hij wist dat het hem zijn leven kon kosten om Stalin tegen te spreken. Tot verbazing van de maarschalken Aleksandr Vasilevski en Georgi Zjoekov, die bij de bespreking aanwezig waren, draaide Stalin bij en keurde het concept van Antonov goed. De rest is, zoals historici zeggen, geschiedenis.

Wanneer president Poetin en zijn hoge militairen bewijzen voor het strategische succes van Soerovikin in Bachmoet gezocht hebben, lijkt een westelijke bekentenis deze te leveren: Washington en zijn Europese bondgenoten lijken van mening te zijn dat een bevroren conflict – waarbij de gevechten weliswaar gepauzeerd worden, maar noch de ene noch de andere partij de oorlog als officieel beëindigd beschouwt – voor de NAVO op de lange termijn het politiek meest smakelijke resultaat zou kunnen zijn. Met andere woorden: de aanhangers van Zelensky geloven niet meer in de mythe van de Oekraïense overwinning.

De vraag die iedereen stelt, luidt: hoe gaat het verder?

In Washington gaat men er van uit dat de Oekraïense strijdkrachten een tegenoffensief starten om het zuiden van de Oekraïne te heroveren. Natuurlijk is de conventionele wijsheid vaak zeer conventioneel en niet echt wijs. Onder de aanname dat de Oekraïense zwarte aarde tot midden ju8ni voldoende opgedroogd zal zijn om grondtroepen te ondersteunen, zullen de Oekraïense strijdkrachten de Russische verdediging op meerdere assen aanvallen en eind mei of in juni de controle over het zuiden van de Oekraïne herwinnen. Men verwacht dat er ongeveer 30.000 Oekraïense soldaten, die in Groot-Brittannië, Duitsland en andere NAVO-lidstaten werden opgeleid, naar de Oekraïne terugkeren en de basis voor de Oekraïense tegenaanval zullen vormen.

Generaal Valeri Gerasimov, die nu het bevel heeft over de Russische troepen in de Oekraïne, weet wat hem te wachten staat en hij bereidt zich zonder twijfel voor op het Oekraïense offensief. De gedeeltelijke mobilisatie van de Russische strijdkrachten betekent dat de Russische grondtroepen nu veel groter zijn dan ze sinds het midden van de jaren ´80 geweest zijn.

Omdat er maar weinig munitie ter beschikking staat om een operatie as goed te voorzien, lijkt het onwaarschijnlijk dat een Oekraïens offensief, dat twee of meer assen omvat, de Russische verdedigingsinstallaties kan doordringen. De constante bewaking uit de lucht maakt het voor de Oekraïense strijdkrachten bijna onmogelijk om zich door de 20 tot 25 kilometer brede veiligheidszone te bewegen en de Russische troepen te naderen, voordat de Oekraïense eenheden aanzienlijke verliezen lijden.

Zodra de Oekraïense offensieve bronnen uitgeput zijn, zal Rusland waarschijnlijk in de aanval gaan. Er bestaat geen drijfveer om de Russische offensieve operaties te vertragen. Zoals de Oekraïense strijdkrachten herhaaldelijk laten zien, is een verlamming altijd alleen maar tijdelijk. Infrastructuur en uitrusting worden hersteld. Er worden arbeidskrachten gerekruteerd om vernietigde eenheden weer op te bouwen. Wanneer Rusland zijn doel van de demilitarisering van de Oekraïne wil bereiken, weet Gerasimov vast en zeker dat hij de nog resterende Oekraïense grondtroepen volledig moet vernietigen.

Waarom bespaart men het Oekraïense volk niet nog een aderlating en onderhandelt met Moskou over de vrede zolang de Oekraïne nog over een leger beschikt? Helaas vereist diplomatie, om effectief te zijn, wederzijds respect, en Washingtons laaiende haat op Rusland maakt diplomatie onmogelijk. Deze haat wordt alleen nog door de arrogantie van een groot deel van de heersende klasse overtroffen, die de Russische militaire macht vooral daarom zwart maakt, omdat de Amerikaanse strijdkrachten het geluk hadden sinds de Korea-oorlog een conflict met een grootmacht te vermijden. Nuchter denkende leiders in Washington, Parijs, Berlijn en andere NAVO-hoofdsteden zouden moeten aandringen op een andere aanpak.

Bron:
uncutnews.ch

Bron oorspronkelijk artikel:
theamericanconservative.com
Door: Douglas Macgregor

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)