Het Oslo-effect

(Door: Melanie Phillips – Vertaling: E.J. Bron)

De Israëli´s zullen het de linksen nooit vergeven of vergeten dat zij de gijzelaars als wapens hebben gebruikt om het vuile werk voor Hamas op te knappen. De grote demonstraties in Israël tegen de Israëlische minister-president Benjamin Netanyahu zouden in het buitenland de indruk kunnen wekken dat de publieke opinie vanwege zijn oorlogsvoering over het algemeen tegen hem is en dat zijn dagen in functie geteld zijn.

Waarschijnlijker is echter dat Israëlisch links op het punt staat zichzelf voor eens en voor altijd te vernietigen.

De Israëli´s worden steeds woedender door het verdriet en de ontsteltenis over het ongelooflijke lot van de gijzelaars, die in de gaten van de hel in Gaza gevangen zitten. De koelbloedige moord op zes van deze gevangenen door Hamas heeft veel Israëli´s definitief uit het lood geslagen.

De eis van de demonstranten naar een onmiddellijke wapenstilstand ter vrijlating van de gijzelaars is niet alleen belachelijk, maar bijna krankzinnig en vormt een directe bedreiging voor de veiligheid en zelfs het bestaan van Israël – exact het resultaat dat Hamas met zijn duivelse manipulatie van de noodsituatie van de gijzelaars beoogt.

De demonstranten worden door verschillende kringen van het leger en de geheime dienst ondersteund, die verraderlijk proberen Netanyahu door splijting en demoralisering uit het zadel te wippen, terwijl Israël voor zijn leven vecht. Hun kernuitspraak is dat Netanyahu de oorlog verlengt en de gijzelaars ter dood veroordeelt, alleen maar om de extremisten in zijn coalitie te sussen en zo aan de macht te blijven.

Wat Netanyahu´s tegenstanders niet begrijpen, is dat zijn oorlogspolitiek, zelfs wanneer de minister-president zo opportunistisch is zoals hij neergezet wordt, door een overweldigende meerderheid van het publiek ondersteund wordt.

De meerderheid van de Israëli´s staat er op Hamas voorgoed te overwinnen. Na de terreuraanslagen en de gruweldaden van 7 oktober in de joodse gemeenschappen in het zuiden eisen zij dat Israël zich er nooit meer mee tevreden zou mogen geven steeds weer “zware klappen” aan Hamas toe te dienen, alleen maar om binnen enkele maanden zijn moorddadige offensieven wee rop te pakken.

Natuurlijk wil iedereen dat de gijzelaars naar huis komen. Maar het idee dat dit alleen maar met een wapenstilstandsakkoord bereikt zou kunnen worden, is pure fantasie.

In de eerste fase zouden er maar enkele worden vrijgelaten. Daarna zou Hamas de wapenstilstand gebruiken om zich te hergroeperen en te bewapenen en de aanhoudende onderhandelingsfarce slepende te houden om de rest van de gijzelaars gevangen te houden en zo de controle over de Gazastrook te behouden.

Hamas zou alle gijzelaars alleen in het geval van een volledige capitulatie van Israël vrijlaten. Dat is het, waar diegenen die een onmiddellijke wapenstilstand eisen eigenlijk voorstander van zijn.

De enige manier om de gijzelaars te redden, is militaire druk. Dat is een van de redenen waarom het voor Israël zo belangrijk is de controle over de Philadelphi corridor te behouden, dat deel van de Gazastrook dat aan Egypte grenst.

De betekenis van deze corridor kan niet hoog genoeg ingeschat worden. De Israëlische verovering van de corridor heeft diep onder de oppervlakte een uitgebreide infrastructuur van enorme tunnels naar Egypte uitgegraven en zodoende de hoofdroute blootgelegd via welke Hamas zijn raketten, raketwerpers, voertuigen en munitie importeert.

Hamas moet Philadelphi controleren om zichzelf te kunnen verzorgen. Zonder deze controle is het afgelopen met hem. Daarom staat hij er op dat er geen akkoord zal komen zolang Israël de controle behoudt.

De grote meerderheid van het leger en veiligheidsfunctionarissen, die behoren tot het invloedrijke Israel Defense and Security Forum, staan er op dat Israël de controle over de corridor niet mag opgeven. De voorzitter van het forum, brigadegeneraal Amir Avivi, zei deze week dat tienduizenden raketten en duizenden Nukhba-terroristen er in de Sinaï op zouden wachten door de corridor Gaza binnen te komen.

Zelfs wanneer Israël zich maar korte tijd zou terugtrekken, zouden deze troepen en hun uitrusting binnen een week naar Gaza gebracht kunnen worden. Egypte zou met de smokkel naar Gaza miljarden verdiend hebben en daarmee verder willen gaan.

Bovendien, aldus Avivi, zouden er in de eerste fase van het akkoord slechts 30 van de meer dan 100 gijzelaars vrijgelaten moeten worden – en Hamas zou gepland hebben de rest door de Philadelphi-tunnel naar de Sinai en daarna naar Iran te brengen.

Maar plotseling werd de tunnel het wapen tegen Netanyahu, die ervan wordt beschuldigd zijn betekenis overdreven te hebben om een wapenstilstandsakkoord en de terugkeer van de gijzelaars te verhinderen.

In een kabinetsdiscussie over veiligheidsvragen zou de Israëlische minister van Defensie Yoav Galant de Philadelphi-corridor een “onnodige beperking, die we onszelf hebben opgelegd”, genoemd hebben. Gadi Eizenkot, voormalig generaal stafchef van de Israëlische strijdkrachten, zei dat de corridor strategisch onbelangrijk zou zijn. De voormalige minister van Defensie Benny Gantz zei dat Israël naar de corridor zou kunnen terugkeren wanneer het dit als noodzakelijk zou beschouwen, zodra de gijzelaars thuis zijn.

Andere argumenten waren Egypte ertoe te brengen Philadelphi tegen Hamas te beschermen en elektronische sensoren als bewaking in te zetten.

Dat alles is volledig illusoir. Egypte was twee decennia lang bij de bouw en het gebruik van de Philadelphi-tunnel betrokken; om Egypte de veiligheid van de tunnel toe te vertrouwen, zou betekenen de kat op het spek te binden. De afhankelijkheid van Israël van elektronische sensoren was een van de redenen voor de pogrom van de 7e oktober.

Wat betreft de terugkeer van de IDF in de corridor na hun terugtrekking, werd hetzelfde argument van de Israëlische minister-president Ariel Sharon bij de terugtrekking uit de Gazastrook in het jaar 2005 gebruikt, toen hij Israël uit Philadelphi liet terugtrekken – het thema, dat voor Netanyahu aanleiding was om uit de regering te stappen. Net zoals de internationale druk de IDF ertoe gebracht heeft nooit meer in de corridor terug te keren, ondanks de aanvallen uit Gaza die daar op volgden, zou een terugkeer naar de corridor ook nu een een compleet fiasco zijn.

Ondanks de duizenden demonstranten op straat begrijpen de meeste Israëli´s dat. In een opiniepeiling waren 79% van de geënquêteerden het er mee eens dat Israël Philadelphi duurzaam zou moeten controleren om een einde te maken aan de wapensmokkel vanuit Egypte naar Gaza. Op de meer emotionele vraag of Israël de grensovergang Philadelphi “ook voor de prijs van de gijzelaars” zou moeten controleren, antwoordden meer geënquêteerden met Ja dan met Nee.

Gantz, Eizenkot en Galant maken deel uit van een militair en een veiligheidsapparaat, wiens morele en intellectuele bankroete “conceptie” in de eerste plaats überhaupt heeft gezorgd voor de catastrofe van de 7e oktober.

Ook Netanyahu behoorde tot dit apparaat en zal op een gegeven moment voor de zware verantwoordelijkheid die hij draagt ter verantwoording moeten worden geroepen.

Maar wie niet door ziekelijke haat tegen hem verblind is, kan zien dat hij de sterke Amerikaanse druk om zich uit Philadelphi terug te trekken, weerstaan heeft, net zoals men kan zien dat Amerika zelf een aanzienlijk deel van de verantwoording voor het lot van de gijzelaars draagt.

De Biden-regering dwong Israël in Gaza veel langzamer op te rukken dan de IDF voor noodzakelijk hield om Hamas te overwinnen en daarmee de gijzelaars te redden. Erger nog, de Amerikaanse regering hinderde Israël er drie maanden lang aan om naar Rafah op te rukken, waar de zes gijzelaars vorige week vermoord werden. Wanneer Israël in zijn eigen tempo had kunnen optreden, dan zouden deze zes gijzelaars en vele anderen misschien gered zijn.

Wat er ook met Netanyahu gebeurt, links zal met tamelijke zekerheid vaststellen dat het voor de tweede keer een vreselijke strategische fout heeft begaan.

De eerste fout van deze soort was het Oslo-akkoord uit 1993, dat de Palestijnen politieke macht en een politieke status gaf – de Amerikanen leidden zelfs hun politie op – in de aanname dat ze in vrede naast Israël wilden leven.

Het was een overwinning van de fantasie op de realiteit. Het eindresultaat waren meer dan 1000 vermoorde Israëli´s tijdens de vijf jaar durende Intifada van 2000 tot 2005 en een aanhoudende cultuur van indoctrinatie en ophitsing, die van Judea en Samaria (de zogenaamde “Westbank”) nu nog een genocidaal front voor Iran heeft gemaakt.

De catastrofale “conceptie” van Oslo leidde ertoe dat de Israëlische elites de duidelijke bewijzen voor de islamitische heilige oorlog van de Palestijnen ignoreerden en dachten dat Israël potentiële problemen onder controle zou kunnen houden. Ze dachten dat hun vijand niet de genocidale Palestijnen zou zijn. Het was Netanyahu.

Dat is ook de reden waarom zij het grootste deel van vorig jaar ermee hebben doorgebracht om tegen de justitiehervorming te strijden. En diezelfde mensen gebruiken nu de gijzelaars op weerzinwekkende wijze voor hetzelfde doel – om Netanyahu uit het zadel te lichten. Men hoeft geen fan van Netanyahu te zijn om zich walgelijk, bang en woedend te voelen.

De nachtmerrie van Oslo heeft ertoe geleid dat links geen kans meer heeft aan de macht te komen. De afschuw en de woede van het publiek over dat diezelfde mensen het werk van Hamas verrichten door de capitulatie van Israël te eisen, betekent dat dit vreselijke verraad niet vergeten of vergeven wordt. Dat zal het Oslo-effect op steroïden zijn.

Bron:
israelheute.com
Door: Melanie Phillips

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)