Over Iran . . .

47 jaar geleden stond ik als driejarig jongetje voor een raam in Teheran, de geur van brandende banden ruikend en de kreten horend die mijn land zouden stelen. Ik had geen woorden voor wat er gebeurde. Vandaag zie ik rook opstijgen boven dezelfde stad – maar deze keer is de rook niet het einde van Iran. Het is, als God het wil, het begin van haar wederopstanding.

Enkele weken geleden schreef ik dat de koorts van 1979 eindelijk aan het afnemen was. Ik had nooit gedacht dat ik wakker zou worden en die koorts zo direct onder ogen zou zien. Israël heeft – met de duidelijke steun van de Verenigde Staten – een preventieve aanval gelanceerd diep in Teheran en tegen het militaire apparaat van het regime. Explosies in de hoofdstad. Militaire doelen geraakt. De aura van onoverwinnelijkheid van de Revolutionaire Garde, die al barsten vertoonde, stort nu in realtime in elkaar.

Ik juich geen oorlog toe. Geen weldenkend mens doet dat. Wat ik wél toejuich – en waar miljoenen Iraniërs in het land en in de diaspora al decennialang in het geheim voor bidden – is de mogelijkheid dat een regime dat geen bestaansrecht heeft, eindelijk gedwongen wordt te vertrekken.

Dit is hetzelfde regime dat:

• Zich bewapende en het bloedbad van 7 oktober tegen Israël toejuichte, zonder andere reden dan pure genocidale haat.
• Tienduizenden van haar eigen zonen en dochters vermoordde die het waagden vreedzaam over straat te lopen en de meest elementaire vrijheden op te eisen.
• De ogen uitsteekt van jonge vrouwen vanwege de “misdaad” dat ze make-up dragen.
• Tieners aan kranen ophangt, omdat ze een tweet hebben geplaatst.
• Terreur exporteert, armoede en duisternis naar alle uithoeken die het kan bereiken, inclusief de VS.

Geen enkel land, geen enkel volk zou onder die omstandigheden hoeven te leven. Niet de Israëliërs. Niet de Amerikanen. Niet de Libanezen. Niet de Syriërs. En zeker niet de Iraniërs.

Ik ben een arts die zijn leven heeft gewijd aan het genezen van lichamen en een zoon van Iran die zijn leven heeft doorgebracht met het rouwen om een ​​gestolen vaderland. Wat we nu zien, is geen agressie, maar een operatie. Een pijnlijke, noodzakelijke operatie om een ​​tumor te verwijderen die al 47 jaar is uitgezaaid. Die tumor is de Islamitische Republiek die Iran heeft gekaapt.

Aan de dappere piloten en commando’s van de Israëlische luchtmacht en de mannen en vrouwen van het Amerikaanse leger die deze missie nu uitvoeren: ik bid met heel mijn hart voor jullie.

Moge God jullie beschermen tegen kwaad. Moge elke raket zijn doel treffen en elke soldaat veilig thuiskomen bij de families die van hen houden. Jullie zijn geen indringers. Jullie zijn het antwoord op de gebeden van miljoenen die sinds 1979 in het donker “genoeg” hebben gefluisterd. Jullie geven onze vrienden de kans om weer in vrije lucht te ademen. De hele regio zal jullie een vrede verschuldigd zijn die we in mijn leven nog niet hebben gekend.

Aan mijn Iraanse landgenoten die nu vanuit het land toekijken, met een bonzend hart, misschien wel verscholen in kelders of op daken: Hou vol. Het einde is duidelijker dan ooit. De angst van het regime is reëel. Hun ogen – diezelfde ogen die ons ooit met absolute macht aankeken – tonen nu iets wat ze al decennia niet meer hebben laten zien: paniek. De rekensom is veranderd. Het venster van 1979 sluit zich definitief.

Aan het kleine jongetje van drie dat ik ooit was – en aan elk jongetje en meisje in Teheran, Isfahan, Shiraz en Tabriz die vandaag explosies horen in plaats van slaapliedjes: deze keer zijn de geluiden niet het sluiten van een deur. Het is het openen van een deur.

De weg die voor ons ligt zal niet gemakkelijk zijn. Overgangen zijn dat nooit. Maar de richting is onmiskenbaar. Een seculier, welvarend en vrij Iran is niet langer een droom, maar een onvermijdelijkheid.

Ik heb een gestolen leven geleefd, zodat anderen dat niet hoefden te doen. Vandaag, voor het eerst in 47 jaar, sta ik mezelf toe te geloven dat het stelen bijna voorbij is.

Dankjewel, Israël. Dankjewel, Amerika. Het Iraanse volk – het echte Iran – zal dit nooit vergeten.

De koorts zakt. Het jaar 2026 breekt aan. En dit keer wint het licht.

Geplaatst door:
E.J. Bron (via “X”; Houman David Hemmati)
(www.ejbron.wordpress.com)