Frankrijk: Kan Éric Zemmour president van Frankrijk worden?

(Door: Yves Mamou – Vertaling: E.J. Bron)

De journalist, die de kaarten in de Franse republiek nieuw schudt

De “Financial Times” noemt hem “de extreme rechtsbuiten”. Voor de “New York Times” is hij de “rechtse expert”. Voor “Die Zeit” is hij “de man, die Frankrijk splijt”… Éric Zemmour (foto), journalist en essayist, is (nog) geen officieel kandidaat voor het Franze presidentschap, maar vanwege zijn populariteit leeft Frankrijk al in de verkiezingskoorts.

De presidentsverkiezingen vinden over ongeveer 200 dagen plaats, maar er gaat geen week voorbij zonder dat een peiling Éric Zemmour in de verkiezingsprognoses voor 2022 niet steeds verder naar boven zet. Volgens een peiling van Harris Interactive, die op 6 oktober door het tijdschrift “Challenges” werd gepubliceerd, staat hij op 17%, voor Marine Le Pen, de kandidate van de partij Rassemblement National (met 15%, na 13% in de zomer). Zemmour staat nog altijd achter op de huidige president Emmanuel Macron, die op 24% gepeild wordt. Maar hoe lang nog?

Vanuit het buitenland bekeken, kan een voorspeld percentage van 17% voor Zemmour gering lijken. Maar in Frankrijk bestaat de presidentsverkiezing uit twee rondes. De hier geciteerde peilingen hebben alleen maar betrekking op de eerste ronde, waaraan 25 kandidaten kunnen deelnemen. Derhalve zijn de stemmingsbedoelingen in de eerste ronde automatisch gefragmenteerd. Wanneer de verkiezingen volgende week zouden plaatsvinden, dan zouden de enige beide kandidaten in de tweede ronde Macron en Zemmour zijn.

“Nog nooit eerder hebben we zo´n snelle opkomst in zo´n korte tijd meegemaakt”, benadrukt Jean-Daniel Lévy, vicedirecteur van het opinieonderzoeksinstituut Harris Interactive. “We maken de ineenstorting van het hart van de kiezers van Marine Le Pen mee.”

Wie is Éric Zemmour? Hij is de man, die door het glazen plafond brak om thema´s als “immigratie” en “jihad” in de mediadiscussie in te brengen – thema´s, waarover niemand openlijk durfde te praten. Hij is een man, die de angst belichaamt om het traditionele Frankrijk – dat van de kerktorens en de “baguette” – onder de slagen van de jihad en de politieke correctheid te zien verdwijnen.

Een op 16 september door Zemmour gepubliceerd boek met de titel “Frankrijk heeft zijn laatste woord nog niet gesproken” gaat over nationale identiteit; de eerste maand werden er 100.000 exemplaren van verkocht. Zemmour vertegenwoordigt het Frankrijk van destijds: het Frankrijk van Napoleon, Notre Dame de Paris en generaal Charles de Gaulle, een Frankrijk dat geen islamitische republiek wil worden. “Het gevaar voor Frankrijk bestaat erin een tweede Libanon te worden”, zegt Zemmour vaak en bedoelt daarmee een land, dat tussen sektarische gemeenschappen versplinterd is, die elkaar haten en vrezen.

Zemmour is geen beroepspoliticus. Hij begin in de jaren-90 als politiek verslaggever bij het dagblad “Le Figaro”, maar omdat hij briljant was, veel omvattende oordelen over Franse politici had en d epolitieke en historische cultuur diepgaand begreep, werd hij door de radio en de televisie uitgenodigd. “Le Figaro” gaf hem een regelmatige column en in 2006 werd hij een echter televisiester. Zijn vijfjarige deelname aan de talkshow “Wij slapen niet” maakte hem in heel Frankrijk bekend. In 2015 betreurde de presentator van de show, Laurent Ruquier, zich verenigd te hebben met Zemmour. “We dachten niet dat er een monster zou ontstaan”, zei Ruquier.

Waarom is Zemmour “een monster”? Omdat hij zegt dat “Fransen met een migratieachtergrond vaker gecontroleerd worden dan anderen, omdat de meeste mensenhandelaars zwarten en Arabieren zijn… Dat is een feit.” Zemmour werd daarvoor door een rechtbank veroordeeld, niet omdat het een leugen was, maar omdat zo´n bewering niet te bewijzen is. De Franse wet heeft het afgewezen om etnische statistieken te gebruiken, zoals die in Groot-Brittannië of in de Verenigde Staten bestaan.

Zemmour komt choquerend over, omdat hij uitspreekt dat Frankrijk opgehouden is Frankrijk te zijn op de dag dat het ouders van buitenlandse komaf heeft toegestaan hun kinderen Afrikaans of islamitische voornamen te geven (Mohammed is de meest voorkomende naam in de voorsteden van Parijs). Zemmour zegt een wet uit de 19e eeuw te willen herstellen, die alle Franse burgers ertoe verplicht hun kinderen “Franse voornamen te geven”. Zemmour eist ook dat Frankrijk niet meer ondergeschikt is aan de autoriteit van de rechters van het Europees Gerechtshof en van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Zij zijn het, zegt Zemmour, die verhinderen dat buitenlandse criminelen uitgezet worden.

Ook in maatschappelijke kwesties kent hij geen compromis: tegen assisterende reproductie (“Ik wil graag dat kinderen een vader en een moeder hebben”), transgender-propaganda op scholen, gelijkgeslachtelijke huwelijken en LGBT-instelling op school. Zemmour is geen anti-homoseksueel, hj zegt alleen maar dat “LGBT-lobby´s” en “minderheden” oorlog voeren tegen Frankrijk, net zoals alle “islamisten” oorlog voeren tegen alle westelijke landen.

Zemmour is niet populair, omdat hij provocatieve opmerkingen over immigratie of LGBT-rechten maakt. Hij is populair, omdat hij in de media bedenkingen inbrengt die tot nu toe in familie- of vriendenkring geuit werden. De populariteit van Zemmour neemt in de peilingen nu toe, omdat hij het debat nu uit het mediagebied verplaatst naar het politieke gebied.

Heeft Zemmour daadwerkelijk een kans om president te worden? Zemmour is nog niet eens officieel kandidaat voor de presidentsverkiezingen. Hij is echter ook de man die zei dat hij “veel mensen zou teleurstellen wanneer hij niet zou kandideren”.

Om vele redenen heeft Zemmour een kans de volgende president te worden. Ten eerste, omdat Macron bewezen heeft dat een persoon kan winnen, die niet tot een politieke partij behoort. Deze irregulariteit is daarom te reproduceren.

Ook de grondwet van de Vijfde Republiek in Frankrijk is er volledig op gericht een ontmoeting van buitengewone persoonlijkheden met het Franse volk te organiseren. Dit systeem werd voor generaal de Gaulle ontworpen en door het Franse volk direct gekozen. Vanuit dit standpunt is de ontmoeting tussen Zemmour en de Fransen al realiteit. Toen Zemmour de reclame voor zijn nieuwste boek organiseerde, haastten duizenden mensen zich om hem de hand te schudden.

Er zijn nog andere redenen die de buitengewone populariteit van Zemmour verklaren. Ten eerste is de Franse bevolking tegenwoordig in verschillende kiezersgroepen of belangencentra onderverdeeld. In Frankrijk is de belangrijkste karakteristiek van al deze kiezersgroepen op politiek gebied een gevoel van “angst” en “woede” tegenover de elites, die de massa-immigratie bevorderden zonder de autochtone bevolking te consulteren. De vertrouwensbarometer, een jaarlijks door Cevipof, het onderzoekscentrum van het Parijse Instituut voor Politieke Studies, in Frankrijk gepubliceerde peiling, is een goede indicator voor de “matheid, ontstemdheid, het wantrouwen” dat de meerderheid van de Franse bevolking blijkbaar tegenover de politieke klasse voelt.

Uit de actuele kiezersvalstrik komen

De op een komeet lijkende opkomst van Zemmour heeft een tweede effect: hij heeft een vernederende kiezersvalstrik doorbroken, waarin het Franse volk is blijven steken. Deze kiezersvalstrik werd in het midden van de jaren-80 door de socialistische Franse president François Mitterand bedacht: de rechtsen splijten om hun terugkeer aan de macht te verhinderen. Mitterand wierf op de staatsradio en -televisie voor een microscopisch kleine rechts-extreme partij, het Front National, de eerste die het waagde zich tegen de immigratie uit te spreken.

Van het midden van de jaren-80 tot nu hebben media en links gezamenlijk een uitermate krachtige schaamte-machinerie gefabriceerd om iedereen als “racist” en “nazi” te stigmatiseren die het waagde zijn stem te verheffen in immigratiekwesties.

Deze schaamtepolitiek was zo sterk, dat onlangs zelfs Marine Le Pen, de voorzitster van het Rassemblement National (zoals het Front National nu heet) probeerde om aan het stigma “nazi” genoemd te worden probeerde te ontsnappen door positieve dingen over de islamitische immigratie te zeggen en immigratie ter opheffing van een zogenaamd gebrek aan arbeidskrachten niet uitsloot.

Met Zemmour werken de antiracistische media nu echter in een luchtledige ruimte. Hoe meer de media proberen om Zemmour als “nazi” te stigmatiseren, des te groter is zijn populariteit bij de kiezers.

Bovendien stellen de leiders van de rechtsgerichte partij “De Republikeinen”, die het woord “immigratie” niet durfden uit te spreken, nu voor “een einde te maken aan de migratie-laksheid” en “ongecontroleerde immigratie” te stoppen. Zelfs Macron heeft privé toegegeven dat Zemmour met betrekking tot de immigratie “gelijk had”.

De strijd om Zemmour begint nog maar net. Vast staat echter: Zemmour herstelt een authentiek democratisch debat over thema´s als veiligheid, immigratie en islam, die de Fransen na aan het hart liggen. Voor velen is Zemmour de laatste kans voor Frankrijk om geen islamitische natie of een “Libanon in Europa” te worden.

(Yves Mamou, schrijver en journalist, woont in Frankrijk en werkte twintig jaar als journalist voor “Le Monde”)

Bron:
de.gatestoneinstitute.org
Vertaling: Daniel Heiniger

Bron oorspronkelijk artikel:
gatestoneinstitute.org
Door: Yves Mamou

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

26 reacties op Frankrijk: Kan Éric Zemmour president van Frankrijk worden?

  1. karton zegt:

    “De man die Frankrijk splijt” wordt deze man genoemd; grove leugen want…………..Frankrijk is al lang gespleten , nét als Nederland en vele andere EUSSR-lidstaten , dat is mede-veroorzaakt door de EUSSR zélf én de liegende en bedriegende “regeringen” in die landen.

    Geliked door 4 people

  2. roheline1 zegt:

    Ik hoop dat deze man de eerste zal worden die de voor verandering in Europa zal zorgen.

    Geliked door 2 people

  3. Ravian zegt:

    “We maken de ineenstorting van het hart van de kiezers van Marine Le Pen mee.”

    Wat een geleuter.
    Als Zemmour van Le Pen wint dan gaan de Le Pen kiezers op Zemmour stemmen, en omgekeerd.
    Het is de ineenstorting van de kiezers van Macron…

    Geliked door 4 people

    • delamontagne zegt:

      “……….. dan gaan de Le Pen kiezers op Zemmour stemmen, en omgekeerd……….”
      / / /
      Het lijkt wel of U het Franse artikel heeft gelezen waarin werd opgeroepen dat als zou blijken Eric Zemmour in de eerste ronde gaat winnen, Marine le Pen hem moet ondersteunen en haar kiezers vragen hetzelfde te doen.
      MAAR of dat zal gebeuren ……….?

      Like

      • Ravian zegt:

        LOL, daar is mijn Frans helaas niet goed genoeg voor mijn beste…
        Het lijkt mij niet meer dan logisch dat wanneer je eigen kandidaat het niet gaat redden je op degenen stemt wiens programma het dichtste bij dat van die initiële kandidaat komt.
        In het geval van Zemmour / Le Pen lijkt me die keuze vervolgens niet al te moeilijk.
        Hoe groot acht je de kans dat bij het afvallen van Le Pen of Zemmour hun kiezers op Macron of een andere Rothshild/Bilderberg/WEF marionet gaan stemmen?
        Die kans is volgens mij net zo groot als die dat een Wilders of Baudet stemmer bij het verdwijnen van een van die twee op Rutte of Kaag zou gaan stemmen.
        De Fransen zijn vorige keer stevig door hun media genaaid, en de Nederlanders mogen dan wel elke vier jaar braaf opnieuw bukken, ik betwijfel of dat met Fransen ook zo gaat werken.

        Geliked door 1 persoon

      • delamontagne zegt:

        Die logica uit Uw eerste regels volg ik precies zo.
        Maar is ’t ook niet zo dat [veel] politici een klein beetje “autocraat” willen zijn.
        M. le Pen was in eerste instantie ook erg tegen de islam in Fr., maar dat heeft ze een tijdje geleden ( om poli. redenen ) een beetje afgezwakt.
        Ik weet ’t niet wat gaat worden, maar inderdaad als zij gewetensvol eerlijk is, zou ze dat moeten doen, die Eric promoten.

        Like

      • Ravian zegt:

        Je zegt het zelf al:

        “M. le Pen was in eerste instantie ook erg tegen de islam in Fr., maar dat heeft ze een tijdje geleden ( om poli. redenen ) een beetje afgezwakt.”

        Denk je nu echt dat Le Pen daar nu andes over denkt en dat ze, mocht ze president worden, daar anders mee om zal gaan?
        We hebben het hier over politiek…

        Geliked door 2 people

      • delamontagne zegt:

        dat klopt, denk er ook zo over.
        Het eigen “ik”, het baantje gaat voor, dan komt de rest.
        Nu lees ik net weer iets wat duidelijk maakt wat democracy inhoudt; de bevolking/kiezers bepalen………….!
        / / / /
        Meer dan 600 [ gekozen ] Burgemeesters ondertekenen een “open-brief” waarin wordt gevraagd om Macron president te laten blijven.
        “Wij willen een tweede ambtstermijn voor Emmanuel Macron”.


        BRON:
        https://www.lejdd.fr/Politique/exclusif-plus-de-600-elus-locaux-dont-edouard-philippe-nous-voulons-un-second-quinquennat-de-macron-4078131

        Like

      • delamontagne zegt:

        Weer is hij in ’t nieuws, laatste………

        Anti-reklame voor Zemmour die sinds hij van plan is zijn kanditatuur op 5 Dec. te parijs af-te-kondigen, wordt hij van alle kanten tegengewerkt en van alles beschuldigd.
        Sommigen zeggen door de Staat, anderen noemen het de “Deep-State”………
        Alles hebben ze al geprobeerd om de vopormalig journalist van Le Figaro tegen te houden van o.a. zijn uitzendingen/debatten op CNews.
        Te vergeefs en al 2 jaaren kunnen de Fransengenieten van echte TV-debattenen uitzendingen waarinZemmour zijn visie op Fr en islam uit-kan leggen.
        eetc,etc.

        Geliked door 1 persoon

    • delamontagne zegt:

      Zemmour wordt net als de Heer Wilers [ eigenlijk nog meer ] tegengewerkt.
      Zowel door de autoriteiten als door de media.
      Hij is afgelopen Vrijdag in London aangekomen om Fransen die daar wonen toe-te-spreken en fondsen te verwerven voor zijn campagne voor Presidents-verkiezingen.
      De Burgemeester van Londen, Sadiq Kahn [ een moslim ! ], liet direct weten dat hij niet welkom is en wilde hem niet ontmoeten.
      Hij zou een toespraak houden in een van de zalen van het “Royal Institute”, dit werd op laatste moment geännuleerd en moest hij uitwijken naar Hotel Ibis ( = Fr 1 ) en zou 300 mensen toespreken.
      Het werden er 400, maar er moesten dus buiten blijven.
      Blijkt wel hij is populair en gewild bij de mensen.
      ( ik las ook ergens een artikel dat het Journaille via de autoriteiten probeert hem, Zemmour, de mond te snoeren, hem ’t zwijgen op te leggen.
      Er wordt hier zoveel over hem geschreven, is niet bij-te-benen.
      Op NL-nieuws hoor ik vrijwel niets over hem en als ik NL-ers wonende in NL tegenkom, die weten niet eens wie hij is………)

      https://actu.orange.fr/politique/videos/je-viens-quand-meme-malgre-les-critiques-eric-zemmour-arrive-a-londres-CNT000001GDmUB.html

      Geliked door 1 persoon

  4. Dolf van de Klundert zegt:

    Ik hoop het niet.
    Mijn onderbouwing komt jammer genoeg niet door de ballotage van de webmaster.

    Like

  5. Bert zegt:

    Is Marine le Penn hier helemaal uit de gratie?

    Like

    • delamontagne zegt:

      Ik denk niet zij is uit de gratie, maar die Zemmour is vanuit ’t “niets”[ wat politiek betreft ] komen opduyiken.
      Hij was helemaal niet in de politiek, maar schreeft boeken en werkte voor kranten etc.
      Hij trekt zich de islamisering van Fr erg aan en ik denk dat daarom hij is in de politiek gegaan.
      Maar leg jij mij eens uit waarom die rutte nog steeds aan de macht is en wellicht ( waarschijnlijk erg zéker ) weer in de volgende regering komt ? ?
      Onbegrijpelijk hij krijgt zoveel kritiek van vrijwel alle kanten, MAAR TOCH BLIJFT DIE PARTIJ DE GROOTSTE.
      Is toch ’t zelfde hier in Fr., mennsen vonden de akties van de GJ [ gele hesjes ] tegen de regering allemaal sympathiek, maar toch staat Macron bovenaan.

      Like

      • ronjaspers zegt:

        delamontagne.De reden dat rutte nog aan de macht is omdat hij een vrijmetselaar is en geselecteerd is door de NWO kliek (schaduwregering) zijn opdracht,nederland en de nederlanders slopen.De reden dat macron president is en blijft,omdat hij een vrijmetselaar is en jarenlang bankier is geweest van de rotschilds zijn vrouw is trouwens ook een rotschild.De opdracht van macron is frankrijk en de franssen slopen.

        Geliked door 1 persoon

    • Ton Ruygrok zegt:

      Bert, nee hoor althans niet bij mij, maar Zemmour heeft meer Power..lijkt mij.
      Ton

      Like

  6. Marc zegt:

    Een potentiële presidentskandidaat, die jood is, een nazi noemen? Een potentiële presidentskandidaat, geboren en getogen in Algerije en indertijd naar Frankrijk geëmigreerd, een nazi noemen?

    Word het niet eens tijd de politiek-correcten definitief te ontmaskeren als de verkrachters van de waarheid die ze altijd al zijn geweest?

    Geliked door 2 people

    • delamontagne zegt:

      Hij is wel in Algerije geboren maar slechts 1/2 “getogen”.
      Hij is en was gewoon Fransman, want Algerije was een Franse kolonie, eigenlijk het zoveelste departement van Frankrijk en er woonden heel veel Fransen die uit Fr daarheen waren gegaan. Bij de onafhankelijkheid van Algerije vluchten die Fransen ( het merendeel ! ) terug naar Fr.

      Like

      • Bert zegt:

        In de verte heeft ie wat weg van Charles Aznavour, vind ik.

        Geliked door 1 persoon

      • delamontagne zegt:

        Ik had ’t idee dat hij een beetje op iemand lijkt die ik om de zoveel mn-den moet zien. Een Frans persoon.
        Een universitaire geschoold iemand en die quoi afkomst een zekere angst zou moeten hebben voor die islammers.
        Maar toen ik de opkomst van Eric Zemmour ter sprake [wilde ] brengen/bracht, was het meteen…………
        “DA’S EEN RACIST”….
        Wel dan hou je verder maar de mond, ik ben hier tenslotte ook maar een buitenlander.

        Like

  7. Bas zegt:

    Ondertussen in canada…

    Nadia Murad, Yazidi-overlevende van IS-slavernij en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede in 2018 is niet uitgenodigd/geannuleerd voor een lezing in Canada vanwege vermeende ‘islamofobie’

    Le Figaro Culture
    @Figaro_Culture
    · 18 nov.
    De peur d’offenser leurs élèves, des écoles canadiennes censurent Nadia Murad, prix Nobel de la paix 2018 https://lefigaro.fr/culture/de-peur-d-offenser-leurs-eleves-des-ecoles-canadiennes-censurent-nadia-murad-nobel-de-la-paix-2018-20211118?utm_term=Autofeed&utm_campaign=echobox&utm_medium=Social&origine=VWT16001&utm_source=Twitter#Echobox=1637226039

    Like

  8. Jan zegt:

    Waarom de cultuuroorlog de Franse verkiezingen zal domineren
    Een EU-vlag onder de Arc de Triomphe heeft een woedende strijd over de nationale identiteit ontketend.
    Fraser Myers

    In 2022 zullen de ogen van de wereld op Frankrijk gericht zijn. Op 1 januari heeft Frankrijk het roulerend voorzitterschap van de Europese Unie op zich genomen en in april vinden de presidentsverkiezingen plaats.

    Zittend president Emmanuel Macron hoopt het EU-voorzitterschap te gebruiken als springplank voor zijn Franse presidentscampagne – om zichzelf neer te zetten als de feitelijke leider van Europa, nu Angela Merkel het internationale toneel heeft verlaten.

    Maar de manier waarop de Franse regering het EU-voorzitterschap heeft gevierd, heeft het wespennest van de cultuuroorlogen al opgestookt. Nationale monumenten in Parijs, zoals het Élysée-paleis, de Notre Dame en de Eiffeltoren, werden in EU-blauw verlicht. En de Arc de Triomphe was versierd met een reusachtige EU-vlag, precies boven de plek waar het Graf van de Onbekende Soldaat is ondergebracht. Met andere woorden, enkele van de meest herkenbare, zelfs heilige symbolen van de Franse natie en haar geschiedenis werden omgevormd en ondermijnd als symbolen van de EU.

    Deze ongelukkige vergissing heeft geleid tot veroordelingen van Macrons tegenstanders in het hele politieke spectrum, en heeft ons enig inzicht gegeven in de komende verkiezingen.

    Zoals te verwachten viel, waren Macrons uitdagers aan de eurosceptische en extreemrechtse kant – Éric Zemmour en Marine Le Pen – het felst in hun veroordelingen. Le Pen noemde de vlaggenstunt een “beledigende provocatie jegens hen die voor Frankrijk hebben gevochten”. Zemmour verklaarde het een “belediging” en een vorm van vandalisme.

    Valérie Pécresse, presidentskandidate van de centrumrechtse Républicains en huidig leider van de regio Groot-Parijs, zag een kans voor driehoeksdenken. Ze hekelde Macrons “uitwissen van de Franse identiteit” en riep tegelijkertijd op om de Franse vlag weer naast de EU-vlag te hangen. Daarmee zette ze haar standpunt uiteen als een kandidaat die in grote lijnen pro-EU is, maar tegen het opgeven van nog meer nationale soevereiniteit.

    Zelfs linkse figuren hebben Macron ervan beschuldigd de geschiedenis te herschrijven voor propagandadoeleinden, om zijn visie van EU-federalisme te promoten. De onbekende soldaat is niet voor Brussel gestorven’, zei een parlementslid van de uiterst linkse partij France Insoumise.

    De controverse dwong de regering tot actie. De EU-vlag werd eerder dan gepland verwijderd van de Arc de Triomphe, slechts 48 uur nadat hij was gehesen.

    De verontwaardiging over het vlagschandaal maakte duidelijk dat de meeste Franse burgers Macrons eurofilie niet delen. Frankrijk is een van de meest eurosceptische landen in de EU. (Zelfs Macron gaf in 2018 al toe dat het Franse publiek in een referendum “waarschijnlijk” voor Frexit zou stemmen).

    Belangrijker is dat het schandaal met de vlag suggereert dat de komende verkiezingen waarschijnlijk zullen worden bepaald door de cultuuroorlogen. Vragen over de natiestaat, de EU, globalisme, immigratie, de plaats van de islam in de seculiere Franse samenleving en de uitdaging van islamitisch extremisme zullen waarschijnlijk op de voorgrond staan. Zeker, de kiezers worden onrustiger over deze kwesties. Opiniepeilingen wijzen op een diep onbehagen over de richting van het moderne Frankrijk, waarbij een meerderheid zegt zich niet langer “thuis” te voelen in Frankrijk, dat de immigratie te hoog is en dat Frankrijk een natie in verval is.

    Wat de verkiezingen niet zullen worden, is een botsing tussen traditionele partijen van links en rechts. De afbrokkeling van de gevestigde linkse en rechtse partijen is immers wat Macron in 2017 aan de macht heeft geholpen.

    Macron deed mee op een moment dat de zittende president, François Hollande van de Parti Socialiste, zo impopulair was dat hij de verkiezingen niet eens durfde aan te vechten. Ondertussen waren de centrumrechtse Républicains verwikkeld in corruptieschandalen. Te midden van deze puinhoop kon Macron winnen zonder de steun van een grote politieke partij. (En Marche, zoals zijn nieuwe partij destijds heette, heeft zelfs de initialen van Macron, voor het geval het nog niet duidelijk was dat de partij volledig rond hem als boegbeeld is opgebouwd). Ondanks een turbulente ambtstermijn is Macron nog steeds de favoriet om in 2022 te winnen.

    Les Républicains hebben sindsdien veel terrein teruggewonnen. De partij heeft goed gepresteerd bij de regionale verkiezingen van 2021 en uit peilingen blijkt dat Pécresse een serieuze uitdaging vormt voor Macron. Maar links is bijna nergens te bekennen. Anne Hidalgo, burgemeester van Parijs en kandidaat voor de Parti Socialiste, kwijnt weg in de peilingen op een schokkend lage drie procent, achter zelfs de extreem-linkse vuurpijl Jean-Luc Mélenchon van France Insoumise, op 10 procent.

    In plaats daarvan komen bijna alle initiatieven en opstanden van rechts – van Zemmour en Le Pen op extreem-rechts, en Pécresse op centrum-rechts. Zelfs Macron, die als sociaal-liberale kandidaat was verkozen, is tijdens zijn ambtstermijn naar rechts opgeschoven met het oog op de stemming van dit jaar. Hij heeft strenge nieuwe wetten ingevoerd tegen wat hij “islamitisch separatisme” noemt. En vorig jaar beschuldigde zijn minister van Binnenlandse Zaken, Gérald Darmamin, Marine Le Pen er in een live televisiedebat van “te soft” te zijn ten aanzien van de islam.

    De presidentiële campagne is uiterst wisselvallig en het is nog niet duidelijk welke rechtse kandidaat het meest zal profiteren van deze bredere verschuiving, of dat een van hen de steun kan verzamelen om hen naar het Élysée te krijgen. Zemmour, Le Pen en Pécresse zijn op verschillende momenten kanshebbers geweest voor de tweede stemronde, waarin zij het zouden moeten opnemen tegen Macron. Macron zou er ongetwijfeld de voorkeur aan geven het op te nemen tegen een van de extreme kandidaten. Een herhaling van de verkiezingen van 2017 zou hem goed van pas kunnen komen, want Zemmour en Le Pen zouden wel eens te onsmakelijk kunnen zijn voor een meerderheid van de kiezers.

    Zemmour, een tv-journalist en bestsellerauteur, is gemakkelijk de meest beruchte en spraakmakende uitdager. Hij trekt grote menigten naar zijn bijeenkomsten. Voor zijn critici is hij een racist of zelfs een blanke supremacist – hij is twee keer veroordeeld voor het aanzetten tot rassenhaat en staat momenteel terecht voor nog een aanklacht wegens haatzaaien. Op zijn extreemst propageert hij de zogenaamde Grote Vervanging samenzweringstheorie en bagatelliseert hij de misdaden van het Franse Vichy-regime tijdens de Holocaust.

    Voor Zemmour’s fans spreekt hij het duidelijkst over het doordringende gevoel van nationaal verval. De titel van zijn meest recente boek, La France n’a pas dit son dernier mot, betekent ruwweg “Frankrijk heeft zijn laatste woord nog niet gezegd”. Met andere woorden: Zemmour wil van Frankrijk “weer een groot land maken”. Net als Macron in 2017 heeft Zemmour zijn eigen ‘partij’ (Reconquête) moeten oprichten om de verkiezingen uit te vechten, zo veranderlijk is de Franse politiek in het huidige tijdperk.

    Zemmour en Le Pen delen misschien veel zorgen over immigratie, de islam en Europa, maar het zijn fundamenteel verschillende beesten. Terwijl de strategie van Le Pen gericht was op de ontevreden arbeidersklasse, van wie velen ooit op communistische partijen stemden, krijgt Zemmour steun van een meer welgestelde en goed opgeleide achterban. Hij presenteert zich eerder als een intellectueel dan als een populist. Het is nog niet duidelijk of Zemmour en Le Pen de extreem-rechtse stemmen zullen verdelen, waarbij de een de ander zal verhinderen de tweede ronde te bereiken, of dat ze elkaars campagnes zullen aanvullen.

    Wie er ook als winnaar uit de bus komt, het is duidelijk dat Frankrijk een nieuw politiek tijdperk is binnengetreden. Kiezers en partijen zijn langs nieuwe lijnen versplinterd, rond vragen van cultuur, identiteit en nationaliteit. En hoewel er nog geen nieuwe macht is die een serieuze meerderheid in de samenleving kan afdwingen, is het duidelijk dat de oude orde, die eenvoudige strijd tussen centrum-links en centrum-rechts, zo goed als dood is.
    https://www.spiked-online.com/2022/01/04/why-the-culture-war-will-dominate-the-french-elections/

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s